.

Es kann doch nicht alles nur FuBball sein!

2008-06-11T08:30:00.000-07:00

Es kann doch nicht alles nur Fußball sein!

Geloof het of niet, dat stond boven de nieuwsbrief van de Staatsoper Hannover, die ik sinds kort digitaal ontvang. Waarom vertel ik pas als ik het weet.

Lieve fans,

Ha, moet je na maandag 9 juni 3-0 mee aankomen … niet dus. Happy me, Wikipedia voorziet niet alleen in Latijnse behoeftes, maar weet ook vanalles te melden over FuBball. En FANS!

Een fan of aficionado is een enthousiast bewonderaar of liefhebber van een publiek persoon, muziekgroep, schrijver, kunstenaar, televisieserie, film, etc. Het woord is een afkorting van het Engelse ‘fanatic’ en werd aan het eind van de negentiende eeuw in Amerika geïntroduceerd als een benaming voor een gedreven aanhanger van een honkbalteam …

Honkbal??!! Laat ik vandaag nu één van de trainers van het Nederlandse Honkbalteam (4e op de Europese Kampioenschappen) voor me hebben. Ook hij raakt wel eens iets kwijt, maar dat terzijde.

Hoewel tegenwoordig de term ‘fan’ in deze context nog wel in zwang is (bijvoorbeeld voetbalfan) ..., ahhhh, ik lees iets over voetbalfans. Liggen Veerle en ik, géén voetbalfans, lekker in te dommelen, schrikken we op van luid gejuich en gejoel vanuit diverse aanleunende woningen. “Klinkt goed, mam, da’s 1-0!” 2-/ en 3-0 hebben we niet meer horen juichen. “Staat morgen ook in de krant …” zo gaat dat als je geen fan laat staan aficionado bent.

Maar dan! Ook in Wikipedia:

‘Fan’ wordt vandaag de dag meer gebruikt bij de aanduiding van bewonderaars van muzikanten en acteurs. Soms organiseren fans zich in zogenaamde fanclubs, schrijven fanbrieven (of fanmail) aan hun idolen in de hoop op positieve respons en onderhouden of volgen fansites (pagina’s op het Internet) over het idool.

Bingo! We zijn dus toch fans. Wij bewonderen Pink Floyd. Wij bewonderen de muziek die Roger Waters hedentendage nog steeds schrijft ... ohh, wisten jullie dat niet? Ik wel. Roger is bezig met ‘iets nieuws’. Dat stond op mijn antwoordapparaat, ingesproken door niemand minder dan Rick Wentworth! Ja, ja, begeef je op het pad van fanmail en er gaat een wereld voor je open. Aalden(Aad en Trees), Tiel (Bert), Oisterwijk (Hans), ’s-Gravenhage (Theo), Oud-Beijerland (Marianne), Gouda (Michel), Heerhugowaard (Frits) en over de grens Hannover (Guntmar), Londen (Kate, Mark, Doug, Matt) èn Rick Wentworth. Aan deze wereldberoemde man heeft Ça Ira in Holland veel te danken. Door zijn bemiddeling en directe contact met Roger, kwamen èn de digitale orkestpartijen èn de geluidseffecten naar Nederland. En diezelfde Rick Wentworth (‘k heb de boodschap bewaard) verontschuldigde zich voor het feit dat het antwoord op zich had laten wachten, omdat “hij net terug was uit New York waar hij gewerkt had aan iets nieuws met Roger!” Zo, ‘k weet niet hoe lang we op dat ‘nieuws’ moeten wachten, maar wie weet … wij, wij fans van Ça Ira, weten in ieder geval al dat er ‘iets nieuws’ van ons idool Roger Waters in de lucht hangt.

Maar dan! Ook in Wikipedia:

Een fan is vaak intensief met zijn idool bezig en steekt daar doorgaans veel tijd, geld en moeite in.

Oeioei … veel tijd, geld en moeite. Blijf maar eens even kijken naar die drie woorden: tijd, geld en moeite. Na enige tijd vergaat het mij alsvolgt. Tijd en moeite vervagen, want je hebt voor je idool alles over. Tijd. En moeite. Geen moeite. Doe je erbij. Gaat vanzelf. Kost niks. Geld wel. Soms te veel. Ça Ira heeft ook veel geld gekost. Te veel omdat er te weinig fans waren die op 5 mei 2008 naar Den Haag kwamen.
Nu ben ik opgegroeid in een tijd waarin je leerde, dat overal waar tè voor staat, niet deugt. Je kunt nog zoveel aficionado zijn van Pink Floyd of Roger Waters, maar tè is teveel van het goede. Of toch niet? Uit de grond van mijn hart zeg ik: nee! Toen ik Ça Ira voor het eerst hoorde, heb ik me geen moment afgevraagd of de uitvoering daarvan in Nederland financieel haalbaar was. Heb ik me geen moment afgevraagd of de moeite de uitvoering waard was. De muziek, de tekst, de zeggingskracht van beide raakte me in mijn hart. En na het startschot begon de wedstrijd eer ik erg had in de omvang ervan.

Zo is het mij trouwens ook vergaan in 1985. ¼-tje Triathlon op Texel. Ik zwom te veel, fietste te veel en liep helemaal niet hard. Toch maar mee begonnen, omdat dat bij een Triathlon hoort. Eer ik er erg in had stond ik buiten adem en met verstijfde beenspieren bovenaan een klimmetje … en verzuchtte dat ik ècht niet meer kon. Wel dus. Achter de mannen aan, die me stuk voor stuk inhaalden en meetrokken in hun kielzog. Kilometers later mocht me ik laten huldigen op het ereschavot.

Oeioei … het ereschavot. Heb ik na de Ça Ira-finish niet op mogen staan. Nu ging het niet om mij, maar om de huldiging van kindsoldaten. En ook om die pràchtige uitvoering van Ça Ira voor de echte fans. De lieve reacties op het ontbreken van enig Ceremonie Protocollair betekende meer voor me dan er daadwerkelijk te staan. Want, lieve fans, de fanmail naar mijn idool heeft nooit een directe respons opgeleverd. Jullie positieve reacties waren talrijk. De afwezigheid van mijn idool op 5 mei staat in geen enkele verhouding tot jullie aanwezigheid. Voor, tijdens en na die wonderlijk mooie uitvoering van Ça Ira. Dat de diverse fansites Ça Ira in het licht hebben gezet, is ook aan jullie te danken! Met elkaar is het ons gelukt de wereld een klein beetje te veranderen.
Time to take a deep breath, the work is done. Don't dig another hole, just sit down and high you'll fly. When it's time to start another one!

Wie weet …

Ik wens jullie allemaal nog heel veel FuBballplezier en een hele fijne zomer!

XXX

Oculis Micat Ignis

2008-06-04T09:41:00.000-07:00

OCULIS MICAT IGNIS …

Prachtige taal, hè. De taal van Maarten. Regisseur Maarten Vonk. Op zijn site gaat het over scenario ~ regie ~ spel ~ lichtvormgeving. Dat begrijp ik. Oculis micat ignis niet, dat moet ik opzoeken. En waar ik dan beland: in de Latijnse Bieb, bladzijde 303 van het boek AENEIDOS van P. Vergili (da’s een schrijver). Hé, en er is, als ik het goed heb gelezen, ook een componist geweest die deze tekst van muziek heeft voorzien, zie http://virgil.org/supplementa/vegio-latin.htm ...

Ik hou van lezen, en sinds enige tijd ook van schrijven, maar ben geen kind aan huis in de Latijnse Bieb. Mijn filosofie, ooit eens aangetroffen op een bierviltje, van Jan Boerstoel uit: Drinken doet een beetje zeer (1983) hangt ingelijst in onze woonkamer:

Ik ken het klappen van de zweep,
Ik ken de regels van het spel,
Ik ken de zin van het bestaan,
Maar als ik drink dan gaat het wel.

Zo kan het dus bestaan dat ik met een glaasje rosé rechts en de ingelijste filosofie links, met Maarten beland in de oudheid. En met Maarten was ik ook al beland in het World Forum Theater in Den Haag.

Lieve Maarten,

Ik zou met alle plezier een Latijnse bedank-Blog voor je hebben geschreven. Helaas, mijn opvoeding is gestopt bij Carpe Diem en Luctor et Emergo. Nee, toch niet. Hoe het zo kwam weet ik niet meer precies. Ongeveer 2 jaar geleden, na de kennismaking met Ça Ira, stuitte ik op een Latijnse tekst: Verbum Sapienti Sat. Belandde ik daarna op Google bij de schrijver Frans Collignon en zijn boek ‘Mijn dood en ik’. Helaas, ik mag niets uit deze uitgave openbaar maken, staat voorin, maar ik mag je wel schrijven wat hij daarvoor zelf in het boekje schreef: “Onverwachte Ontmoetingen zijn Waardevolle Ontmoetingen”.
Zo is het. Zo is het met jou en mij gegaan. Je bent onverwacht in mijn leven met ‘Ça Ira’ binnen gewandeld. Ik was als de dood voor een regisseur bij Ça Ira, mag je best weten. Na de uitvoering in Poznan zaten Karin en ik op één lijn: dàt nóóit! Geen slingerend kruis, geen paarden op het podium, geen vliegende Voice of Liberty en vooral géén onthoofding bij onze uitvoering van Ça Ira. Er zijn grenzen.

Maar, gelukkig was Vanessa er ook. Tijdens de meeting in het WFT op 21 december 2007 vertelde ze ons, een regisseur op het oog te hebben en daarmee op korte termijn contact te zullen leggen. Dat was jij. Op 10 januari 2008 schreef Vanessa: Maarten lijkt me een uitermate geschikte figuur om de regie van Ça Ira op zich te nemen. Ik heb hem zo'n beetje uitgelegd wat de bedoeling is, en ik denk dat hij heel goed snapt wat er moet gebeuren.

Me dunkt, als je van Latijn kaas hebt gegeten, snap je ook wat er moet gebeuren met de West-Europese première van de opera Ça Ira van Roger Waters: Carpe Diem. Dat wisten we toen met z’n allen nog niet: Luctor et Emergo. Ik kwam naar Huizen, trof je aan met je pasgeboren dochter over je schouder en voelde direct dat jij snapte wat er moest gebeuren met Ça Ira.
Dat je lumineuze idee, op het podium een circuspiste te bouwen, niet haalbaar bleek, was voor ons allemaal een teleurstelling, maar zeker voor jou. Je had weliswaar nog veel blanco blaadjes in je notitieboek, maar toch. Dat je meedogenloze oordeel over het gebruik van de foto’s van Mark Holthusen leidde tot die eigentijdse, humoristische animaties van Joost, nam ik je eerst niet in dank af, maar toch. Dat er hoe dan ook een regisseur nodig was om Ça Ira in Holland vorm te geven, hield me uit mijn slaap, maar toch.
De onverwachte ontmoeting met jou, met je ongelooflijk creatieve ideeën, met je humor, met je zorg, met jou, Maarten, was, is en blijft één van de meest waardevolle ontmoetingen in mijn leven. Je hebt mijn droom op een fantàstische manier vorm gegeven. Dat overvolle podium in het World Forum Theater zag er op 5 mei 2008 mede door jou denken en doen, gewèldig uit. Alles paste, alles kwam bij elkaar. Met de vormgeving van Ça Ira for War Child kan niemand meer om jouw visitekaartje heen.

Ik prijs me gelukkig dat Vanessa je kende. Dat je met het AT op één lijn kwam en bleef, tot het einde van Ça Ira in Nederland. Verbum Sapienti Sat: A word to the wise is sufficient. Aan één woord had je genoeg. Met drie symbolen gaf je onnavolgbaar vorm aan Ça Ira. ‘Pluk de dag’ en ‘Worstel en Kom Boven’ gelden even zozeer voor diezelfde productie. Drie xxx zijn aan jou niet besteed. Toch sluit ik Ça Ira for War Child voor jou ook af met: ontzettend bedankt, èn

XXX, met hoofdletter X!

Joke

Gastenboek gesloten?

2008-06-04T01:27:00.000-07:00

Wat een lieve reactie, dank! Nou, jullie mogen best weten dat ik ernaar uitkijk dat ook de laatste Blogs op papier staan, Aad en Trees ... jullie namen hebben er tenslotte nog niet boven gestaan. In hoofdletters : FANS :-) Gek vak, hoor, schrijven. Geen inspiratie en je kunt het wel vergeten. Wel inspiratie? Soms midden in de nacht! Blij dat jullie via info@ een reactie hebben achtergelaten. Het Gastenboek Ça Ira for War Child komt op enig moment wel weer in de lucht! Tot gauw ziens in Assen of elders X

Rob Vermeulen's 'Ça Ira!'

2008-05-27T09:21:00.000-07:00

Rob Vermeulen! En Ça Ira mèt uitroepteken!

Lieve Rob,

Ik heb me laten vertellen dat hoe vaker je naam (in verband met …) op internet wordt gezet, Google je in dat verband vanzelf bovenaan zet. Bovenaan? Ja, je naam nog nooit ingetypt in Google? Ik die van jou wel. Maar je komt niet met Ça Ira bovenaan te staan. Daar ga ik wat aan veranderen. Kijk, dat je 6 koren dirigeert, zal iedereen inmiddels toch wel weten. Kom ik straks nog even op terug. Dat je nòg een West-Europese première op je naam hebt staan door als eerste het Concert voor Koor van Alfred Schnittke uit te voeren, zal iedereen die zich in beetje in dè dirigent van Ça Ira in Nederland heeft verdiept, toch ook wel weten.

Maar dat je niet op de eerste plaats door Google wordt genoemd met de West-Europese première van de opera van Roger Waters ‘Ça Ira. There is Hope’, staat me helemaal niet aan. Kwestie van daar dus eens iets over schrijven. Over Rob Vermeulen. Niet Rob Vermeulen, de schilder, niet Rob Vermeulen, de voice-over. Niet Rob Vermeulen de freelance-nieuwslezer, niet Rob Vermeulen de belastingadviseur, niet Rob Vermeulen de rolskileraar, de manager, regisseur, eigenaar van een Tweewielercentrum of een ontwerpburo, nee, Rob Vermeulen, de dirigent. Dirigent van het Nederlands Concertkoor, het Bachkoor Holland, het Bachkoor Nijmegen, het Projectkoor Utrecht, het Oostnederlands Kamerkoor en Kamerkoor Musica Vocale. Rob Vermeulen, docent Koordirectie aan de Hogeschool voor de Kunsten in Arnhem en Utrecht en tenslotte Rob Vermeulen, dirigent van het Projectorkest Utrecht.

“Daar zullen jullie nog een hele kluif aan hebben”, zei Roger Waters bij het overhandigen van de partituren van Ça Ira. Zo, hier zal Google nog een hele kluif aan hebben, net zoals jij een hele kluif hebt gehad aan Ça Ira!

Vandaag, dinsdag 27 mei 2008, viel je nota voor Ça Ira for War Child 5 mei 2008 op de mat; 5 mei lijkt een eeuwigheid terug. “Alles is anders aan dit project, Rob” … ik hoor het mezelf tijdens ons eerste telefoongesprek nog zeggen. Verbouwereerd, omdat jij, als eerste, aan me vroeg of ik enig idee had van koren, solisten, dirigenten en opera’s dirigeren. Volop in de slag met het aantrekken hiervan, stuitte ik ineens op een kritische man, die me vanuit zijn vakgebied met hoofdletter V vragen stelde over de uitvoering, oftewel, het nivo van de uitvoering. Hebben we die gedenkwaardige dag ruim een uur met elkaar gesproken over orkest zus of zo, solist zus of zo, koor zus of zo, dirigent zus of zo. Aan het einde van het gesprek wist ik precies wat ik aan je had. Nog zou kunnen hebben, misschien ... en vroeg ik zomaar vanuit het niets: “Oké, en als ik jou nu eens vraag of je Ça Ira wilt dirigeren?” Há, lieve lezers, toen was het even stil aan de andere kant van de lijn en hield ik mijn adem in. Maar het verlossende ‘Daar wil ik wel over nadenken’ kwam. En na het beëindigen van ons gesprek heb ik 10 minuten nog steeds verbouwereerd om de immense omslag van mijn plannen met Ça Ira, naar buiten zitten kijken.
Rob Vermeulen, dirigent, woont in Arnhem, gaat Ça Ira dirigeren! Vast en zeker. Maandag 16 juli 2007, snikhete dag, ben ik met de partituren naar Arnhem gereden, heb die onmogelijke boeken bij de benedenbuurvrouw afgegeven … en dat was dat. Dat was het begin.

Door jou de partituur te geven en Ça Ira aan je over te dragen, is Ça Ira uiteindelijk geworden tot wat het was. Nee, tot wat het ìs. De West-Europese première van dè opera van Roger Waters’ ‘Ça Ira’.

Ja, Rob, je leest het goed, jij bent in deze mail het onderwerp! We hebben net met elkaar gesproken, jij ergens in Nederland langs de weg met een gsm, ik in Drenthe in een caravan, niet optimaal, maar hèt bericht is binnen! Je hebt geen nee tegen Ça Ira gezegd. En alleen daarom al ben ik zo blij ... weet je, het komt wel goed. Natuurlijk, er zijn nog veel vragen: wordt het de Doelen of het World Forum. Kan het Projectorkest Utrecht zich vinden in je principe-uitspraak Ça Ira op het programma te willen zetten (vast wel ...!). Hoe zit dat met die tape met geluidseffecten (laat maar aan Will Jan van Peak Audio over, heeft ie bar veel verstand van) en nog veel meer …..

... schreef ik in de mail na ook jou ‘Ja’. Dat het Projectorkest Utrecht er niet voor koos verder te gaan, speet ons beiden zeer. De keuze voor het World Forum baarde je zorgen, gezien je ervaring op het gebied van problemen die versterking met zich brengen. Je wilde Karin ten Cate graag een keer horen zingen. Je voorzag op allerlei plekken in de partituur problemen met de rolwisselingen en drong erop aan daar goed over na te denken. Je dacht mee waar het de kooropstelling van zoveel zangers betrof en boog net als de andere Artistiekelingen mee met de mogelijkheden en vooral de onmogelijkheden.

Ik heb je in al die tijd geen onvertogen woord horen zeggen. En ik durf hardop te zeggen dat jij, door je grote vakkundigheid op het gebied van muziek in al zijn facetten, zowel vocaal als instrumentaal, en je grote muzikaliteit, Ça Ira zeer geloofwaardig hebt neergezet.
Ik heb je zien werken met het Tilburgs Begeleidingsorkest. Heb je horen mopperen op het Nederlands Concertkoor. En tot op het laatste moment hebben we kunnen zien en horen dat je wàt je wilde horen, uit het orkest en de zangers te horen kreeg. En hebben we allemaal kunnen genieten van … van Rob Vermeulen! De dirigent die in Den Haag ruim 200 musici op het puntje van de stoelen en banken onder controle had. Je wist het. Je vertelde me tijdens het laatste overleg in Utrecht dat ik niet bang hoefde te zijn, dat het fout zou gaan. En je vertelde over indrukwekkende reddingen, waar het wèl spaak liep en je het orkest en de solisten weer op één spoor kreeg.

Je hebt alles op alles gezet om na je concertweek in Duitsland op tijd terug te zijn voor de generale repetitie. Dresden – Den Haag 4 mei, daarna op de bok. Die onhandige partituren heb je zelf omgetoverd tot hanteerbare delen I, II en III. Wat heb ook jij een ‘hele kluif’ gehad aan Ça Ira!

Op de site van een van je koren las ik:

Het is een voorrecht om te werken met deze gepassioneerde inspirerende dirigent. Die een directe en expressieve aanpak vraagt van de tekst waarvoor de muziek geschreven is, in zijn betekenis en de wijze waarop dit muzikaal is verbeeld. De aandacht voor wat de componist met zijn muziek heeft willen zeggen, maakt concerten van Rob Vermeulen altijd bijzonder boeiend en zorgt voor enthousiaste reacties van het publiek.

Geen woord teveel. Er komen er twee bij: ‘Ça Ira’. Toen die laatste woorden aan het einde van de opera klonken en jij nog met je armen in de lucht stond, stond het publiek al in de zaal en barstte het applaus los. Mijn eerste gedachte was: “Het is gelukt. Het is jou gelukt, Rob Vermeulen!” De eerste concertante uitvoering van Roger Waters’ opera heb jij op je naam staan. En niemand anders! Rob Vermeulen? Type zijn naam maar in. Als het even meezit, sta je met Ça Ira bovenaan. Net als voor ons allemaal!

XXX

De Kickers

2008-05-24T12:18:00.000-07:00

We sing of what we want!

Kennen jullie Bobby McFerrin? Stemkunstenaar Bobby McFerrin?
Terwijl ik dit stukje ‘Lieve ...’ type, zingt Bobby door de speakers van m’n PC, met Bang!Zoom van zijn gelijknamige CD. Thanks to Hans. Ik heb zomaar het idee dat Hans liefhebber is van ‘stemmen’ … niet van stemmen, da’s een hoop gedoe voordat het concert begint, nee, Hans is vast liefhebber van de menselijke stem. En wat je daarmee allemaal kunt uithalen. Karin ten Cate kan uithalen, nou, Bobby McFerrin kan dat ook.

Jarenlang heb ik CD’s verzameld van zangeressen. Van Tina Turner, tot Tracey Chapman, van … ohh, had ik dat nu maar opgeschreven. Op 10 maart 1997, is mijn volledige collectie CD’s van zangeressen en de rest verdwenen in een vuilniszak van een of andere boef, die het nodig vond bij mij in te breken. Die er behoefte aan had er met m’n colletie CD’s vandoor te gaan. Gek hè, dat ik mijn leven lang die datum niet zal vergeten. De meest unieke CD die daarmee uit mijn leven verdween was een CD van Piet van Egmond. Wie? Piet van Egmond! Organist Piet van Egmond, waar mijn vader en ik iedere woensdag, tijdens de warme maaltijd onder de middag, naar luisterden. Ssssst!
Hemel en aarde kwamen tijdens zijn orgelspel bij elkaar. Stormen, kabbelende golven, als geen ander wist Piet van Egmond in zijn ‘naspel’ het thema van de preek van de dominee tot klinken te brengen. Wist die boef veel ...?!

Nee, mijn zo geliefde CD werd beluisterd, bij hèm thuis! En in één moeite door nam hij gelijk al ‘mijn zangeressen’ mee. TIP: leggen jullie een lijstje aan van de CD’s die jullie verzamelen? Heb ik niet gedaan! “Ja mevrouw, u kunt wel zeggen dat het er zoveel waren, maar u kunt wel meer zeggen!” Zo gaat dat bij verzekeringsjongens, die geen idee hebben van de liefde voor de menselijke stem. Een lijstje! Just listen to: Keri Noble, Gloria Estefan, Dido, Lara Fabian, Cecilia Bartoli, Donna Lewis, Trijntje Oosterhuis, Diana Ross, Whitney Houston, Celine Dion, Natasha St-Pier, Anne Sofie von Otter, Enya, Oleta Adams, Anita Baker, Laura Fygi, Barbara Dickson, Alison Moyet, Carly Simon en Patty Griffin … weer eens wat anders dan Eros Ramazzotti en Andrea Bocceli. Van het geld dat ik terug kreeg dankzij een verzekering (schijntje van wat die stemmen hadden gekost), heb ik toen maar een auto’tje gekocht en ben opnieuw begonnen met verzamelen. He-/and She-album aangeschaft en daarmee zonk de moed me in de schoenen.

Op 3 mei, na de inbraak, werd Veerle geboren en kon ik overschakelen op K3, Beertje Pippeloentje, Zingen rond de kerstboom, Dikkertje Dap en andere Kleuterdeuntjes. Met Annie M.G. Schmidt belandde ik in een nieuw tijdperk met Oud Hollandse Kinder-/ en Sinterklaasliedjes, Kinderen voor Kinderen 1 tot en met 12, ‘Wild Geraas’ van Jochem van Gelder, Oya Lélé, Bubbles en Sesamstraat.

10 jaar later zingt Veerle mee in ‘Ça Ira for War Child’, met Kinderkoor 'de Kickers' en is de cirkel rond.

Lieve Kickers,

Ça Ira in Purmerend! Het heeft zo moeten zijn. ‘There is Hope’ voor een Langedijks Kinderkoor, zat er niet in. Veranderde na de zomervakantie van 2007 in jullie deelname aan dit pràchtige evenement. Veerle en ik zijn vanaf het moment dat jullie dirigent, Jan Maarten Koeman en ik over ‘Ça Ira for War Child’ spraken, hartelijk ontvangen in Muziekschool Waterland. Nee, meer dan dat. We werden opgenomen in ‘de Kickers’. Met elkaar, zongen we op een heel plezierige manier, al die losse stukjes tekst en noten aan elkaar, dwars door de opera heen. Waar het begon met Acte I, II en III in rood-wit-blauwe mappen voor het Nederlands Concertkoor, kregen jullie dezelfde mappen uitgereikt. Luisterden jullie naar “Teacher, leave us kids alone”van Pink Floyd. Luisterden jullie naar de aanwijzingen van Jan Maarten. Zongen jullie voluit “We sing of what we want, Re – pu!” en zwegen jullie in alle talen na het fatale schot op “-blique”, in één woord gewèldig!

Lieve Jan Maarten,

Je hebt een pràchtig koor! 6 x in je handen klappen en je hebt alle aandacht. Veerle en ik zijn door jou, door jouw kikkers, vanaf de eerste repetitie meer dan hartelijk ontvangen. Twee vreemde eenden in de bijt … niets van gemerkt, geen gekwaak gehoord. Waar Veerle nog terughoudend vroeg of er misschien een ander meisje was die de aan haar toegezegde solo beter, mooier kon zingen, gaven jij en de kinderen haar alle ruimte de rol van ‘prinses’ te zingen. Verdeelde je met strakke hand de andere soli: Tijs Honest Bird, Thomas Altar Boy, King, Queen, Courtisan, Dauphin … “We sing of what we want” is door de Kickers onder jouw leiding uitgegroeid tot een volwaardig Kinderkoor Ça Ira in Holland. Ça Ira in Purmerend!

Na Bevrijdingsdag 5 mei 2008 is maandagavond-geen-repetitie-in-Purmerend best stil geworden. Veerle en ik zingen nog dagelijks: “But we are not rats” en “But we are not dogs” en fluisteren elkaar voor het slapen gaan toe: “’Til every bird has had enough, every bird, every bird, will go to the ball”.
En dan lachen we en denken terug aan ‘de Kickers’. En aan jou. ‘Ça Ira for War Child’ zit erop. Ook voor ‘de Kickers’. En voor ons, mèt ‘de Kickers’, mèt jou.

Weet je, eigenlijk kan er geen zanger/zangeres op tegen zingende kinderen.
Ik denk zomaar dat jij en ik daarbij hetzelfde voelen. Liefde voor ‘stemmen’ begint daar, waar kinderen zich laten horen. Waar kinderen zich laten zien. H E L P W A R C H I L D O O R L O G U I T E E N K I N D T E H A L E N op de (te kleine) t-shirts van ‘de Kickers’ is gezien en gehoord! Ik ben je onzettend dankbaar voor je onvoorwaardelijke inzet. Het zal niemand zijn opgevallen dat je tijdens het concert vóór 'de Kickers' zat, om al dat gespring dwars door de opera heen, in goede banen te leiden. Je zat daar ook, op 26 april, tijdens de repetitie in Tilburg. Je zat daar ook tijdens de generale repetitie op 4 mei.
Ik beloof je, als ik de kans krijg, haal ik je vóór 'de Kickers' vandaan en zet je hierna vol in ‘the limelights’. ‘Diamonds and pearls’ zijn aan jou niet besteed. Ik denk zomaar dat jij en ik daarbij hetzelfde voelen.

Ik heb het hiervoor al geschreven en doe dit nu weer. De Kickers en jij verdienen een Ceremonie Protocollair, in het volle licht. Het doorgeven van de aan flarden geschoten vlag en het overhandigen van een cheque aan War Child, om te helpen bij oorlog. Om te helpen als kinderen niet meer kunnen zingen.

“We sing of what we want!” Ça Ira in Purmerend, Den Haag ... Just if, gaan ‘de Kickers’ mee op tournee!

XXX

Lieve 10!

2008-05-22T04:03:00.000-07:00

Afscheid met weemoed …

Lieve Ernst Daniël,

Zo vergaat het mij ook. Je spookt al dagen door m’n hoofd, ik begin keer op keer aan deze Blog en keer op keer kom ik niet verder dan twee zinnen. Alsof ik geen afscheid wil nemen. Nou, dat kan kloppen! De woorden ‘en hoe nu verder’ in je laatste mail staan op mijn netvlies.
Gistermiddag nam ik maar weer eens een kijkje op je site, en daar schrijf jij het begin van deze Blog, ehhh, niet ècht, maar toch.

Het zit er weer op .. helaas .. en ondanks het tegenvallende bezoekersaantal hoor ik van iedereen dat die ene ene keer Ça Ira, waarin jij 5 (!) rollen zong, zo mooi mooi mooi was.
Dat jij die 5 hoofdrollen in de West-Europese première van Roger Waters’ opera in Nederland zo fantàstisch hebt neergezet, stond ook al niet in De Telegraaf. Nee, zet wat dan ook neer met een rijk gevulde portemonnee en je telt mee. Ik schenk nog maar eens een glas wijn in want anders komt er helemaal niets zonnigs meer in ‘Lieve’ te staan. Of tòch wel? Nou en of! Jij schrijft over tientallen ‘gekken’ … jij en ik weten dat Ça Ira for War Child eenzelfde lot leek te zijn beschoren.
‘Gekken’ die met niets iets (noem een West-Europese première met jou in de hoofrol maar ‘iets’) dolgraag willen (waar) maken en dan De Telegraaf niet halen. Ik kan er met mijn verstand niet bij. Alhoewel …

Even terug in de tijd. Toen ik je voor het eerst, na dagen moed verzamelen, eind 2006 geloof ik, mailde met de vraag: “Ken je Ça Ira?” kwam daar vrijwel direct een reactie op. Ik schrok me dood. Antwoord van Ernst Daniël Smid: “Ja, natuurlijk ken ik Ça Ira!” Ruim een jaar later, na het in ontvangst nemen van de partituur op 12 mei 2007 schreef je: “Proficiat en ik wacht af, maar handel wel snel als je op mijn medewerking prijs stelt want mijn agenda loopt al heel erg snel heel erg vol!!!”

Dat daarna een mail retour ging met de uitroep: “Je medewerking op prijs stellen? Wat is dat voor een vraag! Er is er maar één die Ça Ira gaat zingen en dat ben jij!” hoeft geen betoog. Om eerlijk te zijn, vanaf het moment dat ik je vroeg en je ‘Ja’ zei, was er geen meer weg terug. Adeldom verplicht. Je vraagt Ernst Daniël Smid niet zomaar. Zonder het onderste uit de kan te halen. Zonder als een ‘gek’ aan het werk te gaan. Want, laten we dat vooral even duidelijk benoemen, de rollen die jij hebt ingestudeerd, 5 in totaal (!), hier komen ze nog maar eens een keertje: Spreekstalmeester, Koning Louis Capet, Oproerkraaier, Condorcet en tot mijn grote schrik verscheen aan het einde van de opera nog een Oproerkraaier 2, dus dat werden 5 rollen … zijn je niet komen aanwaaien.

Aanvankelijk leek je niet erg onder de indruk van de muzikale kwaliteit van Waters’ compositie. Gaandeweg vertrouwde je ons in Utrecht toe, dat je meer en meer geraakt werd door ‘Het verhaal van Ça Ira’ en de geniale vondsten hierin. Dansen in 3/4 maat, marcherende soldaten in 4/4 maat er dwars doorheen, jouw scène ‘De brief’ of, helemaal verstild die aanklacht: “If my child survives”.
Maar je gaf ook aan dat de enorme hoeveelheden tekst van die 5 rollen je wel eens uit je slaap hielden. Weet je hoe vaak jij je van de ene in de andere rol hebt moeten inleven? Hoe vaak je van rol hebt moeten wisselen? Toen ik dat op verzoek van de regisseur in beeld bracht, wie van de solisten waar in welke maat welke rol zong, rolde daar een overzicht uit waar iedereen van schrok. Tjee, wordt er zo vaak van rol gewisseld? Weet je hoe vaak? Met Acte I was ik snel klaar: 1 x. Maar dan, een mail medio maart 2008:

Na het doorspitten van Acte II ben ook ik geschrokken van de enorme hoeveelheid tekst en noten,die je voor je rekening neemt. Als je de rol van Condorcet ook zingt, zing je eigenlijk aan één stuk 7,8, 9 en 10 door. Lukt dat allemaal wel??!!

Nog geen week later de mail:

Lieve solisten,
Maat voor maat, rol voor rol ben ik meer onder de indruk geraakt van wat jullie met elkaar in die 111 minuten moeten doen! Tellende voort was ik blij na maat 268 te kunnen roepen: Klaar!
Jullie staan nog voor de grote klus, om al die rollen op het podium tot hun recht te laten komen.

Zoveel rollen, zoveel reden om mee te tellen … te gek voor woorden dat je alleen al om die reden alleen in het overigens zeer gewaardeerde artikel van Mark Minnema in het Noordhollands Dagblad werd genoemd. En geroemd. Lazen we op 7 mei de Kop in de krant “Opera Ça Ira maakt indruk!”
Met jouw hoofdrol in Ça Ira heb je geschiedenis geschreven, Ernst Daniël. Voor ons ben je ook Ridder in de Orde van Ça Ira. En de mensen die daar niet bij zijn geweest hebben een kans gemist. En jou! Niet andersom!
Wij hebben het beste uit onszelf gehaald met een krankzinnig idee (jouw woorden :-) en entertainment aangeboden van de bovenste plank.
Ook ik ben SUPERTROTS op het Tilburgs Begeleidingsorkest, Melissa Venema, het Nederlands Concertkoor, Kinderkoor De Kickers, het Artistieke Team en het Projectteam. En niet te vergeten, de Drie Solisten en dat alles onder de gedreven leiding van dirigent Rob Vermeulen. Dat de enorme inzet van zoveel mensen uitmondde in een gewèldig concert hebben we gezien en gehoord. Staande ovatie vóór de PAUZE ... waar maak je dat nog mee?!

Wie weet ... hoe nu verder? Meestal schrijf ik dan: geen idee. Mis. Ik heb wèl een idee!
Zou De Telegraaf je bellen als ze het nieuws vernemen dat ‘Ça Ira for War Child’ internationaal gaat? Nee, we draaien het om. Wij nodigen De Telegraaf uit als er nieuws is te melden over Ça Ira. En tot die tijd blijft het oorverdovend stil!

High Five XXX

Ah! lève-toi soleil!

2008-05-17T06:37:00.000-07:00

Ça Ira français is niet voor niets vertaald in Ça Ira anglais ...

Ah, rise, sun, eclipse the stars
that shine unveiled
in the deep blue firmament.
Ah! rise, rise, appear, appear!
Pure and entrancing star!

Lieve André,

De mensen die na Bevrijdingsdag 5 mei 2008 deze Blogs hebben gelezen, weten inmiddels dat ik tijdens mijn ‘heengaan’ wil luisteren naar Bruce Springsteen. Naar zijn versie van ‘Philadelphia’.
Nadat ik gistermiddag op je site heb geluisterd naar jouw versie van ‘Ah! lève-toi soleil! uit Gounod’s Roméo et Juliette, weet ik ook waar ik naar wil luisteren als de Ceremonie Protocollair begint. Dat de zon ondergaat weten we allemaal. Dat de zonsopgang zo stralend bezongen kan worden, mag iedereen weten. En horen, op http://www.andrepost.com/, Soundbites 1!

Ik ken je nu bijna een jaar. Nu ik Ça Ira met ‘Lieve André’ afsluit om ook jou persoonlijk te bedanken, ben ik je zó dankbaar.
Op 25 juni 2007 schreef ik je een mail met als onderwerp: zitten en koptelefoon op!

Het wordt spannend deze week. Ik denk dat we besluiten Ça Ira uit te voeren in het Concertgebouw. Maar zonder orkest zal het niet lukken. Het VU-orkest en het AJO (Jeugdorkest Amersfoort) zijn nog in de race. Geniet vooral van Ça Ira. Het verhaal, de muziek ... anders dan anders. Hoe dan ook, de moeite waard om naar te luisteren.

Je was er door de drukte van al je optredens nog niet aan toegekomen om ‘Ça Ira’ te beluisteren. Daarover maakte ik me wat zorgen. Stel je toch voor, dat ook André Post het zou laten afweten die waanzinnige rol van Tenor te willen zingen. Waanzinnig? Já, waanzinnig!

Even een zijspoor … toen Karin en ik terugkwamen uit Poznan, waar we geluisterd hadden naar de uitvoering van Ça Ira met een Poolse Tenor, hebben we elkaar meerdere keren aangekeken met een vragende blik. Enig idee wie deze rol, behalve Paul Groves (CD-opname), kan zingen? Dat Ernst Daniël de Baritonrol op zich zou nemen, stond voor mij al vast, ook al had ik hem nog niet gevraagd. Dat Karin de Sopraanrol zou gaan zingen, had ze me beloofd. Maar die Tenor …!
Goed, op Google kom je een heel end. Dacht ik. Ja, namen genoeg, maar hoe maak je een keuze als je niet weet hoe of wat, dat gaat dus niet. Over Rob Vermeulen ga ik nog schrijven en kom hierop terug. Het is aan Rob te danken dat ik via via bij André in Karlsruhe uit de lucht kwam vallen met de vraag of hij: “misschien in overweging zou willen nemen de Tenorenrol in Ça Ira te zingen …”

We weten inmiddels allemaal dat jìj die rol, die waanzinnig hoge Tenorenrol in Ça Ira, hebt gezongen. En hoe!!!

Even een zijspoor … op 31 januari 2008 hadden jij en ik onze ‘first date’ in Amsterdam.
Het stormde, en niet zo’n beetje, maar jij kwam vanuit Karlsruhe naar het Concertgebouw om daar te luisteren naar Jolanta’s eerste optreden in Nederland, in ‘Die Zauberflöte’. Mij was al meerdere keren gevraagd: “Wanneer spreek je André Post? We moeten nu wèl zekerheid hebben!” Zekerheid? Dat had ik allang. Misschien is het wel net als met de liefde. Je weet gewoon wanneer iets goed zit. Of niet. Ik wist dat je ‘ja’ had gezegd en dat ik op je kon rekenen. Ik had je nog nooit horen zingen, maar wist dat het goed zat.

Even een zijspoor … even voor onze ‘first date’ streek ik neer in Keizer, naast het Concertgebouw. Kom ik daar binnen, is er geen tafeltje vrij. Of ik maar even aan de bar wilde plaatsnemen. Ja hoor, maar niet als mijn bezoek is gearriveerd, want dan wil ik aan een behoorlijk tafeltje zitten. Weet je wie daar pontificaal zat? Jaap van Zweden. Druk in gesprek. Zodra hij zijn hielen lichtte, ben ik aan dat tafeltje gaan zitten en heb ik de partituur van Ça Ira pontificaal neergelegd. Zo! Nu kan iedereen zien dat ik zit te wachten op dè Tenor, die een waanzinnige rol in Ça Ira gaat zingen! André Post! ’t Is maar dat jullie even weten dat ik op hèm zit te wachten! En je kwam. Ik dacht steeds: “Ohh, als ik hem maar herken!” Maar je kwam. Om 18.15 uur stapte je binnen en na een zoen en een glaasje wijn, vroeg je: “Zo, en wie is Joke Tuinema? Ik heb tot 18.45 uur de tijd en dan ga ik nog even backstage naar Jolanta.” Zo, visitekaartje van André Post. Je ogen twinkelden, je luisterde geïnteresseerd naar “My story of Ça Ira” en na een half uurtje zat ik weer naar een lege stoel te kijken die even tevoren was bezet door een ‘Grandi Tenori’ ...

Op http://www.grandi-tenori.com/ mis ik een naam. Daar zal ik Google even van op de hoogte stellen. Ik mis de naam van André Post in het rijtje van namen van Grote Tenoren, die ‘Ah! lève-toi soleil! uit Roméo et Juliette hebben gezongen:

1923 – Cezar Vezzani
1945 – Jussib Björling
1953 – Nicolai Gedda
2005 – Joseph Calleja
2005 – Rolando Villazon

Google ‘Ah! lève-toi soleil! en de bekende namen vliegen je om de oren: Plácido Domingo, Patrick Layton, Dominique Moralez, Richard Troxell, James Valenti en Roberto Alagna.
Maar dan: André Post. Als de zon opkomt zingt hij, ònze Roméo, Juliette toe. Ze verschijnt op haar balkon en in alle rust verklaren ze elkaar hun liefde. Anno 2008. Als Revolutionary Priest pak je de hand van een vrouw die sterven gaat en zingt:

“Courage Madame, in this great rebirth, like wind-fallen fruit we return to the earth, please, take my hand …”

Met mij hebben ongetwijfeld heel veel mensen genoten van je pràchtige stem en je fenomenale vertolking van de rollen van Revolutionary Priest en Military Officer in Ça Ira van Waters. Paul Groves op CD? André Post live! In één adem noem ik jouw naam in het rijtje van Grote Tenoren. Je hoort er thuis. Je bent er één. Google loopt achter.

Wie weet … Hannover 2009? Of 2010? Als het me lukt, ben jij erbij!

Namens iedereen, ontzettend bedankt!

XXX

KTC en het WFT

2008-05-14T05:30:00.000-07:00

Catharina Wilhelmina ten Cate, roepnaam Karin! Wie?! Karin ten Cate. Sopraan Karin ten Cate. Ohh, dìe! Da’s toch die sopraan uit Heiloo die op zondag 13 januari 2008 op de voorpagina van Alkmaar op Zondag de lezers trots op de hoogte stelde van het feit dat ze een hoofdrol ging zingen? In .. ehh, hoe heette dat stuk ook alweer? Iets Frans, was het niet Ça Ira? Já, dat was het! De opera van Roger Waters. Wie?! Roger Waters. Roger Waters van Pink Floyd. Ohh, dìe! Heeft die een opera geschreven? Ohh, dan is het geen wonder dat Karin die rol heeft gekregen.
Zij is toch één van de weinig klassiek geschoolde zangeressen die haar neus niet ophaalt voor pop- en rockmuziek?! Já, dat was het. Karin heeft Freddie Mercury’s rockopera Barcelona nieuw leven ingeblazen. En naar Nederland gehaald! Wie?! Freddie Mercury. Van Queen. Van de Bohemian Rhapsody. Ohh, dìe! Mijn muziek niet. Trouwens, aan de muziek van Pink Floyd heb ik ook erg moeten wennen. Die Roger Waters haalt toch allemaal rare fratsen uit op het podium? Laat een varken overvliegen, en hoge muren in elkaar donderen ... hoe is dat eigenlijk met Ça Ira gegaan? Karin, zingend op een wit paard, net als in Bizets ‘Carmen’ in Frankrijk?

Lieve Karin,

Jij en ik. Een verhaal apart. We kunnen over Ça Ira inmiddels wel een boek schrijven.
Hoe het begon, weet je nog? De winter van 1985-1986, -/- 20C. Je ziel zou ervan bevriezen. We mochten van onze grote leermeester Kees Bornewasser niet naar buiten, de leidingen in de Jeugdherberg vroren kapot, maar wìj zongen samen een duet! Jij de pràchtige melodische bovenlijn, ik sloeg me met een hese stem door heel veel noten op de tweede balk heen. Samen zingen in ijzige kou (scene 4 - Wanorde in Frankrijk). Niets nieuws onder de zon. Jij en ik zijn in februari 2007 samen naar Poznan gereden, hebben uren en uren over ons leven èn over Ça Ira gepraat, hebben samen naar de voorstelling in Teatr Wielki gekeken en geluisterd naar de opvattingen van de Poolse dirigent en regisseur, en kwamen tot dezelfde konklusie: dat kunnen wij ook! En beter! Het DSB-Stadion! De Arena! Het Gelredome!

Enkele maanden later lees ik in een interview met jou in het NHD: “Zeg nou eerlijk: ik ben een klassiek zangeres, waar zou je dan liever staan, in het Concertgebouw of in de Waerdse Tempel … deze muziek (Rockopera Barcelona) is gewoon te mooi om niet te spelen voor een groot publiek. Alleen: ik ga een andere richting op. Zo gaat het wel eens in het leven.”

Ik heb grote bewonering en diep respect voor wat je hebt bereikt.
Je hebt durf, maakt steeds opnieuw alles behalve makkelijke keuzes en je werkt nu hard aan een internationale carrière. Mexico, Noorwegen en Zweden, Kiev, je deinst nergens voor terug, pakt je koffers en zingt waar dan ook, in je eentje, de sterren van de hemel.

'Music is emotion; I sing to reveal the soul of it'

In (alweer) het NHD weer enige tijd later de kop ‘Geen brood, dan geef je ze toch cake’ en een foto van Marie Antoinette in de gelijknamige film van Sofia Coppola. Foto gezien??!! Je lìjkt er zelfs op. Op Kirsten Dunst als Marie Antoinette. Mocht ze willen! Kirsten Dunst, bedoel ik. Dat ze zou lijken op Karin ten Cate als Marie Antoinette in Roger Waters' Ça Ira.

De film van Coppola, een feest voor het oog. Een zorgeloos, nauwelijks volwassen prinses. Probeert aan het traditionele leven te ontsnappen in wervelende excentrieke feesten (Dances and Marches), terwijl buiten de muren van het koninklijke leven de Franse Revolutie zich begint af te tekenen (Grievances of The People). Onschuldig, naïef, het gaat volkomen aan haar voorbij. Pruiken, kapsels, jurken, bonbons en taartjes, dat maakt in de film allemaal deel uit van het feest voor het oog ...

'Music is emotion; I sing to reveal the soul of it'

Onder de foto op 6 mei in (alweer) het NHD: Sopraan Karin ten Cate tijdens ‘Ça Ira’.
Een feest voor het oog! Je danst, je straalt, je raakt onze harten in de rollen van Koningin en Stem van de Revolutie. Met naast je die aan flarden geschoten vlag.
Je was sterk in de (vele) hoge noten. Leek zoekende tijdens de meer ingetogen passages.
Een groter compliment had Mark je niet kunnen maken. Je hebt je zozeer in de emoties van de rollen ingeleefd, dat je zelfs zoekend hebt gezongen. Hebt laten horen dat muziek per definitie emotie is. Bovendien, Ça Ira is één en al boodschap.
In 1765 droomde je al over hoe goed je het zou hebben als Koningin. Een Eerlijke Vogel kruist je pad en zegt dat je niet zo moet opscheppen. Je stuurt hem weg en wordt samen met je man onthoofd. Maar door de Revolutie komt het allemaal weer goed ...

De lessenaar voor de personages: Marie Marianne en Marie Antoinette bestaat uit een fleur-de-lis en getuigt van de combinatie adellijk symbool en strijd.

Lieve Karin,

Ik hoop en wens je toe dat je nog vaak kunt dromen over hoe goed je het hebt gedaan als Koningin. Hoe strijdvaardig je je door de Revolutie hebt heengeslagen. Je hebt als geen ander je handtekening gezet onder dat pamflet over het recht op een menswaardig bestaan, over vrijheid en gelijkheid. Met je hele persoonlijkheid, met je unieke stem. Ça Ira!

XXX

Uri Rapaport

2008-05-11T10:26:00.000-07:00

Geen punt, geen uit, een X op Moederdag 2008.

Lieve Uri,

Hoe bedank je de man, die door Google wordt omschreven als ‘lichttovenaar’?
Hoe zeg je in hemelsnaam ‘Dank je wel’ tegen diezelfde man, zo groots waar het om ‘licht’ gaat?
Hoe bedank je Uri Rapaport voor zijn bijdrage aan Ça Ira for War Child?

Mark Minnema schrijft in het NHD: ‘Er is veel werk gemaakt van de aankleding. Belichting versterkt de stemming van ‘het volk’: woedend rood, of ingetogen paars.’

Als volstrekte leek op het gebied van de ins and outs van belichting, zou het ongepast zijn, iets te roepen over hoe jij kunt toveren met licht.
Ik heb het woord ‘light’ in Ça Ira voor je geteld; 3 x raden hoe vaak het woord ‘light’ in Ça Ira voorkomt: 10! Tien keer. Toeval, of verdien je gewoon een 10? Volmondig: ja, jij verdient een 10! Jij en je onvergelijkbare tovenarij met het licht in Ça Ira.

Op mijn map met hierin de complete tekst van Ça Ira, staat: “Denk je dat je klaar bent, kan je meteen beginnen …” Bevrijdingsdag 5 mei, aan het einde van de laatste reparatie-repetitie, knalde alles wat je had ingeprogrammeerd, van je scherm. Hoe kwetsbaar kun je zijn als het om ‘licht’ gaat? Je hebt me iets toevertrouwd over jouw beleving bij 4 mei. Ik werd daar zeer door geraakt. Veerle, Rosalie, Aad, Trees en ik hebben aan je gedacht, toen we in onze hotelkamer naar de TV-beelden keken van Dodenherdenking 2008 op de Dam.

Vandaag, op Moederdag 2008, wil ik je heel graag iets meegeven. Mijn broer Laurens stuurde me ruim 10 jaar geleden een prachtige kaart van een opkomende zon. Achterop de kaart schreef hij ‘Voor 1997 dit gedicht van Marijke van Hoff’. Deze kaart gaat al 2 jaar met me mee in diezelfde Ça Ira-map, op de plaats waar staat:

To freeze in the dead of night
To burn in a law divine
Deep in the crucible brine
The sorrow and the rage entwine
And coil and climb towards the light
The quill is poised above the page
Words like falling rain slake the thirst and dowse the flames
Cooling in the crucible and idea forms
A nugget of believe in the hearts of the poor
That maybe in the dawn’s new light
They have a right to the law …

Ik weet niet of je van gedichten houdt. Maar je houdt van licht, dat is zeker. Voor jou als dank:

DAGLICHT

Sta met mij in de tuin van heden,
vang het licht zolang het is,
roep het donker niet, het komt vanzelf.
Spreek niet van verleden,
leg op de toekomst geen beslag.
Zie deze dag als aanvang,
belofte voor wellicht een nieuw begin.
Ontwaar de glans en kom mij
daarin nader, geef dit moment
tot in de kleinste ruimte zin.

X

Each café ... a stage!

2008-05-11T02:19:00.000-07:00

En dat op Moederdag ...

Beetje vroeg om al aan de bar te hangen. Kopje thee op bed, even achter de PC, lezen dat Crewlid Ton enkele uren na de voorstelling is ingestort! Netjes voor de deur afgezet, daarna alleen de wind uit de Ça Ira-samples nog door de Teijlerstraat horen ruisen.
Ik dacht al: “Stilte na de storm in Den Haag?” Verdorie, Ton. Een zieke man is niks, een ziek Crewlid is helemaal niks. Je kunt mij wel om boodschappen sturen … alhoewel, duurt misschien wat lang voordat je ze krijgt. Ik raak buiten Sint Pancras de weg wel eens kwijt :-)

Ha, nu hoor ik iedereen denken: “Je zult, als je ziek bent, maar zo’n drukteschopper aan je bed hebben!” Toevallig, er bestaat ook zoiets als Joke in rust. Zoals vanmorgen in Moederdag-bed, “Hè, moet ik nu al rechtop zitten?”, 2 (!) boeken gekregen. Ja, da’s een andere hobby van me. Lezen. Wàt? Ja, ik lees graag. Foto van Trees gezien? In het zonnetje voor het WFT, wachtend op de dingen die komen gingen? Daar zou ik maar wat graag zitten. Af en toe, niet te vaak. Tenminste niet voor het WFT. Daar blijf ik voorlopig even weg.

Lieve Ton,

De allereerste woorden die je ooit tegen me zei, waren: “Zó. Ben je wakker?!” Nou, wakker was ik. Door en door wakker geschud door de allereerste kennismaking met Pink Project. Pauze in Terneuzen, remember?! Pink Project van Peter Chattelin kende ik toen nog niet. Nu wel. PP voor insiders ook. PP, de enige geloofwaardige Tribute Band van Pink Floyd in dit universum. Ik mag het zeggen. En Ton is daar geluidstechnicus. Ik zat recht achter hem en ben compleet voor hem gevallen. Dat schrijf ik zonder enige schroom, Ton. Een geluidstechnicus pakt zware kisten uit, legt snoeren neer, plakt ze vast, stelt boxen en monitoren op, gaat achter de mengtafel zitten, schuift aan schuifjes, ietsje terug, ietsje verder, knopje daar in, knopje daar uit, kortom, een geluidstechnicus speelt als een musicus met alles waar iemand die daar geen verstand van heeft, absoluut niet aan mag komen.

Met groot respect en ongeloofelijke bewondering voor dit vak, komt ie weer, met hoofdletter V, heb ik de afgelopen weken zelfs naar 2 van deze grote mannen mogen kijken. Mogen zien, maar vooral ook horen, dat mede door de grote inzet van deze 2 mannen (zeg, pastte XXL nu niet of wel?!), Ça Ira letterlijk van het WFT-podium knalde. Ohh, en in de zaal knalde het ook. En het knalde niet alleen! Iedereen heeft het kunnen horen. Van fluisterzachte koorpassages (na de dood van Queen Marie bijvoorbeeld, zóóóó mooi …), tot de verpletterende en vernietigende val van het mes van de Guillotine. “Ja, die kop is er toch ècht af!”, liet Ernst Daniël zich ontvallen, nadat was getest hoe hard het eigenlijk kon. Big smile, bij iedereen. Over goeie sfeer gesproken.

Ton, jij hebt in Ça Ira een bijzondere rol gespeeld. Een rol die ik zelf graag had willen spelen. Mocht ik al niet dirigeren, mocht ik ook de geluidseffecten al niet spelen :-) En blij dat ik daar achteraf om ben!

Beste allemaal, het moet maar eens even hardop gezegd. Hoogmoed komt voor de val. Je kunt je vanalles in je hoofd halen, maar er zijn grenzen. Ça Ira dirigeren is een heidense klus en slechts zeer wel toevertrouwd aan een professionele dirigent. Iemand als Rob Vermeulen.
Rob, nog even geduld, als er iemand is aan wie ik graag een ‘Lieve’ opdraag, ben jij het. Het spelen van de geluidseffecten (orkestpartij SFX) zou ook een heidense klus zijn geweest voor iemand die van schuifjes en knopjes geen verstand heeft. Ik dus!
Het bleef namelijk niet bij dat kleine keyboard, waarop Ton zo parmantig met één vinger de samples tot klinken bracht. Samen met Will-Jan heeft hij 2 dagen ziten mixen, hebben ze de uitersten opgezocht, hebben ze daarna voor de gulden middenweg gekozen, om het publiek niet van de stoelen te blazen. Wakker geschud zijn we ook in Den Haag!
Ton, ontzettend bedankt! Dat ik jou en Will-Jan met koffie wakker mocht houden, was ook een dankbare taak.

24 mei, Alphen a/d Rijn, Pink Project in Theater Castellum … Ça Ira-réunie met Pink Floyd-muziek? Doen!!!

Lieve Will-Jan,

Ja, jij dacht dat je er met een enkel regeltje vanaf kwam. Mis. Ik weet het, je bent bescheiden en zit niet te wachten op spotlights. Pech, want ik ga je er toch even in zetten.
We kennen elkaar al lang. Toen ik in 1985 toelatingsexamen had gedaan en in de gangen van het Conservatorium aan het Nassauplein wandelde, liep jij daar met lange wapperende haren, al een eind op weg naar je eindexamen. Ik kan me niet meer herinneren, of we daar met elkaar hebben gesproken. Ik kan me wel herinneren dat ik onder de indruk was van je ‘aanwezigheid’. En dat ben ik nog steeds.

Je hebt in de afgelopen jaren een miljoenenbedrijf opgebouwd. Peak Audio staat voor alles wat jij daar in hebt gestopt. Je begeeft je onder de ‘groten’, reist door heel Europa, en hebt als geen ander weet van hoe je met versterkingsapparatuur de kracht van de menselijke stem toch tot z’n recht laat komen.
Mag ik het zo eenvoudig omschrijven? Ik weet dat het verre van eenvoudig voor je is geweest, om alle problemen die Ça Ira in het World Forum Theater met zich brachten, het hoofd te bieden.
Ik heb er werkelijk geen seconde aan getwijfeld dat je dat zou lukken. Vakman die je bent. De man die 180 ‘punten’ aan weet te brengen in het Gelredome, kun je met een gerust hart Ça Ira toevertrouwen. En nog veel meer. Temidden van zoveel mensen, die allemaal roepen dat het met hun geluid niet goed zat, was jij een rots in de branding. Dat je dat tot op enkele dagen voor 5 mei geflikt hebt zònder partituur, is mij een volstrekt raadsel.

Iedere solo, van de solisten, van de individuele koorleden, de kinderen, de orkestleden, geen belangrijk moment is je ontgaan. Je liet me tijdens de ‘reparatie-repetitie’ op 5 mei even zien, hoeveel je voor de voorstelling had ingeprogrammeerd. Niet alleen wat ik kon zien op de mengtafel, maar ook ‘daaronder’ zaten nog even zo vele ingeprogrammeerde momenten, waarop die ene microfoon (hoeveel zijn het er uiteindelijk geworden?!) het nu juist wèl deed en die andere vooral niet. Unbelievable! Daar moet je dagen en dagen en dagen mee bezig zijn geweest.
Onbetaalbaar!

Gek, Will-Jan, de foto van jou, bezig aan de mengtafel, met de partituur er bovenop, vind ik één van de mooiste. Of is dat niet gek? Die foto vertelt mij, ons, The Story of The Sound of Ça Ira in Holland. Enkel en alleen door jouw vakmanschap en je grote muzikaliteit, heeft die ene ene keer Ça Ira zo mooi geklonken.

Punt. Uit. X.

Voor vandaag …

Ridder Ernst Daniël Smid!

2008-05-10T11:32:00.000-07:00

Zojuist bekend gemaakt: Ernst Daniël Smid, Ringmaster, King Louis, Troublemaker, Condorcet en Officer Ça Ira, is door H.M. Koningin Beatrix benoemd tot Ridder van Oranje Nassau!

Lieve Ernst Daniël,

Namens het Projectteam, Artistiek Team en alle uitvoerenden van 'Ça Ira for War Child': Van Harte Gefeliciteerd met deze fantàstische onderscheiding!

XXX Joke

The street is a theatre!

2008-05-10T10:01:00.000-07:00

Van mij is wel eens, vaker gezegd, dat ik chaotisch ben. Is met enige zorg vóór de start van dit project aangegeven, dat het wel prettig zou zijn, als ik de zinnen goed bij elkaar hield. Zinnen. Eén van de bijzondere bijkomstigheden van dit project. Zinnen. Deel III bijvoorbeeld. Dit deel begint al weer anders dan ik dacht. Deel II helemaal. Ik ga zitten, denk na, en de zinnen komen vanzelf. Maar dat bedoelde degene niet, die het had over mijn zinnen. Die soms chaotisch lijken, omdat ik zo snel denk, dat ik het niet kan bijhouden om ze uit te spreken. Warboel.

Zo vergaat het me nu ook. Ik kom langzamerhand aan het einde van al die zinnen en heb nog zoveel ‘on my mind’, teveel om op te noemen. Gelukkig denk ik ook in beelden. En dat helpt, want bij een beeld kun je je zinnen bepalen.
Zoals vanmorgen, toen ik ineens dacht aan Bruce Springsteen. Zijn ‘Streets of Philadelphia’ :

I was bruised and battered and I couldnt tell what I felt
I was unrecognizable to myself
I saw my reflection in a window
I didnt know my own face
Oh brother are you gonna leave me wastin´away
On the streets of Philadelphia

I walked the avenue till my legs felt like stone
I heard the voices of friends vanished and gone
At night I could hear the blood in my veins
Black and whispering as the rain
On the streets of Philadelphia

Aint no angel gonna greet me, its just you and I my friend
My clothes dont fit me no more, I walked a thousand miles
Just to slip the skin

The night has fallen, Im lyin awake,
I can feel myself fading away
So receive me brother with your faithless kiss
Or will we leave each other alone like this
On the streets of Philadelphia ….

… staat nog altijd 1 in mijn Top 10 allertijden. En, ’t is maar eens, vaker gezegd, ‘Philadelphia’ wil ik horen als ik deze aarde verlaat. Nee, nu niet denken: “Dat zeg je toch niet ..”, ik zeg die dingen wel. Stel je voor, dat er iets gedraaid wordt van Pink Floyd of een mooi stukje uit Ça Ira. Niks ervan, Bruce Springsteen, when I’m fading away.

Kennen jullie Charles Ives, Amerikaans klassiek componist? Geniale man! Kreeg de liefde voor militaire blaasmuziek van zijn vader met de paplepel ingegoten. En, misschien wel vergelijkbaar met Roger Waters' Ça Ira, tijdens zijn leven werd Ives' muziek maar hoogst zelden uitgevoerd. Nu, ruim 50 jaar na zijn dood, wordt Ives beschouwd als een van de 'Amerikaanse originelen'. Luister maar eens naar Deel III uit zijn ‘Holidays Symphony’, hoe toepasselijk vandaag. Misschien vergaat het Ça Ira ook wel zo ...

Even terug naar ‘The street is a theatre’, anders raak ik de draad kwijt. Ives heeft een stuk geschreven, waarin hij twee fanfare-orkesten naar elkaar toe laat marcheren, ze vervolgens door elkaar heen en daarna weer bij van elkaar vandaan laat lopen. Quick March! Zooitje!Weten jullie nog hoe de Kickers tijdens de repetitie op “We sing of what we want” door het lokaal stampten? Gewèldig! Maar oh wee, Ives schreef dit stuk voor twee verschillende fanfares. Zoiets als The Marching Feet of the Soldiers aan de ene kant, en We sing in the Camps du Mars aan de andere kant. Dwars door elkaar heen, Theatre in the Street, en dan FIRE!

Stilte, het klapwieken van verschrikte vogels, rood licht, weg Kinderkoor. Ik kan me vergissen, maar als dat Anno 2008 niet net zo vernieuwend is als Charles Ives in zijn tijd … misschien maak ik het nog mee dat The Maestro will be restored instead.

Mark schrijft in het NHD: Ça Ira groeide uit tot een project van Nationale allure. Met professionele musici als dirigent Rob Vermeulen, bariton Ernst Daniël Smid, tenor André Post en sopraan Karin ten Cate. Helaas straalde dat niet af op de bezetting van de zaal, die nog niet half gevuld was.
Niets nieuws onder de zon. Roger Waters schrijft: I have watched at the roadside the grey parade of history passing by. The lessons unlearned. The innocent are still slaughtered in the name of God and Freedom.
Maar dan: Those who died before their time, made their mark upon the sand. The ‘more’ there is to Ça Ira is this. There is Hope.

Dat heeft die half gevulde zaal dan toch maar mee gekregen! Met de uitvoerenden meegeteld hebben meer dan 1.000 mensen deze boodschap gehoord. En dat geeft hoe dan ook hoop. Dat geeft kindsoldaten zicht op een andere toekomst. Dat geeft War Child de mogelijkheid aandacht te blijven vragen voor vrijheid. Rood! Passie! Niet voor niets hebben we de Kickers rood aangekleed.

Its just you and I my friend
Or will we leave each other alone like this
On the streets of Philadelphia …

Wordt vervolgd ...

Hold the front page!

2008-05-09T08:45:00.000-07:00

Deel II. Hoe begin je Deel II van Ça Ira for War Child? Eigenlijk met Deel I.
Hoewel met enige schroom, ga ik jullie iets vertellen over een verslaggever. Want zonder hem zou er geen enkel deel van Ça Ira op het toneel zijn verschenen.

Nog niet zo lang geleden, ruim 2 jaar, heb ik vanuit mijn functie bij de Politie Noord-Holland Noord gereageerd op een column. Het schijnt zo te zijn, dat je je in een column alles kunt permitteren, omdat dat nu eenmaal de functie van een column is. Wist ik veel. Maar kom niet aan de politie, want dan kom je aan mij. En die verslaggever schreef dus over de klantvriendelijkheid, nee, over het gebrek aan klantvriendelijkheid. Zou hij na een avondje stappen een luisterend oor vinden voor het aangeven van het verlies van zijn warme handschoen? (Het vroor ten tijde van die gewraakte column.)

Nu zie ik niet altijd de humor van dingen in. Werd dus boos over het in mijn ogen onterechte idee dat het bij mijn werkgever aan klantvriendelijkheid ontbreekt. En klom in de pen. Ehhh, reageerde met een stevige mail op de column. Heb de verslaggever uitgelegd wat het verschil is tussen aangifte doen en het melden van een vermissing en heb hem vervolgens uitgenodigd een kopje koffie te komen drinken in het meest klantvriendelijke buro van politie wat je je maar bedenken kunt, het buro waar ik (nog) werk, buro Langedijk. Dat leverde me in de 1ste plaats een leuke reactie van de verslaggever op, waardoor het ijs tussen ons dooide, en in de 2e plaats een vermanende waarschuwing van mijn directe chef. Want, de ontdooide verslaggever wijdde er alsnog een column aan, die hij ‘Joke’ noemde. En in diezelfde column ging het over een klantvriendelijk uitnodiging om alsnog melding te komen maken op buro 'huppeldepup'van het verlies van een handschoen, onder het genot van een kopje koffie. Mijn chef, wist hij veel dat je je in een column alles kunt permitteren, riep mij op het matje ter verantwoording en zei: “Je kunt op persoonlijke titel geen directe reactie versturen namens de politie!” Oké, daar had hij gelijk in. Maar stel je toch voor, dat ik niet gereageerd had … die verslaggever, laat ik hem voor het gemak even Ruud noemen, bleek fervent aanhanger van Pink Floyd. Pink Floyd? Ja, wel van gehoord, maar niet naar geluisterd. Niet naar geluisterd? Wist hij veel dat ik ben opgegroeid met de ‘Matthäus Passion’ van Bach en de Boléro van Ravel? Ja, dat weet hij nu wel.

Dark Side of the Moon Lichtenvoorde, Arrow Rock 2006. Volle maan, Roger Waters op het podium … ik in hogere sferen. En toen kwam Ça Ira! Ik hoor het Ruud nog schrijven: “Ken jij Roger Waters’ klassieke opera Ça Ira?” Nooit van gehoord! Stellen jullie je dat even voor nà Bevrijdingsdag 5 mei 2008. Twee jaar later lees ik in zijn krant, het Noordhollands Dagblad: “Opera Ça Ira maakt indruk”.
Op woensdag 7 mei om precies te zijn. En laat Ruud nou jarig zijn op die dag … toeval? Nee hoor,
leuk verjaardagskado’tje!

Lieve Ruud,

We hebben nu ruim 2 jaar een digitaal lijntje. Je kon helaas niet aanwezig zijn op 5 mei, om daar te kijken en te luisteren naar Ça Ira in Holland. Jij weet als geen ander hoe de totstandkoming van deze uitvoering hand in hand ging met de opkomst van ‘volle maan’ en een pràchtige zonsondergang. “Ultiem geluk”, schreef je. Over wandelen over het strand en kijken naar een zonsondergang. For everyone under the sun … vandaag schijnt de zon voor ons allemaal, maar voor jou een beetje extra!

Met heel veel dankbaarheid zet ik Ruud Schmitz, verslaggever van het Noordhollands Dagblad, in Deel II in de stralende zon. Zonder hem had Ça Ira mijn pad niet gekruist. Had ik niets geleerd over de wijze levensles, dat je om een diep gat in het trottoir heen kunt lopen en door een andere straat je weg kunt vervolgen.

Namens iedereen die er op 5 mei 2008 wèl bij was: Dank je, Ruud, voor die ene vraag:

“Ken je Ça Ira?”
"Ja, inmiddels ken ik Ça Ira!"

Read all about it!

2008-05-09T02:26:00.000-07:00

Red - white - and blue - and they all followed suit!
Een lawine van lieve reacties op mijn email!

Ik vond het super om mee te spelen!

Dank voor die schitterende opera, dank voor alle foto's, dank voor de vip plaatsen, dank voor alles! Het was geweldig om dit mee te mogen maken.

Mijn gasten en wij hebben een mooi concert meegemaakt. Het is niet mijn muziek, dat heb ik nooit onder stoelen of banken gestoken, maar ik kan jullie zeggen dat ik mij het hele concert prima heb vermaakt! Geweldig hoe dingen dan bij elkaar komen!

Wat hebben wij genoten van jullie stemmen.

Wij hebben ontzettend genoten van de prachtige opera Ca Ira. Petje af voor deze prestatie !!

Hoi Joke,
Bij deze nog even de Factuur.

We genieten nog steeds na van het Ça Ira gebeuren en we weten zeker dat we er nog lang van zullen blijven genieten ook.

Het is toch altijd een gat, als een productie over is; bijzonder, als het zo een groot project is.

Ik heb echt genoten die avond. Ik was nog nooit naar een opera geweest maar dit was echt geweldig. Wat leuk om Roger Waters 'trekjes' terug te horen in de muziek. Hij heeft er écht invloed op gehad......

Wat was het maandag een prachtige avond. Wat zul jij trots zijn. En terecht! Wij hebben enorm genoten en om ons heen heb ik geen ander geluid opgevangen.

I wrote this to matt ..... and for you as well ..... Thanx a lot ..... What an event!

We came to the netherlands from hannover/ germany to see this big work from Roger Waters for the first time.We arrived on saturday and met the coordinator Joke Tuinema in the hotel right beside the World Forum Theater which is the biggest theater in the netherlands. Joke became a friend of mine via eMail in the past months and it was a real joy to meet her and get to know even more details of this project. I couldn't imagine what has to be done to make this dream come true!On sunday we (my wife, her sister and husband and me) have had great luck to be invited to be present at the general rehearsal of the complete opera....... So we took place on our booked seats for monday. If that was not good enough were we invited to change place right before the mixingdesk in the centre of the theater. Even in these hours they seemed to be familiar and perfect allready with this masterpiece of music which is played only a few times in its full length. But this was exactly on the point like I had in mind!!Only little corrections like synchronising the sound effects (they were able to use the original samples), the lights and the position of the choirs (yes, there were three of them). Therefore they played all three acts and repeated only a few parts after that.The whole opera will be performed concertant on monday. So there was no need to do a lot of choregraphics. But for each song they have animated titles with a little story within of each song shown on the screen in the background of the orchestra. Can you imagine that for "the fugitive king" single letters and numbers turn around and look for the word "king"? Well, if not you can believe me. It all worked very well. This sunday afternoon I will never forget! I hardly could await these hours until I could sit down on my seat in row 8 on monday. Will they be able to repeat this perfect sound? Will they be able to synchronize these pictures and animations exactly again?Will the audience like the combination of choirs, orchestra, sound of birds, fireworks, guns and cannons, marching feets and the Guillotine?On monday night we went to the World Forum Theater again to see this unique presentation of Roger Waters opera. Just a few minutes after eight we entered the hall and took place in row eight. There was no opening speech.Sorry ROGER: I missed you to say a few words about the opera and these around 240 enthusiastic people whose hearts are bleeding to put this on stage.At twenty minutes past eight everybody had took their seats and all calmed down to silence. Rob Vermeulen our conductor tonight gave his first sign. Not to the orchestra or the choirs, but to the sound and vision masters. The ceremony is about to begin.Wind and wolves are howling, ducks and goose chat and a marching snaredrum starts silent and becomes louder.....The overture starts with trumpet and then the whole orchestra gets full attention of the audience.The ringmaster guides us to vienna where little marie antoinette dreams of her life as a queen. Soon the story goes on and life in france is getting worse if you are not rich as king. The people stand up for bread while in Versaille they dine and have fun. Only military and guns can hold the starving people back. The revolution is about to come. The king and queen try to sneak away but they are catched and the king is in prison. The life of King Louis ends under the guillotine and the Queens life as well. The monarchy is over-vive la commune de paris! Now there is hope of a better life for everyone under the sun.The audience around me sits still but looks around for the sound effects. Are there birds, is it raining in here? The few people in here who knows the sound of PF and RW are surely satisfied that every gunshot, thunder and downfalling blade is perfectly placed. Every sentence from each singer is perfect in light and place. During "the fugitive King" the children sing "......we sing of what we want....." were really shot down (or not?). Everybody in the audience must think that because they go down at once and everything on stage is drowned in (blood)red......Remarkable!! And what are the other highlights?I can't tell you to be honest. There are too many of them. Every note, every sound and every gesture seems to be as it must be. Too soon we reach the end of the final act. For me there is no need to hear the final words of "ca ira" ever again. This is burned in my mind forever!Everyone in the audience is on feet for standing ovations. You have to know that every one stood up at once and not because he or she saw other people standing up. I stood up right in time and nearly noone was on seat anymore. So all the audience was fascinated not only by this music but also this outstanding performance! After some time we were pleased to sit down again. The childrens choir had left his place on stage and comes in line in front before the stage. Starting on the left they handed the old and worn flag of france from one children's hand to the other. Just after doing so the child turns his back in front of the audience so we can read a single letter on its back. When the flag was handed to the right side of the stage every child has turned around and we are able to read: thank you for helping us to save a child from war. (Written in dutch, I hope I've got the meaning right)After this great event we met Joke, Andre Post and Rob and some others in the hotel bar for a drink or two and we had the chance to learn a bit about the works on this opera. This has made these days even more special and unforgetable to us.And again:Sorry ROGER: YOU missed an outstanding performance. These people did an outstanding job and you would have been very proud to see what they have lifted up the stage. Due to the limited budget there was not as much advertisement as were needed for another staging. It's too sad that this was a oneoff performance. I know the artists would love to do it again. So everyone who has not seen this opera yet, look out for CA IRA! in the future.The ones who've seen it, will want to see it again and again.......

Ik heb de foto's in een on-line gallery gezet (wel zo makkelijk)Dit is de linkhttp://gallery.mac.com/cpthansolo/100361En als mensen zelf foto's hebben, kunnen ze deze via het speciale e-mail adres hieronder in de gallery zetten:cpthansolo-p993@post.mac.com

Mijn bedoeling was om het geheel, ondanks totale versterking, akoestisch te laten klinken. Is blijkbaar gelukt; ik was zelf in ieder geval zeer tevreden. Maar hier uit blijkt maar weer hoe kwetsbaar het geluid is; alsof wij niet ons stinkende best hebben gedaan. Gelukkig weet ik dat jij beter weet.

Geachte abonnee,Onlangs is er vanuit meerdere bronnen aangetoond dat via uw internet aansluiting ongewenste e-mail verzonden is.

Oef, Joke, hoeveel komt er nog??

Ik heb op uitzending gemist het jeugdjournaal gekeken, en dat was een leuk en groot item, inclusief zang!

We hebben genoten! Een erg mooi concert. Ik heb respect voor jullie.. zoveel instuderen voor een voorstelling.

Still got tears in my eyes when I ( we all!) think of these days.IT WAS WONDERFUL !!!!!!!!!

toch nog een mooie afsluiter in de krant.

Wij hebben gisteravond enorm genoten van jou/jullie opera Ca Ira. Voor de kinderen was het iets heel anders. Ze kwamen enthousiast uit het theater vandaan.

Hartelijk Gefeliciteerd met het grote succes van gisteravond in DEN HAAG!!

Ik heb die polo nog in mijn bezit en waar zal ik hem naar toesturen?
Wie weet krijgt dit project ooit nog een leuk vervolg.

There is een hoop gebeurd, in dat dikke jaar achter ons. Maar gisteren stond het dan daar toch maar op de planken. Ik was onder de indruk, zowel van de muziek zelf, als ook van de performance. Vooral de kinderstemmen en het koper klonken heel helder.

Ik heb net nog even nagenoten van het jeugdjournaal, de video stond klaar.

Net naar het jeugdjournaal gekeken....dat zag er goed uit! 't was overweldigend mooi! Wat waren we blij dat we dat meegemaakt hebben!

Gisteren avond zijn we naar de uitvoering in Den Haag geweest we hebben daar geen spijt van gekregen we vonden zowel het orkest, koren en jullie als solist geweldig vooral het slot
Jammer dat het slechts een eenmalige uitvoering was. ik kreeg bij sommige stukken zelfs kippenvel zo mooi was het. Ook was het fantastisch om te zien hoe de dirigent alles in goed banen begeleidde. Nogmaals een fantastisch concert!

Er gebeurde veel, en ik geloof dat alles min of meer in goed banen terecht is gekomen.

Ik ben al ruim 3 kwartier bezig, om een zinnig woord op m'n beeldscherm te krijgen. Maar alles wat er naar boven komt, doet afbreuk aan de fantastische ervaring van gisteren. Eigenlijk is het maar moeilijk te bevatten dat het allemaal voorbij is.Het begon zo mooi, met de fluwelen klanken van Melissa. Maar voor dat je het wist, waren we al 2,5 uur verder en was het weer voorbij. En in die 2,5 uur, een stortvloed aan emoties. Maar naast emoties, waren er ook leuke momenten. Zoals sommige van de animaties die best wel grappig waren, of de blik in de ogen van Karin ten Cate tijdens 'Dances and Marches'. Ik kan me nauwelijks voorstellen hoe lastig het is om een stuk in te studeren om het vervolgens maar eenmalig uit te voeren.

Wij hebben genoten gisteravond. We zaten super, rij 8 in het midden. Geweldig, helemaal uitverkocht volgens mij. Ongetwijfeld zal er achter de schermen nog wel iets mis gegaan zijn, maar daar was in de zaal niets van te merken.

Ik wil je enorm bedanken voor je krankzinnige idee en we mailen over het hoe en nu verder!!!

Hoe en nu verder!!!

Lieve allemaal,

Daar zit ik dan, al weer, nog steeds, alweer achter de PC. Donderdag 8 mei 2008. Ons leventje na maandag 5 mei 2008 lijkt weer op de rails te staan. En de lessenaars van de Solisten staan in onze woonkamer!
Veerle speelt op het zonovergoten plein achter ons huis, en ik heb me verplicht ‘na het eten’ nog iets te schrijven over Ça Ira. Met dat eten is het al een tijdje mis. In elk ordentelijk gezin, dus ook bij ons, staat de warme hap rond de klok van 6-en wel zo’n beetje op tafel. Bij ons niet. To be honest, al enkele weken niet. Ach, als we in Zuid-Frankrijk woonden, zou dat niet opvallen. Tijdens onze vakanties aan de Côte d’Azur doen we niets liever dan laat pizza’s eten en we leven nog steeds. En hoe! “Mam, het is veel te warm buiten.” “Mam, ik voel me niet zo lekker.” “Mam, mag ik onder de sproeier?” “Mam, die lessenaars staan in de weg …”

De dagen erna …

Tjee, wat zijn die lessenaars groot! Dat viel helemaal niet op, op het grote WFT-podium. En wat zijn ze mooi! Dat viel gelukkig wél op, op het grote WFT-podium. Paul, wat heb je de rollen die Ernst Daniël, André en Karin hebben gezongen, pràchtig vervat in de symbolisch vorm gegeven lessenaars.
Dank je voor deze unieke beelden. Ze kunnen jammer genoeg niet in onze woonkamer blijven staan. Veerle moppert nu al, en de poes maakt krassen op het ijzer. Jouw beelden verdienen een betere, ruimere plaats en veel bewonderende blikken. Maar waar? Het Rijksmuseum lijkt mij de meest geschikte plaats. Drie handgemaakte lessenaars voor de eerste 3 solisten die Roger Waters’ opera over vrijheid, gelijkheid, broederschap en passie, in West-Europa ten gehore hebben gebracht. Mooi bord erbij …Tja, of ze er in Amsterdam ook zo over denken? We shall see.

Joost! Wat hebben we genoten van je animaties! Weet je dat ik maanden achter de PC en in spanning heb gezeten om de beelden van Mark Holthusen vrij te krijgen? Om te kunnen projecteren bij Ça Ira in Holland? Nee, dat weet je vast niet. Tig mails gingen vooraf aan de uiteindelijke goedkeuring van Roger Waters en his Crew, om deze studiofoto’s voor Ça Ira te mogen gebruiken. Wat was ik blij! Mijn Crew niet, dus de beelden van Mark Holthusen werden in ons stamcafé, van tafel geveegd. De Poort van Kleef, recht voor de ingang van het Conservatorium in Utrecht. Waar we regelmatig op donderdagochtend neerstreken en heel veel koffie en cappucino’s dronken om ons door de Ça Ira-problemen heen te slaan. Foto’s om het verhaal te ondersteunen? Aan de kant ermee. We gaan geen plaatjes kijken. Versterkingsperikelen om de geluidseffecten te kunnen trotseren. Dat hele hele grote koor de zaal in te kunnen dragen. Zeg, en dan die tribune! Enig idee? In Kampen stond een voor Ça Ira gemaakte podium-opbouw. Jammer, maar helaas. Kampen en Den Haag liggen meer dan 50 km van elkaar vandaan en zo ver mocht met die perfecte tribune niet heen en weer worden gereden. Uiteindelijk bood Mannenkoor Jubilate uitkomst! Je zult er maar zo lang op moeten zitten. Van 19.30-22.45 uur. Gezien en gehoord in het Jeugdjournaal?! “Houten kont!” Joost, jij hebt 8 hele dagen met al die dansende, marcherende en vechtende letters gestoeid en was af en toe vast heel erg moe: “Mam, je moet toch eens goed kijken, de letters CNAFRE staan door elkaar” ... gewèldig!

Arbeid adelt! Loaf ken lang an, las ik laatst op een t-shirt. T-shirts! Stefan!

Lieve Stefan,

Ik heb je leren kennen via Theo. Jullie wonen beide in Den Haag. Theo met een passie voor Pink Floyd, jij met een passie voor Taekwondo. Je werkt hard aan de opbouw van je eigen bedrijf ‘Qualitysign’. En je verzorgt PP-/ en PF-materiaal in allerlei soorten en maten. You name it en Stefan print it. On t-shirts. Van Kinderkoor de Kickers! HELPWARCHILDOORLOGUITEENKINDTEHALEN aan de achterkant, ons logo Ça Ira for War Child en de vlaggen van de landen waar War Child hulp verleent, aan de voorkant. Gedonder met maten, gedonder met vrije TNT-bezorgings-dagen (Queensday en Hemelvaartsdag in één week!) kostten mij en Stefan het nodige beltegoed. Waar zijn de t-shirts? En wanneer worden ze bezorgd? Het kwam allemaal goed. Zaterdagmiddag, 3 mei, in Walibi, briefje op de deur thuis voor de pakketdienst, de buurt in rep en roer, maar dan het verlossende telefoontje van buurvrouw Jolande: “De t-shirts staan in de keuken!”

Diezelfde middag ben je begonnen aan de Ça Ira for War Child CREW-shirts. Nee, polo’s, toch even meer stijl. Weet je, Stefan, nadat je de door jouw geprinte blanco cheque afleverde en het later tijd was om (best trots) in dat pràchtige Crew-shirt plaats te gaan nemen tussen de èchte Crew, heb ik even voor de spiegel gestaan. In onze hotelkamer in het Novotel, hoog boven het podium in het WFT. Helemaal in m’n eentje, in stilte. Kijk, daar was het nu allemaal om te doen. Ça Ira for War Child - CREW, in rode letters op een mooi zwart polo-shirt. Dank je, Stefan, voor je support, voor je zorg, voor je enthousiasme om met jouw t-shirts ook een bijdrage te leveren aan het werk van War Child!

21.05 uur. Time to eat! Tot morgen … deel II

Dat was gisteravond en toen kon ik ineens niet meer 'bloggen'. "U heeft geen blog-account op deze site", werd mij even fijntjes medegedeeld door Google. Hùh? Mooi wel, thanks to Frank!

11.45 uur. No coffee? Makes me idiot! Tot vanavond ... deel II

Eten

2008-05-06T10:42:00.000-07:00

Dat is wat ik nu eerst ga doen, Trees. En daarna ga ik er even voor zitten. Om ook mijn belevenissen bij Ça Ira in Holland, 5 mei 2008, aan internet toe te vertrouwen.
Nachtelijk dolen in een uitgestorven WFT, op zoek naar een slok champagne, dolen door een uitgestorven Den Haag, na de voorstelling, het WFT niet meer kunnen vinden, niet slapen, niet eten .... en nog veel meer. Tot zo!

Wat een lieve reacties allemaal in ons Gastenboek!

Queensday!

2008-04-29T11:01:00.000-07:00

Queensday, thanks to Rosemarie!

Hebben jullie dat ook? Dat speciale gevoel bij Koninginnedag? Vrijmarkt, Oranjebitter, vanaf 10.30 uur voor de buis: daar loopt ze! Onze Koningin! Daar waar mijn vader en ik tijdens de uitzending van de ‘Matthäus Passion’ altijd ‘Sssst’ riepen als mijn moeder riep dat het eten op tafel stond, riep zij altijd ‘Sssst’ tijdens de uitzending van het Defilé op TV.
Ik ben dus opgegroeid mèt klassieke muziek en mèt liefde voor ons Koningshuis. En met een dwingend ‘Sssst’. Dat komt me deze dagen goed van pas. Om je in te leven in het verhaal van Ça Ira is het meegenomen dat je weet hebt van klassieke muziek, een Koningshuis, èn ‘Sssst’.
Is het meegenomen, dat je weet wat er zoal in deze wereld TE KOOP is. Is het meegenomen dat je weet dat niet alles je vanzelfsprekend wordt aangereikt. Is het meegenomen dat je hebt leren knokken. Tjee, is dat allemaal nodig om je in te leven in het verhaal van Ça Ira? Ja! En nog eens, Ja! Daar ben ik nog meer van overtuigd geraakt dan ik ooit had kunnen denken.

Met Ça Ira heeft Roger Waters een statement afgegeven, waar je niet omheen kunt. Waar je door geraakt wordt, of je dat nu wilt of niet. En het bewijs is geleverd. Wordt geleverd op Bevrijdingsdag 5 mei 2008. Als je luistert naar Ça Ira en je leest over de boodschap die ermee wordt doorgegeven, ontkom je niet aan dat ene zinnetje: ‘Everyone under the sun has the power to change the way the world is arranged.’

Eigenlijk is het ook wel heel bijzonder, dat dit ene zinnetje drijfveer is geworden van ruim 200 mensen. Twee-honderd! Waar het begon met 2. Waar zaterdag 26 april 2008 al een memorabele dag TUTTI in Tilburg is geworden, is het onomstotelijke bewijs dat Ça Ira in Holland ook ècht gaat gebeuren, ons huis ingedragen. Door Veerle en Rosalie. Onze gang staat vol met de programmaboekjes ‘Ça Ira for War Child’!!! Niks ‘Sssst’, schreeuw het maar van de daken.
En de door Paul Beuk vervaardigde en unieke lessenaars voor de Drie Solisten zijn klaar.
En de door Joost Gulien vervaardigde en unieke beelden ter ondersteuning van het verhaal, zijn klaar.
Nu het strakke schema voor de opbouw van het podium en de generale in het World Forum Theater op 4 mei, de ‘reparaties’ op 5 mei nog, en dan .. is het ècht bijna klaar. En degenen die daar niet van wakker liggen, hebben 6 mei toch ècht het nakijken. Ik garandeer jullie, het wordt een fantàstisch spektakel. Hoe heette het ook alweer ? Ça Ira in Holland! Om nooit te vergeten …

Dit is m’n laatste blog nog niet, hoor. Don’t worry. Van zoiets moet je toch afkicken? Ik blijf nog wel even in de lucht. By the way, al gelezen dat “Breathe in the air” ook in Ça Ira voorkomt?
Queensday. Bevrijdingsdag 5 mei 2008 treden Koning Louis Capet en Koningin Marie Antoinette voor het voetlicht. Roept de Priester op tot Revolutie! ‘Sssst’! A.s. maandag pas. Morgen Oranje Boven.

Veel plezier!

PS: Sfeer proeven? Zie de fotogallery van www.rogerwaters.eu. Tilburg 25 en 26 april 2008!

Tic Tac Tic Tac

2008-04-26T12:17:00.000-07:00

Zoals het klokje thuis van TUTTI Tilburg tikt : bad, bed, blog.
Tot morgen!

PR2

2008-04-23T16:53:00.000-07:00

Dank je, Hans!

Open mail aan verslaggever Jochem Geerdink, METRO-nieuws:

Beste Jochem,

Toeval? Vanwege het fileleed niet met de auto gaan, maar met de trein en dan een METRO in handen krijgen? En in die METRO een interview lezen over Roger Waters? Mijn hart sloeg een slag over, toen ik op de voorpagina las: Roger Waters bezig aan zijn laatste trucje.
Weet je, op datzelfde moment was ik op weg naar Den Haag. Om daar de proefdrukken te kontroleren van de t-shirts voor Kinderkoor 'de Kickers'. Voor 35 kinderen die al maanden hard hebben gewerkt aan muziek van Roger Waters.
Ken je Ça Ira? Van Roger Waters' hand. De nog in leven zijnde componist van de opera 'Ça Ira. There is Hope' komt op 11 mei naar Nederland en zegt niets over de West-Europese première van ditzelfde stuk. Hoe kan dat?

Op Bevrijdingsdag 5 mei wordt zìjn opera, een geniaal stuk muziek waar hij 15 jaar aan heeft gewerkt, ook één maal uitgevoerd. In het World Forum Theater in Den Haag.
Op 12 mei 2007 heb ik uit zijn hand de partituren èn de rechten gekregen om de opera één keer uit te voeren. Het is bijna zover. Vavavond heeft de eerste orkestrepetitie plaatsgevonden met het Tilburgs Begeleidingsorkest en het Nederlands Concertkoor. In Tilburg. Het dak ging eraf.

Wat begon als een droom, krijgt op 5 mei gestalte. En niet zomaar. Inmiddels werken er ruim 225 mensen aan mee. Staan/zitten er ruim 200 musici op het podium, om Roger Waters' opera voor de eerste keer in Nederland tot klinken te brengen. Worden extra dollars, ponden, euro's guldens of wat dan ook gespendeerd om de fans op een andere manier een concert te laten beleven. Ja, mèt belichting, mèt videobeelden, mèt de 132 geluidseffecten die hij in de opera heeft verwerkt, een quadrafonisch Roger Waters-waardige uitvoering. Zo verwoordde de Maestro himself zijn eerste 'Dark Side' in Nederland.

De aankondiging op de voorpagina van METRO vandaag klopt van geen kant.
Roger Waters mag dan bezig zijn aan zijn laatste 'trucje', met de uitvoering van zijn opera Ça Ira begint een heel nieuw Waters-tijdperk. Misschien is de tijd er nog niet rijp voor? Zou best kunnen als je weet wat The Wall teweeg bracht. En misschien weet Roger Waters zèlf niet, hoe groots zijn opera op 5 mei wordt neergezet. Vanwege zijn tour kon hij niet aanwezig zijn.

Ik kon het niet laten je van ons pràchtige project op de hoogte te stellen.
Ik zit nog na te genieten van wat er vanavond al is gepresteerd. A.s. zaterdag, 26 april, komen we voor het eerst TUTTI (da's dus het grote koor, het grote orkest, het kinderkoor, de solisten, geluid, belichting, regisseur), allemaal bij elkaar om Ça Ira in elkaar te passen. Dan nog een generale repetitie op 4 mei, en dan is het ècht zo ver.

Vorig jaar, 12 mei 2007, sprak Roger Waters de gevleugelde woorden: 'Ça Ira in Holland? I couldn't be happier!" 'k Heb het bewijs hiervan op CD staan. Nog even en I couldn't be happier dat mijn droom is uitgekomen. Ik sluit af met de reactie van een fan op onze site vandaag:

PR is zeker belangrijk, hoewel het voor de die-hard Roger Water fans natuurlijk oud nieuws is.
En die komen toch wel :), en anders moeten ze zich schamen om niet naar dit unieke project te komen.

Hierbij nodig ik je van harte uit, Bevrijdingsdag 5 mei 2008, naar het World Forum Theater in Den Haag te komen. Om daar voor die ene keer getuige te zijn van de West-Europese première van Roger Waters opera: 'Ça Ira. There is Hope'.

Vriendelijke groet,

Joke Tuinema
Stichting Ça Ira for War Child

PR

2008-04-22T11:47:00.000-07:00

PR! Daar draaide het de afgelopen weken om. Ohh, en daar draait het de komende weken om. Ohh, en om nog veel meer. Maar eerst PR. Public Relations. We hebben allemaal publieke relaties, maar ik heb nooit geweten dat deze PR-contacten nog eens zo belangrijk zouden blijken. Wie wel? Je leeft je leven, leest kranten, leest advertenties, kijkt TV, of luistert naar de radio. En dan ineens … blijkt alles belangrijker dan dat je je leven leeft. PR! In welke krant komt Ça Ira? Wordt er geadverteerd? Gaat Mooi! Weer niet door? Hoeveel mensen luisteren er naar Schiffers op Radio 2? Geen idee! Daar staat een normaal mens toch niet bij stil? Geloof me, er zijn mensen die niet anders doen dan zich dit soort vragen stellen. Wiens leven afhangt van PR. En dan ineens … blijkt Ça Ira in Holland te worden meegenomen in diezelfde stroomversnelling. Ik ga er al sneller van typen. En zwem graag. Maar niet te lang en zeker niet tegen de stroom in.

Vandaag hebben we 3, bijna 4 mijlpalen bereikt! Het programmaboek is naar de drukker, kan geen letter meer in gewijzigd worden. Dank je, Carla, Dick en Tessa! Het ziet er fantàstisch uit.
Vanmorgen een vroege reactie op mijn vraag aan Ton Koekkoek (geluidstechnicus bij dè Tribute Band Pink Project): “Ja, ik ga ervoor zorgen dat de geluidseffecten in Ça Ira worden ‘gespeeld’! Dank je, Ton. Als echte Pink Floyd-kenner heb je een brug geslagen tussen de muziek van toen en nu. Nog een Pink Floyd-kenner. Stefan, enthousiast en jong ondernemer, gaat de t-shirts van Kinderkoor ‘de Kickers’ bedrukken. Waarmee? Kom maar kijken! En dan, bijna 4. Hoe krijg je 120 koorzangers op een knappe manier op dat grote podium in het WFT? Zonder al te veel gekraak van praktikabels? Wist niet eens dat beunen zo heten. Stoelen erop? Uit den boze. Kijk, in een sporthal kan er veel.
Maar in een theaterzaal, waar alles op alles wordt gezet als het op kwaliteit van geluid en versterking van geluid aankomt, videobeelden worden getoond en kinderen toch ècht niet stilzitten, is alles wat bonkt, kraakt en piept uit den boze.

Ik ben 2 mijlpalen vergeten. De tijd vliegt. Die videobeelden … ik mag er niets over schrijven, kom maar kijken! Joost Gulien, fotograaf, en onze regisseur Maarten Vonk, hebben er al met zoveel plezier aan gewerkt, dat ik er bijna jaloers op werd. Hoe verbeeld je anno 2008 het verhaal van Ça Ira? Nou, daar kwam een origineel en absoluut vernieuwend antwoord op. Letters! Meer schrijf ik er niet over. En dan, Paul Beuk. Gewèldig Paul, dat je hard werkt aan de vormgeving van een ander zo belangrijk onderdeel van het verhaal. Wie zingt waar welke rol? Alweer met Maarten, die ook daar zijn ideeën bij had, krijgt het verhaal van Ça Ira in beelden gestalte.

Morgen, woensdag 23 april, rijdt de bus van Amsterdam naar Tilburg. Aan boord het Nederlands Concertkoor. De eerste orkestrepetitie met het Tilburgs Begeleidingsorkest. Vrijdag, 25 april, nog een orkestrepetitie met de solisten (foto’s gezien??!!). En dan, zaterdag 26 april, TUTTI, zo heet dat in de klassieke wereld. Alles d’r op en d’r an. Allemaal mijlpalen.

Al kaarten besteld? Nee? Nog een keer. Al kaarten besteld? JA!

Joke

TECH-SPECS!

2008-04-12T09:22:00.000-07:00

Tech-specs ...

Ja wel, hoor! Ik heb verstand van noten, mannen, niet van frame, animatie, content, cueing, freeze, typografische beelden die gehold moeten worden, het voorportaal, kortom, tech-specs. Gaat dit over een opera? Het Artistieke Team leeft zich uit! En wat is dat leuk om mee te maken. Kleuren, beelden, ik heb er al eerder over geschreven. Je bent met een opera van Roger Waters niet zomaar klaar.
Concertant of niet. Podium, tribune, orkest, koren, solisten en dirigent, daarin is voorzien. Maar dan … geluidseffecten, videobeelden, belichting, dat hoort er bij die man gewoon bij. Maar we zijn toch met een eenvoudig project begonnen? Mooi niet. Da’s namelijk niet mooi. Bij een concertante uitvoering van de Matthäus Passion verwacht je geen poeha (de eerste die hierbij een enscenering bedenkt, moet nog geboren worden), maar bij Roger Waters wel. Vliegende varkens, ineenstortende muren, gekooide slaven, de bajonet op het geweer, nee, de guillotine laten we thuis. We want to get rid of the Guillotine, remember?!

Jammer, lieve fans. Het medium TV heeft anders beslist. Ik had vandaag van de hoogste toren willen blazen, dat Veerle en ik vanavond opnieuw in Mooi! Weer de Leeuw stralend hadden mogen vertellen over Ça Ira. En dat Karin ten Cate voor het voetlicht de trap af zou komen om iets uit de opera te zingen.
Hoe was het ook al weer vorig jaar? En hoe staat het er nu voor? Gek, de laatste tijd lees ik in onze krant over het doneren van enorme bedragen aan sportclubs en verenigingen. E 60.000,-- eerder deze week, vanmorgen E 300.000,--, geen geringe bedragen, het 1ste niet, het 2e al helemaal niet. Eenvoudig project? Wis en waarachtig, als dit een eenvoudig project is, ga ik op klompen lopen. Het uitvoeren van de hedendaagse nog in leven zijnde componist Roger Waters is alles behalve eenvoudig! Ja, zijn muziek is kenmerk van het ware. Ga er maar aan staan. Wie verzint het om in een opera 132 geluidseffecten weg te zetten? Om een enorme zeggingskracht te creeëren met tekst? Slaapverwekkende aria’s zul je in Ça Ira niet horen. Van iedereen, zangers, orkestmusici, maar zeker ook van de solisten wordt de uiterste concentratie gevraagd. Nee, afgedwongen. Je kunt je niet permitteren even om je heen te kijken of weg te dromen. Dan ben je te laat en heb je de volgende inzet, waar dan ook, vierkant gemist. Vanmiddag hebben het Kinderkoor en het Nederlands Concertkoor de eerste extra repetitie voor de kiezen gehad. Mocht iemand het nog eens in zijn/haar hoofd halen om binnen een jaar een opera uit te voeren … nìet doen!! Tenzij je wilt afvallen of grijs haar wilt hebben.

Ik had het toch over leuk? Ja, ik vind Ça Ira in Holland nog steeds ontzettend leuk! En intensief. En ik ben niet de enige. Zo hier en daar sijpelt de spanning er voelbaar doorheen, waar (nog) niet is …
daar ga ik eens even over schrijven! De zaal is nog niet vol! Dat zou ik dus vanavond ook van de hoogste toren hebben willen blazen. Arrow Rock, Gelredome, Landgraaf, ja, daar loopt Roger Waters over het podium, hè! Maar bij de uitvoering van zijn geesteskind Ça Ira niet. En op een of andere manier resulteert dat in het feit, dat deze bijzondere, unieke en vernieuwende uitvoering niet de volle spotlights krijgt die het verdient! Nog twee uitroeptekens erbij!!! Of toch wel? Er is hoop.

Mochten jullie denken dat Roger Waters de West-Europese première van zijn opera geen warm hart toedraagt, door niet naar Den Haag te komen … mis. Find your voice and make a choice. Hij maakt andere keuzes en zingt zolang hij zijn boodschap kan uitdragen. In Lichtenvoorde, het Gelredome en in Landgraaf. En wij, met Ça Ira for War Child, doen dat in het World Forum Theater.

En reken er maar op, dat die ene keer dat zijn opera in Nederland klinkt, het óók een feest zal zijn om naar te kijken. Zoveel hoofden, zoveel zinnen, maar allemaal met de intentie van Ça Ira in Holland een pràchtige voorstelling te maken. Ik kan het niet vaak genoeg zeggen. Wie daar op 5 mei 2008 nìet bij is geweest, heeft toch ècht een kans gemist! Nog 22 dagen de kans om erbij te zijn!

Tot ziens!

Joke

Blackout

2008-03-29T11:28:00.000-07:00

Blackout ... Alleen het woord al, geen prettig woord. Tenminste, geen woord waarbij je aan prettige dingen denkt.

Hallo allemaal,

De ene week knikkende knieën, de week daarop krijgt het woord Blackout een volstrekt andere betekenis. Ik leg het even uit. Het kan zomaar gebeuren, dat je lichaam zegt ‘stop’. Vandaar die knikkende knieën. Time-out, witte Paasdagen op de bank met een boek, veel slapen, rug recht. Zoiets. En dan, je verheugen op het eerste overleg met het voltallige AT (nee, niks engs, het Artistieke Team) en dan weer dat woord Blackout voorbij horen komen. Zonder geknik, want dan moet iedereen stil zijn en vooral stil zitten. Want dan zit Ça Ira erop. Totale Blackout. Maar, AT, let op, dan zit Ça Ira er nog helemaal niet op! Weten jullie nog? Ça Ira for War Child! En zonder ook maar iemand van het AT tekort te willen doen, zet ik vandaag Maarten eens even in de spotlights. Maarten, onze regisseur. Maarten verrast me al weken met briljante ideeën. Ik tèl (de kinderen van het Kinderkoor), Maarten kijkt en bedenkt wat hij wil zìen bij kinderen. Kleur, speelsheid, beweging, daar waar het bij kinderen om draait. Waar War Child zich sterk voor maakt in die landen waar kinderen slachtoffer zijn van oorlog. Weten jullie dat de Nederlandse vlag daar ook onder valt? Ik schrok even, maar realiseerde me toen dat er veel kinderen, afkomstig uit die 9 andere landen, in Asielzoekerscentra of elders wonen. En ook daar werkt War Child aan kleur, speelsheid en beweging.

We gaan iets met die vlaggen doen. Brengen ze onder de aandacht van het publiek, dat komt luisteren en kijken naar ‘Ça Ira. There is Hope’. In Nederland wappert de Nationale driekleur in top, op 5 mei. En dat is maar goed ook. Hoe zou dat eruit zien, die 9 vlaggen, van de landen waar oorlog is en War Child insteekt, op een rij? Wapperend in top, naast rood-wit-blauw? Draai de vlag om en je hebt de Franse Revolutie. Is het rijtje na ruim 200 jaar compleet.

Hè, nee, gaan we niet doen. Maarten heeft dit alles in één gevat. Knap hoor, want daarmee heeft hij èn Ça Ira èn War Child èn de kinderen plek gegeven. En zo hoort het ook op Bevrijdingsdag, in Nederland. Goed voorbeeld doet goed volgen.

Eigenlijk popel ik om jullie nu eens haarfijn uit de toneeldoeken te doen, hoe dat er allemaal uit gaat zien, op 5 mei. Hans vraagt zich af of hij op 5 mei zo rond de klok van 23.00 uur Hallelujah zal kunnen roepen. Man! Natúúrlijk! Dat kun je nu al roepen.
Is dat Hollands? Behoudend? Eerst zien dan geloven? Eén van de solisten, Karin, om de oren slaan met stellingen waarvan je op z’n minst zou kunnen zeggen dat ze een negatieve ondertoon hadden? Da’s de taal van de muziek niet! En wat heeft Karin de verslaggever dat pràchtig laten ‘horen’. Nog even, en iedereen kan Karin horen. Ook dat mag ik nog niet uit de doeken doen, maar daarvoor hoeven jullie niet te wachten tot 5 mei. The day before op deze site kijken, zet ik het er pontificaal op, wat jullie The day after kunnen horen.

Spannend, hè. Ik krijg er af en toe knikkende knieën van. Èn energie. Blijven kijken, blijven luisteren, blijven lezen, blijven bellen met de Top Ticket Line. Dan komt het met die Blackout en Ça Ira in Nederland wel goed!

Hallelujah2

2008-03-22T10:37:00.000-07:00

Gevonden! Ik wist het, ergens in die stapel CD's zat een andere versie van 'Hallelujah', namelijk die van K.D. Lang. Op haar CD "Hymns of the 49th parallel", vorig jaar gekocht als alternatieve Kerst-CD. Hans, luisteren vanavond! En niet zachtjes, de buren vinden het ook vast mooi, net voor het slapen gaan.

Hymns of the 49th Parallel, a collection of brilliantly realized interpretations of material from fellow Canadian songwriters like Leonard Cohen, Joni Mitchell, Neil Young and Jane Siberry.

'k Neem de CD wel voor je mee op 5 mei!

Gastenboek of Weblog?

2008-03-22T01:54:00.000-07:00

Lastig, hoor. Wat schrijf je nu waar ... ach, ga ik hier maar even verder om degenen die ik ben vergeten Prettige Paasdagen and a Happy Easter te wensen.

Ik kom uit een traditioneel, Gereformeerd gezin. Dat betekent dat ik ben opgevoed met meer dan eieren zoeken in de sneeuw op Eerste Paasmorgen. Sterker nog, er werden door mijn vader grote hoeveelheden eieren gekookt, maar die stonden netjes in een schaal op tafel, buiten zoeken was er niet bij. Op Goede Vrijdag voelde je de zwaarte van het drama wat zich die dag voltrok, toch op een of andere manier boven het gezin hangen. Maar dan! Zondagmorgen, met fris gewassen hoofden op weg naar de kerk, blije ouders, broer Laurens achter het orgel, en ik bij hoge uitzondering op de Kraak, meejubelend op trompet: Halleluja! Kennen jullie 'Allelujah' in de versie van Jeff Buckley? De eerste keer dat ik dit prachtige lied hoorde zat ik in de bioscoop. Shrek, gewèldige film. Ik weet nog dat ik na afloop ben blijven zitten en de hele aftiteling aan me voorbij heb laten gaan, op zoek naar dat ene lied, zoals Hans schreef: "zachtjes, het is al laat, maar o zo mooi":

Well I heard there was a secret chord
that David played and it pleased the Lord
But you don't really care for music, do ya?
Well it goes like this : The fourth, the fifth,
the minor fall and the major lift
The baffled king composing Hallelujah"
Hallelujah, Hallelujah .....

Ik weet zeker dat mijn vader dit lied anno 2008 aan het Paasontbijt zou hebben opgezet.
En, natuurlijk, stevig hebben meegezongen. En dan zou ik mijn vader hebben verteld over King Louis. Trouwens, zou een prachtig onderwerp voor een stevige preek kunnen zijn geweest, maar dat terzijde. Poor King Louis, far from his bed, gevangen gezet, de Tuillerieën bestormd, onthoofd, er is niets nieuws onder de zon. En dan toch Hallelujah! 'k Heb geen flauw idee of Roger Waters Gereformeerd is opgevoed. Ik denk het zo maar niet. Maar als hij ons iets heeft meegegeven met Ça Ira, is het Hallelujah. Hij noemt het Hoop. Anderen noemen het Opstanding, Licht, ieder het zijne. Do you really care for Music, do ya? Universele taal. Geen onderscheid, geen verschil, dik, dun, groot, klein, het liefst zoveel mogelijk door elkaar op de dag dat aan een ander drama een einde kwam. Bevrijdingsdag 5 mei.
Voor mij voortaan onlosmakelijk verbonden met Ça Ira. There is Hope.

Prettige Paasdagen!

ROLLEN

2008-03-16T11:10:00.000-07:00

Rollen, daar draait het deze weken om. Zowel bij de solisten, die de rollen moeten instuderen, als bij de regisseur. Hoe laat je zien dat Ernst Daniël de rol van Spreekstalmeester, Koning, of Oproerkraaier zingt? Of André de rol van Legerofficier of Priester van de Revolutie? Of Karin de rol van Koningin of Marie Marianne? Tipje van de sluier. Om maar eens te beginnen met een overzicht te maken van wie waar in welke maat welke rol zingt. Ernst Daniël is E, RM is Ringmaster, K is King en TM is Troublemaker. André is A, MO is Military Officer en RP is de Revolutionary Priest. Karin is K, Q is de Queen en MM zingt voor zich. Een * betekent veranderen van rol. Let op, soms verandert de rol in één maat of zelfs in het ergste geval bij Ernst Daniël, in 1/8 rust. Knip met je vingers en je bent ineens iemand anders, zingt met een ander gevoel, met andere lading, met een andere inleving.

Zo ziet Koningen, Stokken en Vogels er bijvoorbeeld uitgespit uit:

3. Kings, Sticks And Birds / Scène 2

Solist/Rol Maat Bladzijde

E/RM 2-41 37-43
K/MM 49-68 44-46
K/MM 81-108 50-54
A/RP 102-108 52-54
E/TM*
(duet) 139-154 59-61
182-205 63-65
A/RP 193-224 64-69
K?/Soprano 214-218 66-67

K/MM (trio) 220 68
A/RP - -
E/TM 224 69

Tja, maar aan zo'n overzicht, daar heeft het publiek niets aan. Dat wij weten wie er wanneer in welke rol zingt. Dat willen jullie toch ook graag allemaal zien? Onze reddende engel in deze is Maarten. Maarten heeft o.a. ook in Rusland gestudeerd en zich een schatkist vol aan symbolen eigen gemaakt. En uit die schatkist tovert hij als een waar circusartiest, want daar speelt zich het verhaal tenslotte af, in een circuspiste, allerlei vormen en materialen tevoorschijn, die laten zien ‘what’s it all about’. Vernieuwende en verrassende theatrale vormgeving in plaats van plaatjes kijken in het vakantie-fotoboek.

Ik word al weken op de proef gesteld. In meerdere opzichten. Maar wat ik nu vooral moet leren, is mijn mond te houden en niet meer dan een tipje van de sluier op te lichten, waar het de uitvoering van deze unieke opera betreft. Concertant, geen tijd en geen JvdE-geld om het groots aan te pakken. Groots? Ik vind het groots wat er inmiddels achter de schermen gebeurt, waarover wordt nagedacht, waarmee professionele vakmensen zich bezighouden. Met Ça Ira in Nederland. Of dat niet groots is? Ja, dat verdient het verhaal, dat verdient de muziek, dat verdient War Child.

En dat verdient een volle zaal!!

Nìet naar de kapper!

2008-03-13T10:42:00.000-07:00

Het is me toch wat: mannen! Wij (dames) mogen voor het concert nìet naar de kapper!
Want ... dan loop je het risico dat je ineens met een paars-violet hoofd temidden van de rest oplicht, alsof je een kerstboomlichtje bent. Ik ben vandaag van de ene in de andere verbazing gevallen. Maarten Vonk (regisseur) en Uri Rapaport (belichting) schoven aan in Utrecht. Twee handen op één buik waar het theatrale vormgeving betreft, nou ja, niet helemaal. Het Kinderkoor in witte kleding met veelkleurige accenten werd door Uri zo van tafel geveegd. Geen (donkere) gezicht (en) vanuit de verte (in de zaal), een witte wolk op het podium, niks meer, niks minder. Ohhh, is dat zo? Dan moet het anders. Maar hoe? Zullen jullie wel zien. En, de ogen van Uri en Maarten begonnen te glinsteren bij, ehhhh, dat ga ik ook niet verklappen. Zomaar op één lijn waar het de uitbeelding van het verhaal betreft. Ik zat erbij, keek ernaar en schreef pffff. 'k Ben bijgekomen van de schrik on my way home in de trein en direct de stad (Alkmaar) ingerend om inspiratie op te doen waar het kleur betreft. Tipje van de sluier ... bij 't Palet in de Boterstraat zag ik een kleurige etalage, hoe kan het ook anders. Kralen, linten, verf, creatieve handenarbeid te kust en te k(l)eur. Alles wat je ziet, in de Indesit! Kennen jullie die reclame nog? Niks meer wit ... en dan maar hopen dat Uri en Maarten het eens worden over de kleur, kan ik aan de was! Waar ben ik in beland? Gaat dit over Ça Ira? Ja, dit gaat nog steeds over Ça Ira.
Het mag maar één-één-keer, magie in een Congrescentrum, hoe krijg je dat voor elkaar? Door de ogen van mannen als Uri en Maarten te laten glinsteren, door ze met hun kleurige vak met hoofdletter V bezig te laten zijn. Ook al vraagt dat van je dat je daarna een rondje Alkmaar moet rennen om de magie tot z'n recht te kunnen laten komen. Daar ben ik in beland. Daar beland je in, als je met respect voor de mening van anderen, aan de slag gaat met Ça Ira. Dat is wat Roger Waters ons meegeeft: No Thought Control. Iedereen in z'n waarde laten, meegaan in het denken van anders denkenden, meegaan in een creatief proces, meegaan met 'hart voor de zaak', een straatje om!

Daar ben ik, verwonderd om wat het met me doet, in beland ... dus ik ga niet naar de kapper!

Joke

Quick March!

2008-03-10T14:04:00.000-07:00

Ja, ja, als je mee wilt zingen in Ça Ira zul je ook moeten kunnen marcheren.

Beste lezers,

Ben ik weer. ’t Is Hollen of stilstaan, nee, andersom de laatste twee dagen. Gisteren was het een happy-birthday-chilldag in March, vandaag uptempo, met als sluitstuk vanavond een Quick March in Purmerend. Echt, met 30 kinderen door het leslokaal: Acte III, scène 2, de Koning is gevlucht, Dampierre onthoofd, de kinderen bespotten hem, het leger rukt op, we laten ons niet kisten, lang leve de Re-pu-FIRE!(bliek)! De kenners onder ons weten nu precies waar ik het over heb. Zonder pardon worden de betogers neergeknald, op het moment dat de laatste lettergreep van Repu-bliek moet klinken. Grote ogen in het koor, néé, géén ‘bliek’ zingen. Dan lig je voor dood op de grond. Kom maar, we gaan lopen, zingend marcheren en dan PANG -
oorverdovende stilte. Dat maakte indruk. Op de terugweg naar huis verzuchtte Veerle: “Tjee, wat ben ik blij dat ik in deze tijd leef en dat er hier geen oorlog is …” Ja meis, “The echoes never fade from that fusillade”.

Maar, let op, volgende week de “Marseillaise”. Arise children of the fatherland. The day of glory has arrived! Of dat nu in Parijs, in Purmerend, of in Den Haag klinkt, jullie blijven niet voor dood op het podium liggen, er is hoop! Hoop op vrede, blijvende vrede, het in vervulling gaan van dromen en geluk.

Gek, zo’n dagje chillen gaf de rust die even nodig was, na de hectiek van de afgelopen weken. Maar een Ça Ira-repetitie met het Kinderkoor is verfrissend, bijzonder, geeft energie, geeft enorme voldoening, geeft maat voor maat, scène na scène, meer zicht op waar we naartoe willen.
Het aftellen is begonnen. Waar ik eerst in maanden telde, tel ik nu in weken. Mag het nog even slow blijven? De Quick March naar Den Haag komt al zo snel dichterbij. We bespreken de aankomst- en vertrektijden van de bussen al met elkaar. En wat de kinderen aantrekken. En wat vooral niet. En nog veel meer .... kom maar kijken.

Hans, de laatste alinea is voor jou. Ja, da’s schrikken hè, als je naam ineens vol in de schijnwerpers staat. Went vanzelf. ‘k Schrok me rot, toen mijn naam ineens met Ça Ira op Google stond. Nog zo’n leuke reactie en jouw naam staat er ook bij. Maar om je vraag te beantwoorden: ik heb hoogtevrees. Sta doodsangsten uit als Veerle in Walibi over de kop gaat. Dus geen Roller Coaster op 5 mei. Het doek valt na Acte II (Papal Edict), gaat weer open voor Acte III (The Fugitive King) en valt geloof ik daarna helemaal niet meer.
Maar dat is aan onze regisseur, Maarten Vonk.

Tot gauw!

For everyone under the sun!

2008-03-02T04:15:00.000-08:00

Ha die Hans,

Leuk weer even van je te horen. Met nota bene prachtige muziek op de achtergrond. Het eerste wat bij me opkwam, na het lezen van je reactie was "het geheel is meer dan de som der delen".
Net als Paganini 14 variaties schrijft, die je (meestal) achter elkaar beluistert. Of een pianosonate, waarin je je laat meenemen door alle bewegingen heen. Zo kijk ik tegen de uitvoering van Ça Ira aan. Ik heb alle orkestpartijen per A4tje voorbij zien gaan. En heb geen enkele keer gedacht dat de ene meer interessant zou zijn dan de andere. Ja, qua notenbeeld
wel. Inderdaad een heel verschil of je Violin I of Horn 4 voor je rekening neemt. Maar zeg nu zelf, je zult die ene noot op bladzijde 72 maar net missen! Zit het hele orkest ineens met kromme tenen. Of je rusten niet goed tellen en te vroeg inzetten. Of als spreekstalmeester ineens moeten hoesten. Of als moeder die afscheid neemt van haar kind, in huilen uitbarsten. Of als onruststoker uitglijen en op je gat gaan. Of als dirigent het koor onder je handen vandaan voelen marcheren. Of als geluidstechnicus ineens met krakende microfoons moeten dealen. Ik denk dat het geen enkel verschil maakt, je schrikt je rot en bent je bewust van het feit dat je het met elkaar moet doen. Met elkaar de concentratie moet opbrengen om tot de beste kwaliteit te kunnen komen. En daarin neemt niemand een ondergeschikte plaats in ten opzichte van de ander.

Als er iemand is van wie ik dat geleerd heb, is het van Roger Waters met Ça Ira.
"Every bird, be he rich or be he poor, be he great or be he small, every bird, will go to the ball!"
Dan zit je al met kippenvel naar meer dan 200 uitvoerenden te kijken, zonder dat er een noot heeft geklonken. Laat staan hoe je je voelt, als je vanuit dat besef de stilte na het laatste slotakkoord hoort.

Dat gevoel wens ik iedereen van harte toe!

Melissa

2008-02-29T11:35:00.000-08:00

Lieve Melissa,

Wat bijzonder om vanmiddag, vrijdag 29 februari 2008, dan eindelijk die zo bijzondere orkest-partij 'Trumpet I' van Ça Ira aan je te kunnen overhandigen, thuis, in Zaandam.
Je bent nog zo jong en je blaast de sterren van de hemel.
Wat zijn we blij dat je aan ons mooie project 'Ça Ira for War Child' mee doet.
Er wordt inmiddels aan alle kanten al zoveel van je gevraagd. Je mag op pad met André Rieu, aan verzoeken om op te treden geen enkel gebrek, je agenda staat er vol mee! Vrijdagochtend naar de kapper, mooie jurk aan, nog even een foto in de tuin ... en dan ineens zitten we, net terug van vakantie, samen in de woonkamer naar je optreden in Amsterdam, Prinsengrachtconcert 2007, te kijken en krijgen we kippenvel.

Weet je, dat maakt je zo bijzonder. Je straalt op TV, studeert in je eentje op je slaapkamer, vertelt trots over je nieuwe jurk uit een bruidswinkel in Purmerend, laat ons je plastic kinderspeelgoed-trompetje zien ... daar is het nu allemaal mee begonnen. En kijk eens wat je allemaal al hebt bereikt! Je hebt je droom in vervulling zien gaan, mag meespelen in het orkest van André Rieu! Ook al mag je even geen adem halen voor die moeilijke kwintool (dat kan alleen een violist van je vragen!), je staat er! Als geen ander!

12 jaar, solo-trompettist ben je! Zul je zijn op 5 mei, in de allereerste uitvoering van die zo bijzondere opera 'Ça Ira. There is Hope', in het World Forum Theater in Den Haag. Ik ben ervan overtuigd dat jij en Frits Damro (solo-trompettist van het Concertgebouw-orkest) de Trumpet I van Ça Ira zullen doornemen op iedere noot, iedere ademhaling waar dan ook. En ik ben ervan overtuigd dat niemand anders dan jij met zoveel liefde voor de trompetmuziek deze partij zal laten stralen.

Ik zet je trots op onze site, met foto en al. Ik hoop dat wij daarmee ook een steentje bijdragen aan jouw toekomst, die je zo helder voor ogen staat. Ik wens je toe dat je, in alles wat er nog op je afkomt, jezelf kunt blijven. Dat je vooral kunt blijven genieten van de muziek waarmee je al zoveel harten raakt.
Trumpet I van het project 'Ça Ira for War Child' voor de 12-jarige Melissa Venema uit Zaandam.
Bijzonder. Dank je wel!

Lieve groet,
Joke

FLO

2008-02-23T03:01:00.000-08:00

Ik ga niet over vlooien schrijven, maar over Flo.
Over wat ik las in Flo van september 2005. Lag bij ons in de lektuurmand in de WC, zit nu veilig opgeborgen in de documentatiemap Ça Ira. Het kan verkeren.
Op bladzijde 26 en 27 lees ik: Honderd kilometer kabel alstublieft. De grasmat moet worden beschermd tegen achtduizend springende voeten. Uit 160 microfoons komt het geluid binnen. Er komen 52 muzikanten bij. Er worden 194 walkietalkies gebruikt. Er gaan vier volle kledingrekken naar de stomerij. De catering verzorgt twee keer per dag een verse maaltijd. Op drie videoschermen kan het publiek meekijken. 450 bewegende lampen zorgen ervoor dat iedereen het goed kan zien. Er is 100 kilometer electriciteitssnoer nodig en er worden meer dan zestig A4’tjes verspreid. Hallo Rotterdam! Há, last but not least. Daar redden wij het niet mee. Hallo Den Haag! Op dit moment ligt er 22 kg papieren noten in mijn woonkamer. Van de hand van Roger Waters. 22 kg noten veranderen dit weekend in 64 orkestpartijen, die op de lessenaars van het Tilburgs Begeleidingsorkest belanden. Waarna al die noten door de lucht tot klinken zullen worden gebracht. Bijzondere noten, die nog niemand live in Nederland heeft gehoord.

En, de man die streeft naar perfectie als het gaat om geluid, Will-Jan Pielage, zal erbij zijn.
Voor Ça Ira for War Child de uitdaging aangaan. De opbouw in de theaterzaal voor z’n rekening nemen. Ervoor zorgen dat er die ene keer niets mis gaat. Ga er maar aan staan!
Ieder z’n vak. De zanger, de violist, de geluidstechnicus, de belichter, de dirigent, de garderobe-mevrouw-meneer, we werken allemaal gewoon samen om Hallo Den Haag! tot een groot succes te maken. Waar blijven de adressen van fans die willen flyeren??!!

Oh ja, TIP. Hou de site van Bert www.rogerwaters.eu in de gaten. Valt binnenkort wat te verdienen: CU in Den Haag!

Vele zielen - één gedachte

2008-02-18T04:28:00.000-08:00

17 februari 2008 / Pink Project Scheldetheater Terneuzen

Organiseer een opera en je gaat steeds vaker heel laat naar bed! Of heeft dat met de leefstijl van Floydian te maken? Ik vermoed beide. Sinds ik luister naar de enerverende muziek van Pink Floyd, kan ik me daar langzaam maar zeker een voorstelling bij maken. Schreef ik over Lichtenvoorde dat ik het eerste ½ uur op het Arrow Rock-terrein met open mond om me heen heb staan kijken, in Terneuzen was het al niet anders. Natuurlijk in Ça-Ira-shirt, hè, dat had ik toegezegd. Dat verzekerde me overigens ook van vragende blikken in de richting van mijn, ehhh, borstpartij ... wat staat daar? Iedereen kent de kleurige kant van de donkere maan, maar een ontblote bovenzijde van een vrouw, met op één borst medailles, òp het t-shirt geprint (!) deed enkele mannen iets langer dan normaal naar mijn boezem staren. Enkele vrouwen bekeken m’n achterkant, ‘Ça Ira’ zonder blote borst.

Zeg, bedenk je nog wel even over 40 jaar, Terneuzen ligt niet om de hoek. Wat een end rijden!
Ik wist niet dat Zeeland zo groot is, dat Nederland niet ophoudt voorbij Breda en dat de Westerscheldetunnel 6.600 meter lang is! Lieve Tol-meneer van vannacht, dank u wel dat ik mocht doorrijden zonder te betalen. Niet genoeg op de Chip, portemonnee leeg vanwege de oppas, en ook nog een vette parkeerbon op m’n voorruit. In Noord-Holland worden actiebonnen uitgedeeld ...!

Maar, de hartelijke ontvangst in het Scheldetheater maakte, achteraf, alles goed. Meer dan goed.
‘k Ben er best een beetje trots op dat ik zomaar op de Gastenlijst terecht kwam. Zomaar, nadat ik een reactie had geschreven op het leuke artikel van Johnny Geeve van Stichting Music Promotion Benelux, organisator van het Pink Project. Daar kwam als reactie weer een mailtje op terug van Peter Chattelin. Nu heb ik geen weet van de ins and outs van Tribute-zangers en wist dus niet wie Peter Chattelin was. Nu wel! Peter Chattelin is een bevlogen Pink Floyd-liefhebber, die zich 5 uren per dag bezig houdt met dit fantastische project. Die al 15 jaar werkt aan dat ultieme en herkenbare geluid van de band, in zijn rol als zanger ‘Roger Waters’. Die gedreven wordt door de boodschap van Waters geniaal geschreven teksten. En deze dus ook wil uitdragen.
Dat vertelde hij mij back-stage, na een ruim drie uren durend concert waarin alle mij bekende en onbekende nummers van Pink Floyd langs kwamen.
En hij vertelde en passant dat hij nu wel moe was, omdat: “We gisteren ook hebben opgetreden.”

Kijk, en daar heb ik grote bewondering voor. Peter en zijn mannen, ohh, ik zat trouwens middenin de zaal, direct achter een even bevlogen Ton, de geluidstechnicus, maar daarover zo meer. Twee concerten in één weekend, zondagmiddag nog de stad in om visgaren. Ja, visgaren. Om daaraan de zo bekende ‘big pig’ over het publiek heen van de ene kant van de zaal naar de andere te trekken. Geen cent teveel? Dat gaat anno 2008 in Terneuzen niet op. Kosten nog moeite zijn gespaard om er een, zoals Johnny al schreef, Pink Floyd-waardig spektakel van te maken. Een lichtshow waar je U tegen zegt, slechts één moment waarop de techniek het even liet afweten en het publiek maten lang kon genieten van de met één hand doorspelende toetsenist (ja, dat kon hij heel goed!), totdat er weer stroom op stond en de show weer verder ging. Fantàstisch!

Hebben jullie weleens een geluidstechnicus volop aan het werk gezien? Niet vanuit de verte, nee, een metertje achter de man aan de knoppen, van het begin tot het eind. Ik niet. Nu wel! Hoeveel nummers zijn er gespeeld? Ik schat zo’n 20. En ik moet me sterk vergissen, of Ton kent alle nummers van minuut tot minuut uit z’n hoofd. Tikt feilloos met zijn rechterbeen de maat, trommelt met zijn vingers op het mengpaneel, wacht gespannen af tot een inzet komt, beweegt zijn hoofd ècht precies op (en da’s dus niet òp maar nà de tel), kortom, Ton speelde mee! Drie uren intensief en hard werken. Fascinerend om naar te kijken.

Tja, en dan weer terug. Naar Sint Pancras. Geen blik op de weg dus gas op de plank en nog 2 ½ uur de tijd om na te genieten. En of ik genoten heb. Tja, en dan komt ook het onvermijdelijke moment waarop ik me realiseer dat er nog een project op stapel staat. En me afvraag of Pink Floyd-fans van die compleet andere muziek en geniale teksten van Roger Waters in Ça Ira net zo zullen genieten. Da’s wel omschakelen, hoor. Ik geef het maar even aan van tevoren. Het heeft 15 jaar geduurd voordat Ça Ira op de plaat stond. De wereld-première in Poznan, met complete enscenering, heeft enkele miljoenen gekost. En dan ‘Ça Ira for War Child’. We tellen iedere euro nog een keer, dekopieëer-apparaten op onze werkplekken draaien er lustig op los, wij sparen kosten en besteden alle moeite aan die ene keer dat Ça Ira op de planken mag. Onder nogal wat voorwaarden en met nogal wat beperkingen.

Maar, het is zoals Ernst Daniël mailde. Deze muziek heeft enorme zeggingskracht. Komt het beste tot zijn recht zonder poespas. Laten zien waar het verhaal om gaat, laten horen hoe intens en explosief de muziek je hart kan raken, verschilt niet met Pink Floyd. En ik ben niet de enige die vanuit die passie zoekt naar het hoogst haalbare. In dit geval de concertante uitvoering van een ongekend vernieuwende opera. Peter, dank je voor het delen van jouw passie en die van de mannen om je heen!

Ik hoop dat jullie na het concert op 5 mei 2008 in het World Forum Theater in Den Haag, tot dezelfde conclusie komen: Vele zielen, één gedachte! ÇA IRA!

Heel veel succes 'On Tour',
Joke

In Alkmaar begon de victorie ...

2008-02-15T09:14:00.000-08:00

Ja, was het maar waar! De Alkmaarse Victorie begon met vechtende Spanjaarden. Google Alkmaar-Terneuzen en je moet 2 1/2 uur in de auto zitten om erachter te komen welke victorie er nu eigenlijk in Zeeland begon. Terug in de tijd. Veertig jaar geleden was ik 12. Zo, nu weet iedereen hoe jong ik ben: 52. Als we elkaar ontmoeten op 5 mei: 53. En laat ik nu niet geweten hebben dat de Victorie van Pink Floyd in Terneuzen begon?! Een memorabele datum voor Floydian: 17 februari 1968. Het allereerste optreden van Pink Floyd met David Gilmour, op het Europese vasteland. Ik ben vijftiger, maar als je aan mij gevraagd zou hebben of ik in het Patronaat was die dag, zou ik waarschijnlijk wat wazig hebben gereageerd. "Het Patronaat? Geen idee ..." Maar, let op. Veertig jaar later. Oud en wijs, oud en grijs, terug in de tijd, maakt allemaal niet uit, 17 februari 2008 zullen bijna alle Pink Floyd albums de revue passeren. In Terneuzen. Ach, wie kijkt er anno 2008 nog op een paar honderd kilometer om die bevlogen tijd her te beleven? Ik niet. Want ik weet wat er anno 2008 achteraan komt. Ruzie, uit elkaar, ieder z'n eigen weg ... en dan ineens doemt Roger Waters' opera Ça Ira voor je op. Staat je leven op z'n kop. Omdat je ineens bedenkt dat het toch wel fantàstisch zou zijn, om die muziek naar Nederland te halen. Terneuzen 1968, Den Haag 2008! Het is gelukt. 2048. Dat ziet er raar uit.
En toch ... over veertig jaar zullen er vast 'Floydian' zijn die de West-Europese première van Ça Ira hebben bijgewoond. En wie weet, als iedereen die er zegt te zijn geweest er werkelijk was, dan was het World Forum Theater 7 keer zo groot!

Dus, muziekliefhebbers en Pink Floyd-fanaten, noteer maandag 5 mei 2008 alvast in uw agenda.
Roger Waters' opera 'Ça Ira. There is Hope'. Anderhalf uur durend spektakel.
Daar wil je toch over veertig jaar van kunnen zeggen dat je erbij bent geweest??!!

Joke

Rots (2)

2008-01-30T07:20:00.000-08:00

Ik zie ze voor me. Twee rotsen. Op één daarvan zitten wij. Het projectteam, de besturen van TBO en NCK, Jan Maarten van het Kinderkoor, Rob, Pieter, Will-Jan, Maarten en de solisten. Melissa staat er fier tussenin, blazend op haar trompet. In de richting van die andere rots. Geen beweging in te krijgen. In de mensen die er bovenop zitten. De landelijke pers, verslaggevers, recensenten, radio-/tv-mensen, overal zitten ze bovenop, maar nog niet op het prachtige en unieke project ‘Ça Ira for War Child’. Wat, om de woorden van Ernst Daniël te gebruiken, onze kant opdendert. Denken we erover een reclameburo in te schakelen. PR dus. Publieke relaties. Hebben we genoeg, maar hoe krijg je ze die rots af! Ohh, als het aan Bert en Theo ligt, komen er al hoge golven op ze af. Via hun sites knalt Ça Ira het land in. Ik moet me sterk vergissen, maar als de impact van dit project ècht zichtbaar wordt, valt dat hele koppeltje er toch met de neus bovenop? De ‘Gelderlander’ al gelezen? Er is Hoop!

Eigenlijk heeft Rots te maken met dat woord van 16 letters, wat ik ècht niet meer type, voordat het staat als een rots. Niets is zo lastig gebleken als het in elkaar timmeren van een overzicht, waarop te zien is, wie waar op welke dag en hoe laat aanwezig dient te zijn! Genoeg hierover, deze week timmeren Johan en ik dat overzicht in elkaar. Dresden-Den Haag ingecalculeerd.

Gelukkig maar, dat wij de impact van dit project niet in alle facetten, in alle hevigheid, op ons af hebben zien komen. Je zou je hebben bezonnen en niet zijn begonnen. Onvoorstelbaar toch, op dit moment? Bovendien, ik heb de Oscars al uitgereikt. Aan de 5 mannen van het team. Want Adeldom verplicht en we gaan door tot 5 mei 2008, 20.15 uur. Tot de lichten in het World Forum Theater doven en het spektakel begint.

Over spektakel gesproken, Veerle en ik zijn afgelopen maandag naar Purmerend gereden en na enig zoeken in meerdere opzichten warm ontvangen in Muziekschool Waterland. Klaslokaal van Jan Maarten, een grote groep kinderen nog zingend aanwezig, deur open, alle ogen gericht op die mevrouw die iets ging vertellen over Ça Ira. Hoe pak je 50 kinderen in en maak je ze enthousiast voor het meezingen in een opera? Ha, kolfje naar m’n hand. Door ze te laten luisteren naar ‘Another Brick in The Wall part 2’ van dezelfde componist. Geen vinger te zien na de vraag wie wel eens iets van Roger Waters had gehoord. Na de eerste tonen van ‘Hey, Teacher, leave those kids alone!’ alle vingers de lucht in! Is dat óók muziek van Roger Waters? Grote ogen! Stapel CD’s laten zien van Pink Floyd, het klavieruittreksel van de Matthäus-Passion van J.S. Bach naast Dark Side of The Moon omhoog gehouden, allemaal muziek, jongelui, daar gaat het om. Na het laten zien van de opname van het overhandigen van de partituur door Waters zelf (!), op 12 mei in Mooi! Weer de Leeuw, en het laten horen van enkele imponerende geluidseffecten, waren zìj helemaal om. Dat wordt vast een stevig Kinderkoor, Jan Maarten!

Hoe krijgen we zoveel mensen eigenlijk allemaal op het podium? Eerst maar eens vragen hoe groot dat, in mijn ogen, hele grote podium is. Te klein voor ruim 150 koorleden, 65 orkestleden en 3 solisten? Nee, helemaal niet. Het podium van de grote Theaterzaal heeft ongekende mogelijkheden. Maar zoveel zangers moffel je niet weg tussen de gordijnen. Hoe je dan ook je best doet, geen eer aan te behalen. En om nu iedereen een microfoon om te hangen … nee, dat doen we niet. Er wordt creatief gekeken naar de mogelijkheden om met een bepaalde opstelling te bewerkstelligen, dat acoustiek en versterking met elkaar in balans zijn, even kort door de bocht gezegd. Kom maar luisteren hoe dat is opgelost. Door Will-Jan Pielage, want hij is onze steun en toeverlaat waar het ‘geluid’ en ‘de techniek van geluid’ betreft. Ik vertrouw hem blindelings. Net als Marco Borsato doet. En met de verrassende ideeën van regisseur Maarten Vonk (leuk om even op zijn website te kijken) en mogelijk een ‘grote jongen’ op het gebied van belichting in huis, kan het niet anders dan een Ça Ira-waardige voorstelling worden. Kom maar kijken hoe dat vorm heeft gekregen.

Ik ben er bijna, hè. Nog drie steken te gaan. Trots, Guntmar en kaartverkoop. Zou ik die in één zin kwijt kunnen?Ja! We mogen allemaal trots zijn op onze Duitse fan Guntmar, die de kaartverkoop in Engeland een zet in de goeie richting gaf, door het voor elkaar te krijgen dat Matt op Brain Damage een ‘banner’ heeft gezet. Allemaal even kijken op
http://www.brain-damage.co.uk/, helpt Matt een handje met zijn kijkcijfers. By the way, als je toch surft op deze site, nog voordat er enig zicht was op Ça Ira in Nederland, heeft Matt ‘My story of’ al opgenomen. En daar was ìk toch trots op …!

Reageren jullie wel eens op een column in de krant? Kan verstrekkende gevolgen hebben, neem dat van mij aan. Het is bijna twee jaar geleden dat Ça Ira daarmee naar Nederland kwam. Na Dark Side of the Moon in Lichtenvoorde. Dit jaar gaat het andersom!!

CHEERS!
Joke

Rots (1)

2008-01-29T12:09:00.000-08:00

ROTS (Rots1)

Even een paar steekwoorden, voordat ik van start ga.
Rots, trots, Toon, een woord van 16 letters wat ik niet meer type totdat het klaar is, Guntmar, kaartverkoop, een Oscar-uitreiking, een paar duizend kopieën, een plattegrond met afmetingen van het podium, Kinderkoor, orkestpartijen, PR, Ernst Daniël, De Gelderlander, regisseur, geluidstechnicus, Pink Floyd, Rick Wentworth, kortom, THEATER!

Hallo allemaal,

Daar ben ik weer. En hoe .. ik heb steekwoorden nodig om mijn gedachten te ordenen.
Wist niet eens meer wanneer ik voor de laatste keer nota bene onze eigen site heb bezocht. Ohh, aan bezoek geen gebrek. Nee, niet bij mij over de vloer, ik ben er niet of ik mail of ik bel of ik kopieëer of ik rij door Nederland. Organiseer een opera en je komt nog eens ergens!
Tilburg (waar het TBO een Nieuwjaarsconcert verzorgde). Purmerend (waar het Kinderkoor van Muziekschool Waterland heeft geluisterd naar Pink Floyd en gekeken naar Mooi! Weer de Leeuw). Amsterdam (waar het Nederlands Concertkoor is begonnen met Acte II). Utrecht (waar het artistieke team, inmiddels aangevuld met een regisseur, een start heeft gemaakt met de ‘uitvoering’ van Ça Ira). Komt nog een bezoek aan: Amsterdam (waar ik André Post deze week hoop te ontmoeten). Amsterdam (waar we gaan flyeren tijdens de Australian Pink Floyd-show). Terneuzen, waar het in Nederland 40 jaar geleden allemaal begon.

En dan Engeland! Gelukkig, daar hoef ik dankzij de bemoeienis van Rick Wentworth niet naar toe. Kennen jullie Rick Wentworth niet? Dan heb je geen gekochte (SA)CD van Ça Ira in huis.
Rick Wentworth, warempel niet de eerste de beste (type zijn naam maar eens in op Google), stond vorige week ineens met een ‘message’ op mijn antwoordapparaat. Bizar! De dirigent van het Londense 'Orchestra' dat Ça Ira op CD heeft gezet. De man die met Roger Waters de arrangementen en instrumentatie heeft aangepakt. Die man spreekt een uitgebreide boodschap in en belooft dat hij ervoor zal zorgen dat de orkestpartijen, waar ik al maanden achteraan zit, na de vakantie van de verantwoordelijke man, per email zullen worden toegestuurd. En dat gebeurde vandaag.

Wacht, ik moet jullie iets uitleggen. Op 12 mei heb ik van de VARA niet alleen de ‘papieren’ Vocal en Orchestral Score gekregen (die twee grote dikke boeken), maar ook een CD, waarop de bestanden van beide staan. Ja, heel leuk, maar deze bestanden waren dus niet te gebruiken.
Allemaal heel technisch, maar het komt hierop neer: in een pdf.bestand kun je niets wijzigen.
Nu gaf dat bij de Vocal Score geen probleem. Gewoon, beginnen met het kopieëren van Acte I (100 x 95 blz), daarna Acte II (100 x 105 blz) en Acte III (100 x 139 blz), rood-wit-blauwe hechtmappen aangeschaft, gaten erin, en op pad. Zo ook voor het Kinderkoor (kom ik zo nog even op terug, want da’s een verhaal apart!), 40 x 42 blz, kleinigheidje. Zitten we inmiddels op ruim 3.000 kopieën. Tellen we er nog ongeveer 2.000 bij voor beide dirigenten en de solisten, zitten we op 5.000 kopieën. Klaar.

Maar dan … slapeloze nachten hebben we gehad om de orkestpartituur. Eén bestand op CE van zo’n 30 instrumenten, ongeveer 4-6 maten per A-4tje en dat 400 blz lang. Ik heb er geloof ik al eerder iets over geschreven, dus zal er niet al te lang bij stilstaan. We hoeven er namelijk niet meer van wakker te liggen! Vanmorgen, 10.34 uur, zijn de afzonderlijke bestanden van alle instrumenten (violen, altviolen, celli, contrabassen, trompetten, trombones, slagwerk, harp, fluiten, klarinetten, fagot en hobo, om maar eens iets te noemen), door de lucht veilig in Nederland geland. Eindelijk! Herinneren jullie mijn knippen-plakken-verhaal nog? Van de baan. Ik hou ineens ongeveer 40 uren in de toekomst over om met iets anders bezig te zijn dan met een schaar en lijm. Een fantàstische doorbraak en grote stap verder in de richting van hèt feest op 5 mei 2008. In Den Haag.

Kom ik als vanzelf op Toon. Toon is voorzitter van het Tilburgs Begeleidingsorkest. Toon is vast in z’n nopjes vanavond. Toon speelt altviool en heeft ongeveer 2-3 weken tijd nodig om de orkestpartijen te betekenen. Met alle respect, dat betekent streek zus omhoog, streek zo omlaag, allemaal dezelfde kant op, anders ziet het er niet uit.
Is jullie dat wel eens opgevallen in een orkest? Dat iedereen, de strijkers dus, dezelfde kant op strijkt? Daar zorgt Toon dus voor. Maar Toon maakte zich, net als wij, zorgen om de orkestpartijen. Want die waren er nog niet. Nu wel! De techniek staat voor niets en de bestanden (per instrument ruim 400 kB), zijn stuk voor stuk te downloaden, uit te printen, in te binden, uit te delen en in te studeren, nog een hele klus dus! Maar ook de orkest-musici kunnen met Ça Ira aan de gang. En dirigent Pieter Cox, want hij gaat de eerste twee ‘inzeeprepetities’ doen. Fantàstisch, toch?!

Rots wordt me te lang. Ik maak er Rots1 en Rots2 van. Morgen de rest!

Joke

Don't push the river

2008-01-04T11:03:00.000-08:00

Don’t push the river …

Hoe zeg je dat ook alweer? Ik ben in alle staten! Zonder alcohol, zonder joint, of weet ik wat voor geestverruimend spul, nee, ik ben in alle staten. Door een email-bericht. Yes, van Sony BMG Nederland. Herkennen jullie dat? Een email willen openen, maar niet durven? Hùh? Bericht van Sony? Oh jee, daar gaat Ça Ira. We mogen zeker niet doorgaan, of zoiets. Nee, nee, niets van dien aard.

Maar allereerst, de allerbeste wensen voor een gezond en gelukkig 2008! Aad, Trees, Mark, Ruud, Hannie, Marianne, Bert, Astrid, Theo, Hans, Michel, Guntmar … en de rest. Het worden er te veel om op te noemen. En overal waar ‘te’ voor staat … niks hoor, hoe meer zielen hoe meer vreugd. Vol is vol. Zo schrijf ik als ik in alle staten ben.

Wat is er aan de hand? De trouwe lezers van deze site hebben eerder iets gelezen over knippen en plakken. De orkest-partituur! Op 21 december heb ik in Den Haag voor het laatst geroepen dat het goed kwam met die orkest-partituur … ja, dat kun je wel roepen, maar dan. Afhankelijk zijn van de medewerking van anderen. Mensen die ik niet ken, mailen, en weken achtereen geen antwoord krijgen. En dan ineens dient zich vanmorgen een zeer voortvarende dame aan, die één keer per maand de perssite van Sony bijhoudt. Voilà! Er is hoop. Voor orkest-partijen zònder knippen en plakken. Er gaan ruim 7 mB in ongeveer 25 minuten haar kant op en nu maar hopen dat er een handzaam te bewerken .doc-bestand voor terugkomt. Knap, hè … alles door de lucht. Of liever gezegd, door de rivier. Ik sta er steeds opnieuw weer van te kijken. Van hoe dingen, problemen, zich oplossen of lijken op te lossen op het moment dat je het niet verwacht. Het ene moment een beetje te laat uit bed rollen met de gekmakende gedachte nu toch echt aan die 400 bladzijden knippen en plakken te moeten beginnen, een mail ontvangen, en in alle staten zijn. Ook in 2008! Ik krijg er weer energie van, durf weer verder te gaan, bedenk dat er weer een nieuw stukje op de site moet, kortom, er is weer een drempel geslecht. En niet zo’n kleintje ook. Daarbij is stoppen met roken of afvallen nootjes. Echt, ik spreek uit ervaring. Voor, tijdens en na de Kerstdagen, voor, tijdens en na Oud en Nieuw heb ik alles wat met Ça Ira te maken had, aan de kant geschoven. Heb mijn oude hobby ‘rennen’ weer opgepakt. Lijkt nu nog op ‘sjokken’ maar vooruit, het begin is er. En dat goeie begin is toch het halve werk. Zonder conditie geen energie. Zonder energie geen orkest-partituur. Zonder orkest-partituur geen Ça Ira. Dat kan toch niet?! Het vieren van Bevrijdingsdag 5 mei 2008 is niet meer vrijblijvend. En daar ben ik nog steeds heel blij mee. En trots op. Op Ça Ira in Holland. Het aftellen is begonnen. Op mijn mobieltje bewaar ik één sms-bericht. Van Frits. Frits, die mij op 25 augustus 2006 belde met de vraag: “Waar ben jij?” Frits stond in die menigte van duizenden fans van Roger Waters, in Poznan. Bij de wereld-première van Ça Ira. Ik had een kaart, maar zat ziek thuis en moest ‘het zal gaan’ toch ècht laten gaan. Frits nam een t-shirt voor me mee en maakte later een glas-in-lood-versie van die kleurige andere kant van de donkere maan. Waar het allemaal mee begon. “Nog maar een half jaar, hou vol!”

Doen we! Cheers!

Kleurrijk!

2007-12-22T07:25:00.000-08:00

Vijf kinderhanden in de lucht, beschilderd. Een gele, een oranje, een rode, een groene
en een blauwe. Erboven staat 2008. Kerstkaart van Iris, Actiecoördinator van War Child.
Ik blijf er af en toe voor stil staan, kijk naar die vrolijke handen in de lucht en denk aan Ça Ira for War Child. Het zal wel met deze ‘donkere’ dagen te maken hebben, dat ik mezelf betrap op serieuze gedachten over kinderen en oorlog. Of kwam het door de vraag van de verslaggever: “Wat zou je aan Roger Waters vragen als je hem zou ontmoeten?” Ik werd er stil van, na een uur druk gepraat te hebben over ons fantàstische project. En het antwoord verraste mij ook: ik zou “dank je wel voor Ça Ira” zeggen. En toen werd het weer stil. En kwamen we tot de kern van wat Ça Ira nu eigenlijk betekent. Weg schone schijn, weg buitenkant, weg hypocrisie, weg eigendunk: vijf kleurig beschilderde kinderhanden in de lucht die roepen: “Er is hoop!”

De actie van het Noordhollands Dagblad loopt als een trein! De teller ‘for War Child’ stijgt in de richting van hulp aan 10.000 besmeurde kinderhanden. Gewèldig, toch? Daar gaat het nu om. Niet om ons volwassenen die zo graag op de voorpagina staan, zie mij, hoor mij, heb ik allemaal bereikt. Ik mailde Iris dat ‘bescheidenheid’ tegenwoordig wel een vies woord lijkt.
Nee mevrouw, helemaal niet leuk dat u boos reageert omdat uw actie niet in Peace of Paper terecht is gekomen. En ik realiseer dat ook ik boos was omdat onze actie buiten de boot viel. Nou, niet buiten de krant, want er zijn vele wegen die naar Den Haag leiden.

Gistermiddag! Met uitroepteken, want zoals Johan al zei: “Er zijn in het hele proces van Ça Ira for War Child meerdere momenten geweest, waarop ik moest glimlachen. Trots glimlachen. En dit moment hier is er één van!” Sluit ik me helemaal bij aan, Johan. Fans en andere lezers, gistermiddag zijn we met de besturen van het NCK en TBO, Melissa en haar ouders en ons team, allerhartelijkst en royaal ontvangen door de heer Ruud van Diedenhoven, Product Manager Cultuur & Entertainment van het World Forum Convention Center. Ondanks de drukte van een avondvoorstelling Ciske de Rat (in de coulissen keken wij onze ogen uit naar de kledingrekken met jassen, ouwe schoenen, stoelen met namen van de acteurs, hoeden en pruiken, teveel om op te noemen), kregen we de gelegenheid het Theater te bekijken en daarmee tot verdere invulling van de mogelijkheden op 5 mei te komen. Weer een paar stapjes verder, weer meer beelden bij Ça Ira in Nederland. Frank, kun jij je foto’s hier kwijt? Dank je!

Weten jullie wat er allemaal komt kijken bij het organiseren van een opera? Met meer dan 200 uitvoerenden op een podium? Met solisten die daar ergens tussen moeten staan? Met grote gordijnen die de klank tegenhouden? Met halogeenlampen die er weer voor zorgen dat de klank de zaal inkomt? Met meer dan 60 lessenaars met lampjes? Met ‘opzicht’ of ‘doorzicht’? Met rook of zonder? Zonder geluidstechnicus, omdat die zijn apparatuur nog net onder een sprinklerinstallatie vandaan kon halen, maar daarom niet op tijd terug kon zijn? Fijn dat je nog even kwam, Will-Jan!
Maar zeg nu zelf, daar valt die kaartverkoop toch zeker helemaal bij in het niet? Kwestie van 1 telefoontje. 11 mei is ie in Nederland, in Limburg. Gelezen? Zal me niet verbazen als daar een veelvoud aan kaartjes voor de deur uitvliegt. Maar die week ervoor, hè, de 5e van de 5e, let op, dan staat er nog eens iets op het podium!
Oké, ik ben erover opgehouden, maar ik laat geen gelegenheid voorbijgaan om het nog even te roepen. We gaan voor een tot op één na bezette stoel van al die prachtige blauwe stoelen in het World Forum Theater. Want als het aan mij ligt, ligt er maar op één stoel een bordje ‘gereserveerd’. Eén stoel die niets kost. Eén stoel voor de man tegen wie ik ‘dank je wel voor Ça Ira” zal zeggen. Niks meer, niks minder.

Ik kijk op de klok en zie dat het bijna half 5 is. Tijd om boodschappen te gaan doen. Tijd om Ça Ira en alles wat erbij komt kijken, weer even te laten voor wat het al is. Best veel!!!
Het komt goed. Het wordt pràchtig. Net als de flyer, die volgende week het land in gaat.

Het Projectteam ‘Ça Ira’ en Veerle en ik wensen jullie fijne Kerstdagen en veel geluk *****
in een kleurrijk 2008!!

Nieuws!

2007-12-15T05:25:00.000-08:00

Nieuws!

Ça Ira, woensdag 12-12, met foto's in Amsterdam! Ja, ècht, Amsterdam had deze week de primeur.
Voor het eerst in de historie was de muziek van Ça Ira live te beluisteren. In het Vossius Gymnasium, waar Frank en ik met hulp van Tom heel relaxed op tijd binnenwandelden om het eerste gedeelte van de repetitie van het Nederlands Concertkoor mee te maken. Pffff, mocht er nog iemand twijfelen aan de kwaliteit van de uitvoering volgend jaar, hou maar op. Verspilde energie. Bruckner was al niet eenvoudig, maar nadat Paul Hindemith op de lessenaar kwam, keken Frank en ik elkaar aan met veelbetekenende blikken: “Dat zit meer dan goed”. Laten we wel zijn, hoe zeer we Roger Waters en zijn opera een warm hart toedragen en door deze prachtige muziek worden geraakt, als je de notenbrij van Bruckner en Hindemith ziet en deze complexe muziek hoort, is Ça Ira een makkie. Tenminste, voor het ervaren NCK. En dat bleek! Stel je voor: rode plastic map met Acte I (ja, Acte II gaat in een witte, Acte III in een blauwe) in handen, korte introductie door dirigent Rob Vermeulen, Thom Janssen ter ondersteuning achter de piano, 1, 2, 3, 4 …. Revolutie in Amsterdam!
Het zachte pp neurieën Mmmmm in de Garden in Vienna, en dan voluit ff ‘a story of now, a story of then, a story of women, a story of men’, Kings, Sticks and Birds! Nu hou ik me om meerdere redenen de laatste tijd op gezette tijden wat in, maar anders … had ik Wow! geroepen. Dat doe je natuurlijk niet tijdens het geconcentreerd luisteren naar en zingen van Ça Ira. Ik waande me dus al in het World Forum Theater, waar je gewoon stil blijft tot het doek valt. Ohhh, was het alvast maar zover. 5 mei 2008, ’s ochtends aan het ontbijt, de spanning voelend, dan op weg naar achter de coulissen, de aankomst van de bussen met de zangers, de solisten, de dirigent, de instrumentalisten, het geroezemoes in de kleedkamers, het inzingen, het stemmen van de instrumenten op het podium, nog één keer die soundcheck, nog één keer wat fout ging wegwerken, en dan wachten, wachten, op de wijzers van de klok en het signaal: volle zaal! Oh ja, voor ik het vergeet, de PR-machine draait warm. De flyers rollen binnenkort van de pers (hè, hè), verslaggever Mark Minnema van het Noordhollands Dagblad zal aandacht aan Ça Ira for War Child besteden, een ANP-bericht is in de maak. En als Johan nog een hoofdsponsor binnenhaalt, komen de €-tekens steeds beter in beeld. Wow!

Ik heb me, moet ik eerlijk bekennen, de afgelopen weken wel eens achter de oren gekrabbeld.
Time flies als je fun hebt, maar het gaat me soms te snel. Vier maanden is ècht niet veel om een opera in elkaar te draaien. Ja, als je Joop van den Ende heet, maar zo heet ik niet. Met de muziek komt het wel goed. Met die 132 geluidseffecten ook, staan al op een band. De drie solisten zullen de sterren van de hemel zingen, de organisatie loopt als een trein en het World Forum Theater is de meest prachtige ambiance die we ons bedenken kunnen. Ach, waarom zou ik me zorgen maken? Toch wel een beetje. Ik heb vanaf het begin beloofd, nee, zelfs toegezegd, dat ik zou zorgen voor een volle zaal. Noblesse oblige staat bij mij hoog in het vaandel. Maar ik heb me naderhand wel gerealiseerd, dat er genoeg redenen zouden kunnen zijn voor anderen, het enthousiasme voor Ça Ira niet op dezelfde wijze met ons te delen. Verplichtingen elders, al dan niet gerelateerd aan de viering van 5 mei, een minder gevulde portemonnee, mei-vakantie, of gewoon weerstand tegen weer een actie voor weer een goed doel ... het kan allemaal. En toch, toch blijf ik erop wijzen dat je Ça Ira in Nederland, als het even kan, niet mag missen. Een uniek gebeuren, een unieke kans om in eigen land kennis te maken met deze andere muziek van Roger Waters! Stel je nu eens voor dat hij er zelf bij is. Nou, geen gezeur achteraf: “Had ik dat maar geweten!” Je krijgt deze kans maar één keer. Of hij er nu bij is of niet. Sinterklaas is gelukkig weer vertrokken, in januari vliegen de Kerstbomen de deur weer uit, dan mag je toch wel iets leuks hebben om naar uit te kijken?!

Er zijn nu zo’n 400 kaarten verkocht. En die ruim 200 uitvoerenden nemen vast wel wat aanhang mee. Enig idee hoeveel fans van Ernst Daniël Smid, André Post, Karin ten Cate, Melissa Venema, het Nederlands Concertkoor, het Kinderkoor van de Muziekschool Waterland, het Tilburgs Begeleidingsorkest en last but not least dirigent Rob Vermeulen naar Den Haag komen? Ik niet. Maar ik zou het risico niet willen lopen dat ik net even te lang heb gewacht en weet ik wie allemaal met de kaartjes aan de haal zag gaan.

Ik hou erover op. Een lieve collega heeft mijn zaterdagmiddag-uren overgenomen, zodat onze boom vanmiddag in geuren en kleuren z’n werk kan doen. Onze is rood dit keer. Nee, niet vanwege Marco Borsato, ook al is hij ambassadeur voor War Child. De kleur rood hoort bij de warmte, die ik voel voor het verhaal dat Roger ons laat zien en horen. Rood hoort bij Revolutie. Rood hoort bij hoop. Rood hoort bij leven.

Ruud mailde me vanmorgen: ‘Wij gaan voor paars dit jaar.” ‘k Heb eens even opgezocht waar de kleur paars voor staat. Wikipedia: De tint paars is extraspectraal, wordt niet veroorzaakt door licht van één bepaalde golflengte maar door een menging van rood en blauw licht.
Kijk! Rood en blauw. Verschillende golflengtes. Of deze kleuren nu in de Nederlandse of ondersteboven in de Franse vlag zitten, ze geven bij elkaar een paarse gloed. Had ik dat maar geweten ….!
Weet je wat, na Ça Ira op 5 mei 2008 gaan die traditionele rode ballen van ons de deur uit. Blauw hangt al op mijn werk, dus volgend jaar paars! Beloofd!

Stil

2007-12-12T08:52:00.000-08:00

Tjee, wat is het stil gebleven de laatste weken. Blij dat we deze week weer wat leven in de
Ça Ira-brouwerij kunnen melden! De cast met een mooi woord is nu definitief. Dat betekent dat de flyer eindelijk de bakmachine in kan. En nog veel meer. Maar wat nog veel leuker is, vanavond gaan Frank en ik naar Amsterdam, naar het Vossius Gymnasium. Ben benieuwd of we daar met de tomtom op tijd aankomen. Ik heb een hekel aan te laat binnenwaaien. ‘k Zou liever met de trein gaan, maar nee, dit keer moeten we met de auto, want achterin staat me toch een waardevol spul: 90 (-/-7, foutje van de drukker) exemplaren van de Vocal Score, ècht niet alleen te tillen. En da’s dan alleen nog maar Acte I, 121 bladzijden kant en klaar in een rode map. Nieuws: het Nederlands Concertkoor begint vanavond met het instuderen van Roger Waters’ opera! Gek, en daar word ik gewoon een beetje stil van. Of hou ik me in omdat ik anders een rondedans begin en veel lawaai maak? Zou kunnen. Verdikkeme, ’t is toch ook te gek voor woorden dat het lijkt te lukken? Dat over nog een paar weken ruim 200 mensen zich gaan inspannen om die prachtige muziek van Waters te gaan uitvoeren? “Ècht wel vet”, modern gezegd. Morgen is het begin gemaakt. Je gaat geen opera instuderen, als je em niet uitvoert. En dat doen, hier komt het rijtje nog een keer: onder leiding van dirigent Rob Vermeulen, zingend Ernst Daniël Smid, André Post, Karin ten Cate, het Nederlands Concertkoor en het Kinderkoor van Muziekschool Waterland, en spelend Melissa Venema en het Tilburgs Begeleidingsorkest. Daarbij laat Will-Jan Pielage de geluidseffecten door de zaal knallen en worden zo hier en daar ook nog wat lampen op het podium gericht … we maken er wat van! Het boeiende en uitdagende proces van Ça Ira op Nederlandse planken is begonnen. Dat ik in de gelegenheid ben dit proces van zo dichtbij mee te maken, ervaar ik als heel bijzonder. En word ik er gewoon weer een beetje stil van …. niet lang. Aan de slag.

Tot morgen! Met foto’s en het eerste verslag van de eerste repetitie van Ça Ira op woensdag 12 december 2007!

Joke

5 december

2007-11-30T09:45:00.000-08:00

't Is net als vroeger. De enige dag dat de verwarming overdag in mijn slaapkamer op zolder aan mocht, was op 5 december. En ik maar gedichten schrijven. Voor iedereen die maar op de deur klopte, of stilletjes een briefje naar binnen schoof. Als laatste kwam mijn vader dan naar boven. "Jook, kun je er nog één maken?" Ja, hoor, nog één.

Ohh, kom er eens kijken
In Den Haag ligt echt geen sneeuw
Alles gekregen
Van de VARA-Leeuw
De partituur van Ça Ira
Ik stond erbij en keek erna(ar)
Twee boeken, 900 pagina’s
Ohh Sony, laat ons niet zakken

Ohh, kom er eens kijken
Schaar en lijm heet ‘cut and paste’
Knippen en plakken
Da’s toch echt geen feest
Voor War Child kunt u toch wel wat doen
En vind ik morgen in mijn schoen
Die mooie files van Ça Ira
Dan zullen jullie horen

Ohh, kom er eens kijken
In Den Haag klinkt op’ra-muziek
Overgevlogen
Voor 5 mei: uniek!
Die Roger Waters weet het wel
In Holland klaren ze dit, echt wel
Tweeduizend mensen in Den Haag
Al zijn ze wel wat traag

Ohhh, kom er eens kijken
Wat ik in mijn schoentje vind
Alles gekregen, van mijn lief de Sint
Twee kaarten voor die ene keer
Daarvoor ga ik door wind en weer
Want Ça Ira for War Child, Piet
Mag je niet missen, echt niet

Ohh, kom er eens kijken
Weet u geen kado dit jaar
’t Is maar een ideetje
Met op’ra bent u klaar
Een avond feest, wie wil dat niet
Een kaartje voor je liefste Piet
Een kaartje voor een kindsoldaat
Is wat ons voor ogen staat

Ohh, kom er eens kijken
5 december is het al snel
5 mei duurt nog even
Maar pas op je tel
Als Pers straks hoort van Ça Ira
Slaan stoppen door, let op, weldra
Kunt u geen kaartje meer kopen
Want dat is wat wij hopen

Ohhh, kom er eens kijken
‘k Hou er nu mee op voor vandaag
Sint laat u weten
Ça Ira! Den Haag!!

Voor iedereen die niet weet wat te geven, koop een kaartje en je zult beleven, dat je dit jaar mèt gedicht een glimlach zult zien op je liefs' gezicht. Hij/zij kan het zingen, maar Sint vindt dat je niemand moet dwingen. 5 december, in ons land een uniek feest. Nog 5 maanden en dan hoopt Sint dat u kunt zeggen: "Gewèldig! We zijn naar Ça Ira geweest!"

Gedicht

2007-11-24T09:23:00.000-08:00

’t Is feest in Den Haag
Misschien ook vandaag
Maar dat weet ik niet echt.

’t Is feest in Den Haag
Misschien ben ik wat traag
Maar dat is toch niet slecht?

’t Is feest in Den Haag
Misschien als ik er in slaag
Maar dat kost een paar duiten.

’t Is feest in Den Haag
Misschien te snel voor een vraag
Maar dat is beter dan er naar fluiten.

’t Is feest in Den Haag
Misschien dat ik klaag
Maar dat is beter dan nooit.

Is het feest in Den Haag?
Misschien op tijd met deze vraag
En binnenkort hoge ogen gegooid.

Vreemd gedicht … waar gaat dit over? Over een feest, over Den Haag, over duiten, over traag, en dat je ernaar kunt fluiten? Ja, wacht nog even en je zult beleven dat de kaartjes voor Ça Ira zijn vergeven. Tenminste, als het aan Marco Borsato ligt, want hij is voor het NHD gezwicht. Da’s dè krant in Noord-Holland die in de maand december wordt bemand door niemand minder dan ònze ambassadeur. Als War Child-hoofdredacteur. En laten wij nu weten, dat hij daarom Ça Ira niet zal vergeten. Wat zullen we doen, hem een uitnodiging sturen? Nee, we dagen hem uit! Wij in de krant, hij na het feest in Den Haag op pad met de buit. Een vette buit is wat we ons wensen. Maar, lieve fans en andere lieve mensen, dan wordt het wel tijd dat jullie even bellen. Ergens op deze site staat een nummer met nullen. Als je daar een kaartje bestelt kunnen we de zakken van Marco vullen. En de krant, want als je daarin met deze BN-er belandt, is het halve werk gedaan.

’t Is feest in Den Haag! Volgend jaar, 5 mei 2008, wordt Ça Ira in Nederland tot klinken gebracht. Libertyday, dus de driekleur in top. En voor die ene keer mag ie zelfs op z’n kop. Bleu-blanc-rouge, de kleuren van Revolutie maar dan zònder munitie! Vrijheid, gelijkheid, passie en hoop. Zijn er voor dat feest nog kaarten TE KOOP?! Ja, op VERKOCHT moeten we nog even wachten, maar de beloning voor geduld zal dat leed vast verzachten.
Twee bordjes, de eerste staat in de grond. Na VERKOCHT ben ik reuze benieuwd wat Roger er zèlf van vond. Hebben jullie zijn agenda al bekeken? Zo rond 5 mei 2008 heeft hij vrije weken! Marco, ’t is maar dat je het weet, met Roger Waters heb je een ‘grote’ beet. Zijn opera voor War Child gooit hoge ogen, let maar op. En als hij komt, staat Den Haag op z’n kop. Die beelden konden wel eens over de wereld gaan. Roger en jij voor War Child, hand in hand? Voor die ene kans mag er toch wel een stukje in de krant?! ‘Serving the Children of the World’, je kunt er niet vroeg genoeg mee beginnen. Ik hoor het je nog zeggen op het strand van Scheveningen. Of je nu een opera schrijft of een V-teken maakt, het gaat erom dat je de harten van mensen raakt. Met de hoop op vrede, voor alle mensen. Maar voor kinderen vooral, dat blijven we wensen. Met die prachtige muziek van Roger Waters sluit ik graag af vandaag. Nog even en het is feest in Den Haag!

PR

2007-11-21T05:15:00.000-08:00

Alles is anders …

Alles is anders, een variatie op ‘Alles is liefde’. Hoor je veel en dagelijks op de radio.
Mooi lied, prachtige film. Aad, het verhaal ‘En zo is ’t gekomen’ gaat even op een zijspoor. Alles aan Ça Ira is anders en ik ben anders. Vandaag ben ik wispelturig, zoals vaker het geval. Onrustig nadat ik heb gehoord hoeveel kaarten er zijn verkocht. Even verder lezen, kom je het getal vanzelf tegen. Projectteam, niet schrikken. Jullie hebben net gelezen dat we er verstandig aan doen, dit getal nog maar even binnenskamers te houden, maar zo zit ik niet in elkaar. Vandaag tenminste niet. Waarom zou ik? Zo af en toe zoek ik mijn toevlucht tot het boek ‘Levenswijs’, wijsheden voor elke dag. En wat lees ik op 21 november? Wantrouwen is een teken van zwakte. Niet door de eerste de beste verkondigd, maar door Gandhi. Film over zijn leven gezien? Doen, als de kans zich voordoet. Na Alles is Liefde. Je kunt toch niet iedereen zomaar vertrouwen? Hoe vaak word je niet bedrogen, om de tuin geleid en opgelicht? Wantrouwen een teken van zwakte? Ja, dan zoek je overal iets achter. Ik vertrouw de mensen die op deze site deze stukjes lezen en erop reageren. Wantrouwen zoekt naar dubbele bodems, vermoedt verborgen agenda’s. Jammer, ik heb geen verborgen agenda, ik stel me open voor verrassingen, ook als ik daar onaangenaam door getroffen word. Wantrouwend zou ik altijd op m’n hoede zijn. Nu kan ik onbekommerd genieten, tot het tegendeel blijkt. Over risico’s gesproken ….
Hoewel ik dus nog geen uur geleden heb aangekondigd, het getal 129 nog even niet naar buiten te brengen, heb ik dat nu gedaan. En weten jullie waarom? Omdat we daarmee ook een beroep kunnen doen op de fans van Ça Ira. Omdat we met elkaar willen genieten van die muziek waar we maar geen genoeg van kunnen krijgen. En het liefst in een volle, enthousiaste zaal. Daarvoor is het nodig dat we ruim 2.000 kaarten verkopen. Want dan hebben we dè entourage te pakken die Ça Ira verdient! Je kunt het anno 2008 toch niet verkopen Bevrijdingsdag te vieren met een handjevol feestgangers?
Gisteravond keken Veerle en ik nog naar het Jeugdjournaal, waarop beelden te zien waren van kindsoldaten. Het woord alleen al doet me gruwen. En over de hele wereld lopen deze kinderen rond, behangen met wapens. Met alle gevolgen van nog veel ingrijpender risico’s vandien. Niks verborgen agenda. Niks dubbele bodem. We zetten alle zeilen bij om daar te komen waar we willen komen. Dat ene regeltje uit Ça Ira staat niet voor niets als eye-catcher op onze site! We kunnen allemaal ons steentje bijdragen aan de manier waarop de wereld in elkaar steekt! “Make a choice”, is wat Roger Waters ons meegeeft.

Werk aan de winkel. De PR-machine voor Ça Ira for War Child moet voluit. En daar kunnen we alle hulp bij gebruiken. Zodra de flyer klaar is, ga ik een rondje Nederland om ze te verspreiden. Rondje Drenthe Aad & Trees. Rondje Gelderland Bert. Rondje Zuid-Holland Theo en Michel. Rondje Amsterdam NCK. Rondje Tilburg Hans en het TBO. Zou dat lukken?!

Weg wezen

2007-11-18T03:17:00.000-08:00

Dat Sssst mag er wel weer af. Stil is het hier doorgaans alleen gedurende de nacht en vannacht was het hommeles. Ik ben voor het eerst van m’n leven gestrand! Amsterdam Centraal, 01.45 uur. Koud dat het daar was, 1C! Daar sta je dan. Na een ‘Romantische Wanderung’ in Tilburg, met Mannenkoor La Renaissance en het Tilburgs Begeleidingsorkest. Nee, ‘k heb niet gewandeld in het overigens zeer sfeervolle Tilburg bij nacht. Ik zat in de lekker warme Concertzaal te kijken en te luisteren naar een muzikale dooltocht door de noordelijke romantiek. Zo stond het aangekondigd op het programma.
De eerste kennismaking met het TBO, het orkest dat volgend jaar met het Nederlands Concertkoor Ça Ira in een andere concertzaal zal laten klinken. Het podium zag er met 60 mannen, ruim 40 musici en 2 solisten al vol uit. Kun je nagaan wat er op 5 mei voor je neus staat. En zit uiteraard. Twee keer zoveel ... rustgevende gedachte te weten dat ons concert in de grootste concertzaal van Nederland plaatsvindt.
De dooltocht. Zette zich dus voort in Amsterdam. Na een wijntje te lang zijn blijven hangen en een vertraging van 15 minuten, leek Alkmaar wel heel ver wandelen. “U heeft geen recht op een taxi, mevrouw!” werd mij te verstaan gegeven (wel vertraging, maar ook een laat wijntje), de collega’s van de Spopo waren ‘op klus’, de Burger King dicht, oh jee. Einde romantiek. Ik hoor jullie denken. Komt zeker van het platteland, hè. Kijkt niet op de borden wanneer de laatste trein gaat, laat de auto staan vanwege een wijntje en staat dan moederziel alleen verbaasd om zich heen te kijken naar het nachtleven op een ijzig Centraal. Wat moeten al die mensen zo laat nog op straat? Hele groepen gaan op dat tijdstip de stad nog in.
Al dan niet wankelend van heel wat meer wijntjes dan die ene van mij. Bewaking: “Mevrouw, u kunt daar beter niet blijven staan, want als er zo een trein binnenkomt, wordt u onder de voet gelopen!” Hûh, midden in de nacht? Weg wezen. Mobieltje red me en een uur later spring ik in de warme auto van de vader van Veerle, mijn grote vriend papa Fokko èn een van de wijze mannen van het Projectteam, die me veilig thuis brengt. Da’s pas romantiek! Een passender afsluiting van het gedeelte na de Pauze in Tilburg had ik me niet kunnen bedenken. Kennen jullie Max Bruch? Vast wel. Van Kol Nidrei, het joodse gebed voor cello en orkest, een van mijn eerste klassieke LP’s. Bruch's ‘Frithjof-Sage’ vertelt over de zoektocht van Frithjof, die ‘Auf Stürmender See’op zoek gaat naar zijn geliefde Ingeborg. Uit dit stuk voor Mannenkoor, sopraan, bariton en orkest, werden 6 Scenes ten gehore gebracht. En werden op een groot projectiescherm achter het koor beelden vertoond van onstuimige zeeën en prachtige Noorse landschappen. Toen ik met 1C aan deze indrukwekkende muziek terugdacht, kreeg ik het vanzelf weer warm. Wat een prachtige muziek. En, want daar was ik mijn dooltocht om begonnen, wat hebben we een fantastisch orkest te pakken om Ça Ira uit te voeren! Fluisterzacht, onstuimig, schallend koper, een warme strijkklank, helder klinkend hout, paukenslagen, alles is aanwezig om de zoektocht naar vrijheid, gelijkheid, passie en hoop te laten klinken op 5 mei. Ach, en wie maalt er dan om 1C en een kort nachtje? Weer een stapje verder op weg naar Den Haag. Met het TBO en alle anderen. Maar met een uitverkochte zaal! Houden jullie wel rekening met de laatste trein?

Joke

Sssssst!

2007-11-17T02:58:00.000-08:00

Stilte na de storm.

Dit stukje moet je eigenlijk fluisterend lezen. Wordt het reuze spannend van, maar dat is niet de bedoeling. Ik ben aan het afkicken en dat is op zichzelf al spannend genoeg.
Deze week deed zich een merkwaardig fenomeen voor. Daar waar ik gewend was ’s morgens voor het werk, onder de middag, ’s middags na het werk en ’s avonds achter de PC te zitten, deed ik dat nog steeds. Verstuurde 13 mails. En warempel, op niet één kwam een reactie terug. De kaartjes in huis zeker, hè! Oeps, ik zou blijven fluisteren. Als er storm op komst is, fladdert Veerle door huis, roept ze in alle toonaarden dat haar kleren niet leuk zijn, ze absoluut geen stamppot wil eten en dat ik haar met de auto naar dansles moet brengen.
De Ça Ira-kaartverkoop is van start gegaan en ik fladder door huis, weet niet wat ik moet aantrekken, heb trek in stamppot en voel ineens een dringende behoefte de auto te laten staan en op de fiets de polder in te duiken. Het kan verkeren. Ooit, in een grijs verleden, ben ik gestopt met roken. Niet één, maar wel tien keer, omdat ik steeds weer begon. Ik herken dezelfde onrust. Hoeveel sigaretten heb ik nog? Kom ik daar het weekend mee door? Nee? Dan ’s avonds laat toch nog een pakje halen uit het automaat op de Haven van Oudeschild. Stond afgelopen week door diezelfde storm een meter onder water, maar da’s een ander verhaal. Rust vanwege rook. Rust vanwege mailen. Ssssst, nu vooral fluisteren, ik ben weer verslaafd. Nee, ik heb geen sigaret opgestoken, ik ben her en der met PR begonnen. Als ik maar kan typen. Nu breng ik Ça Ira en 5 mei 2008 onder de aandacht op sites als MusicFromNL. Type drie keer hetzelfde in, maar het lukt niet om een bericht op de concertagenda achter te laten. En mijn stukje op het Forum wordt verwijderd. Há! Dat geeft nieuwe energie, nieuwe kansen om achter de PC te kruipen. Nog één mail voor het slapen gaan. Hoe halen ze het in hun hoofd Ça Ira te verwijderen? Nota bene voor een goed doel. We worden er met z’n allen geen cent rijker van. En het concert komt ècht niet op TV of voor de radio. Heerlijk om dat de redactie te kunnen meedelen. Rust vanwege mailen. Heerlijk dat Marcel vraagt of ik een voortgangsmail wil maken voor het Tilburgs Begeleidingsorkest. Tuurlijk! Heerlijk dat er ineens een reactie op mijn scherm verschijnt van Guntmar (Duitse fan) die vraagt naar mijn IBAN en BIC-nummers. Zijn betaling is geretourneerd vanwege het ontbreken ervan. Ik wist niet eens dat ik ze had. En dan vraag ik me ineens af of het me zal lukken tussen nu en 5 mei volgend jaar te stoppen met roken, ehhhh mailen. Hoe lang ik me nog bewust blijf van het feit dat als Veerle achter de PC zit, ik de neiging heb om haar te vragen of ze nog gekeken heeft of er nieuwe berichten waren. Want die wil ik beantwoorden. Anders raak ik het overzicht kwijt. Ja, ja, hoe hou ik mezelf voor de gek. Toch denk ik dat het niet alleen op verslaving duidt. Ergens heb ik ook eens iets geschreven over passie. Over de drive die je kunt voelen als je ergens voor gaat.
En dan komt Veerle thuis met een lied van Bill Whelan, uit de theatervoorstelling ‘De Binding’. In het eerste lied ‘Het verlangen’ staat: ‘Volg het vuur van mijn hart, voel de magische stromen van het lied’. De schrijver van deze theatervoorstelling is een man naar mijn hart. Van de regels die hij schreef bij zijn ‘passie’ word ik stil. En rustig. Hij maakt mij in enkele zinnen duidelijk, waarom ik toegeef aan mijn behoefte, intensief bezig te zijn, bezig te blijven met Ça Ira. Vier zinnen, die ik de komende maanden met me meeneem. Vier zinnen die zo in het programmaboek zouden kunnen staan. Die naadloos aansluiten bij het verhaal van Ça Ira. Vier zinnen. Voor de stilte na de storm.

‘Waaraan ik mij verbind
In hemel of op aarde
Gedreven door ons hart
Krijgt wat ik doe mijn waarde’

Sssssst,
Joke

Gastenboek

2007-11-11T09:42:00.000-08:00

Hè, verdorie, vergeet ik helemaal af en toe in het Gastenboek te kijken. Staan inmiddels ook leuke en hartverwarmende reacties in. Nee hoor, ik loop vanavonmd af en aan naar de 11-11-voordeur, deel snoep en mandarijntjes uit en schrijf géén B. Kijk maar in het Gastenboek :)
Joke

JAN TABAK

2007-11-08T10:17:00.000-08:00

JAN TABAK

Da’s een hotel! In Bussum! En daar hebben Marcel en ik vandaag gesproken met bariton Ernst Daniël Smid en dirigent Rob Vermeulen. Ik ben er beduusd van thuis gekomen, ècht. En dat zat em niet alleen in die file, waardoor ik vanuit Sint Pancras bijna een uur nodig had om aan de andere kant van Alkmaar te komen. SACD mee natuurlijk, geen geluidsoverlast veroorzaakt onderweg, de hele opera nog eens beluisterd. Nog steeds kippenvel. Na maanden gepieker over papiersoorten, kleur van dit en dat, tekst zus en zo, foto groot of klein en de donatie aan War Child, zit ik ineens midden in de muziek. Eindelijk! Een enerverend gesprek. Hoe willen we dat Ça Ira wordt uitgevoerd? Hoe zit dat met versterking van wie? En de geluidseffecten? Wat kunnen we wel of niet doen met beelden bij het verhaal? Kan er over het podium worden gelopen? Kan er een tafeltje staan? Hangen er microfoons in het dak van de Theaterzaal? En nog veel meer …

De kaartverkoop is gestart en de enthousiaste mails komen binnen: Gelukt! Hoera! Tot 5 mei 2008! Ja zeg, da’s nog een half jaar te gaan. PC-stilte tot die tijd? Kan niet waar zijn. ’t Is toch uniek om dat hele proces van deze opera op de planken te brengen, van dichtbij mee te kunnen maken en te kunnen delen met zoveel fans? Hoe dan ook, ik blijf gewoon ‘bloggen’, want deze virtuele kans krijg ik maar één keer.

Als de tickets in huis zijn, duurt het nog zes hele maanden voordat het feest begint.
Zes is niet veel, hoor. Vooral niet als je druk, druk, druk bent. Hoe zeggen ze dat ook alweer? Time flies … ik zie dat het 19.20 uur is. Twaalf uur geleden begon de dag met Ça Ira. Geen tijd om te ontbijten. Da’s geen goed begin. Maar het halve werk van vandaag is super gegaan. Weer een stapje verder!

En nu de pannen op het vuur ….

Lieve groet,
Joke

High Five!

2007-11-07T08:59:00.000-08:00

Hi everybody! Ik zit te mailen, te sms-en en te bloggen at the same time, in het engels, duits en een mij onbekende taal die alleen Frank beheerst! Gezien?! Wat een kanjer! Karin ten Cate staat met een K, maar aan de andere kant van de page staat me toch een adacadabra, knap gedaan! Dat je zoiets typen kan .... en dat je het ook nog kunt lezen.
Allemaal gebeld vandaag? Of via internet kaarten besteld? IK WEL ... 'k was er zenuwachtig van. Elf kaarten eerste rang, voor familie en buitenlandse vrienden, die de weg op TopTicketLine niet makkelijk vonden. Leuk! Morgen weer 11. En overmorgen weer. Ik zou de vlag uithangen, hè. Nou, daar is niets van gekomen, niet eens meer aan gedacht. Gek eigenlijk, hebben we met z'n allen toch een mijlpaal bereikt, de eerste Nederlandse Ça Ira-paal geslagen, vergeet ik de driekleur te laten wapperen. Lees even mee. Matt (Brain Damage) schreef vanmorgen:

Just as I thought... that wasn't too bad for someone who doesn't speak Dutch, and only really recognised the word kaarten as being a ticket (too many times outside concerts around Europe, and also F1 races, which also attract people buying or selling tickets outside making their plea's in different languages!)
Hope that the tickets sell well for you. I only wish I could afford to come over and help you celebrate your fantastic achievement!

Best wishes!

Dat zou leuk geweest zijn! To celebrate this fantastic achievement together. Zoiets als een huldiging meemaken van een medaille-winnaar op de Olympische Spelen. Knallende kurken en slingers en een hoop lawaai. Ach, wie weet komt dat nog. Past eigenlijk beter bij Bevrijdingsdag dan bij een stormachtige doordeweekse woensdag 7 november 2007. En toch ... onthouden die datum. Bewaren dat papiertje waarop staat dat je kaarten voor Ça Ira op 5 mei 2008 in het World Forum Theater zijn besteld. Ik bleef er naar kijken. Ik heb er 14 minuten over gepraat in een microfoon, die Martin Snesen van Radio CompleetFM Langedijk onder m'n neus hield.
Ik blijf erover praten. Ik blijf er over schrijven, ook nadat de grootste concertzaal van Nederland op 5 mei is uitverkocht. Ik kan het niet beter omschrijven dan Guntmar deed. Guntmar woont in Hannover, schrijft lyrisch over Ça Ira en Roger Waters en komt natuurlijk volgend jaar naar Den Haag.

...I really don´t know what to say right now. Just: Absolutely wonderful.
In my opinion, everyone in that room will become a VIP. We all know that this is going to be a very, very special night in may.
Joke, have you ever seen the open air premiere in poznan on TV or DVD? Then you surely will notice that they all felt special, too. Even if they don´t know who Roger Waters is or what he believes, they must have realised the importance of his words.

So you are on the right way to be part of history, too. And it will be even stronger, because there will only about 2200 spectators (it´s going to be a sold out event, of course) and the show will be unique!

Do whatever you think you have to do. It will work!! btw, my favorite words are

......and all those brave souls
both brave enough and crazed enough
to spill their blood for truth alone
the one or two ideas that will survive, always survive
writ in blood on paving stones ....

Kind regards!

Prachtig verwoord, Guntmar. Dank je wel! En dank aan alle anderen die mailen dat ze blij zijn met kaartjes voor Ça Ira in Nederland. 11 vind ik wel een mooi getal. 3 mei 2008 wordt Veerle 11. Ze geeft een partijtje in het World Forum Theater en heeft ruim 2.000 mensen uitgenodigd.
Tot dan! High Five!

Lieve groet,
Joke

GO!

2007-11-05T11:17:00.000-08:00

Dat betekent dat ik het vanavond op de site kan zetten ????????

Dan gaat het nu toch echt …. beginnen!

Twee reacties vandaag als opening van dè weblog tot nu toe. De eerste komt van de man die nu bezig is de aankondiging van de start van de kaartverkoop op zijn site te zetten: www.rogerwaters.eu. Tuurlijk, aan jou de eer, Bert!

De tweede komt van de Product Manager Cultuur & Entertainment van het World Forum Theater. Ruud van Diedenhoven, de man die ons zo hartelijk ontving, ons zìjn theater liet zien, steeds met ons meedenkt en zelf net zo enthousiast is als wij.

De door Frank zo genoemde ‘promotiemail’ gaat zo door de lucht. Aan Allen 1, 2, 3 en 4.
Veerle zit voor TV, ze mag me nu NIET STOREN, want nadenken tijdens het schrijven van een weblog eist concentratie. En laat ik die vanavond nu ècht he-le-maal niet hebben?! Gelukkig kan ik op dit bijzondere moment terugvallen op Cisca Dresselhuys. Zij van Opzij. De Opzij Vrouwenagenda 2008 heet ‘Lef’. Lag net voor de kassa van de super en ligt nu naast mijn toetsenbord.
Een prachtige jongedame, bruine ogen, kort koppie bruin haar, kijkt me vanaf de voorkant aan met een blik van: “Kom maar op”. Dus ze ging mee in het boodschappenmandje. En Cisca, die kennelijk ook voor die blik is gevallen, schrijft op de achterkant:

‘De rij van zaken die je alleen maar te lijf kunt gaan met een flinke portie lef is eindeloos. En voor elk mens anders. Wat de een vrolijk fluitend doet, kost een ander flink wat nachten wakker liggen. Bungeejumpen, parachutespringen of astronaut worden is voor de meeste mensen teveel gevraagd en ook geen noodzaak. Af en toe over je eigen grenzen stappen, is meer dan genoeg.’

Ha, komt dat even goed uit. Ready? GO!

Ik heb nooit uit een vliegtuig durven springen, jullie wel? ‘k Heb wel vaak op een startblok gestaan en gespannen geluisterd naar: “Op uw plaatsen … Pang! en je ligt in het water. Of rent over een atletiekbaan, of zweeft door de lucht in een vrije val richting veilige landingsbaan, of wat dan ook. Nooit, helemaal nooit heb ik gedacht dat ik nog eens gespannen zou wachten op het startschot voor de kaartverkoop van een opera! En nog wel van die ene, die unieke van Roger Waters.

Hè, ik kan de kleuren niet veranderen in bleu-blanc-rouge. Maar over amper 2 dagen gaat bij mij de vlag uit. Weer of geen weer. Já, het gaat nu toch echt …. beginnen!

Lieve groet,
Joke

Top Ticket Line

2007-11-03T09:24:00.000-07:00

Nee, nog niet bellen naar 0900 300 5000. We zijn bezig met de laatste loodjes en die wegen zwaar. Iedere woord wordt op een goudschaaltje gewogen, want we krijgen maar één keer de kans om op diezelfde TopTicketLine, tussen Ciske de Rat, Evita, Tarzan en Les Misérables met Ça Ira te verschijnen.
Nog twee (?) nachtjes slapen en we staan in: HET NATIONALE THEATERAANBOD 2007-2008! Wie knijpt me?

De sponsormap is klaar! Ik rijd sinds vanmiddag met dè sticker Ça Ira for War Child op mijn auto door Noord-Holland. Johan slaapt met de eerste 229 kaartjes onder zijn kussen. Hij liever dan ik. Ik heb nog niet eens een kaartje gezien!
Zaterdagavond, 3 november 2007. Precies 6 maanden geleden trad Roger Waters op 5 mei op in het Gelredome in Arnhem. Werd hij gefilmd door de VARA-cameraploeg tijdens het overhandigen van de partituur van Ça Ira. Een week later zagen we allemaal dat het ècht was.
Dat het kon: Ça Ira in Holland. Oh, als ik toen geweten had wat ik nu weet? Wat het betekent een opera te organiseren? ‘k Zou me geloof ik nog eens achter de oortjes kriebelen en me bezinnen eer te beginnen. Gelukkig nemen gedane zaken geen keer. Ça Ira komt ècht in Nederland. Ik blijf het typen vanavond. Alsof ik mezelf ervan moet overtuigen.

Lieve fans, die deze site bezoeken, klim na GO! in de telefoon.
Draag een steentje bij aan dat prachtige feest op Bevrijdingsdag 5 mei 2008 in het World Forum Theater. Kom naar Den Haag en beleef (zo worden al die musicals aangekondigd in het Theateraanbod van TopTicketLine) de Nederlandse première van de opera van Roger Waters. Vrijheid, gelijkheid, passie en hoop. U krijgt die kans maar één keer! Spektakel, geluidseffecten en indrukwekkende scenes, wanhoop en verdriet. Een hedendaags beeld bij de Franse Revolutie.

Niets nieuws onder de zon! En ‘Everyone under the sun has the power to change the way the world is arranged’ …

Thank you, Roger. You, your music, turned my world upside down. With Ça Ira in Holland I couldn’t be happier also. I’m sure we will have an exciting evening on Libertyday the 5th of May next year. We will enjoy your music, your story, your message. We do hope you will be there too. Just to see and hear you’ve illuminated many hearts with this message. Dear Roger, Ça Ira deserves to be in the spotlights. I’m so proud to be able to brick another Wall to everything this opera can bring us. Not just another brick. One of the most important bricks of society. Integrity and love will make a mark upon the sand.
On the 23rd January 2005 you wrote: “The ‘more’ there is to ‘Ça Ira’ is this. There is hope.”
Thank you so much for bringing out that message in music!”

Nog twee (?) nachtjes slapen …
XX
Joke

Sponsormap

2007-10-28T04:17:00.000-07:00

Denk je dat je klaar bent, kun je meteen beginnen ...
Da’s de tekst op een ecard die ik 3 van ‘mijn’ wijze mannen vanmorgen heb toegestuurd.

Goeiemorgen allemaal,

Lekker lang geslapen, hè! Ik stapte een uur later dan Veerle èn dizzy uit bed vanmorgen.
Maar gelukkig, Ça Ira is nog niet klaar. Of liever gezegd, de sponsormap. Moet deze week klaar zijn, omdat de sponsoren ook al ongeduldig worden.
Mooi plan, goed plan, maar waar gaat het eigenlijk over? Nou, dat staat dus in die sponsormap. Johan’s idee. Een prachtig idee, maar oh wee, de productie ervan mag niet te veel kosten. We tellen de kleintjes voor War Child.

Goed, ik kan aardig typen en heb mijn rijbewijs, dus aan de slag. Geheel in de lijn van het concept van de flyer (die wordt toch mooi, alleen al om wat er op staat …!), moet ook de sponsormap er ‘gelikt’ uit zien, een echte binnenkomer. Pats, die map op tafel, hier gaat Ça Ira over. En dan ineens wordt de map te duur. Hoe kan dat nou? Je koopt die mappen toch overal? In alle kleuren? Ja, maar er moet iets op de voorkant. En als je dat laat drukken, ben je zo een paar honderd euries achteruit. Doen we dus niet. Want Frank is kritisch en Johan is zuinig. Milly, Johan’s echtgenote, besteedt een halve zaterdag aan het bezoeken van printshops, want wat we op de voorkant willen, kan misschien ook wel op een sticker. Alles is mogelijk.

Pfff, vrouwen kunnen zeuren over kleuren, mannen kunnen er ook wat van.
Staat dat wel, op een sticker? Kan het niet met een foto? Of lijkt dat op de kleuterschool? Is de binnenkant niet te kaal? Ja, want daar moest tekst komen. Kan de tekst er dan niet los in? Ook kaal, dan zetten we er toch wat bij? En ga zo maar door.
Het houdt wat met die sponsormap. Denk je dat je klaar bent, kun je meteen beginnen! En het is nog leuk ook! Om zo met elkaar bezig te zijn met ons project. We gaan EU! Gistermiddag mailde Frank (die onze site onderhoudt en het liefst de tel kwijtraakt als het om de bezoekersaantallen gaat): beroemd …
Na Engeland heeft nu ook Italië zich in het rijtje van landen geschaard, dat de aandacht vestigt op Ça Ira in Holland. Lees maar even mee:

From: Frank Terlien
To: Joke Tuinema
Sent: Saturday, October 27, 2007 6:18 PM
Subject: beroemd....

Joke
kijk hier eens
http://www.genialmusic.com/rogerwatersitalia/news.html http://www.genialmusic.com/rogerwatersitalia/tgskynews24caira.wmv

beroemd … Zeg, mag dat in hoofdletters? BEROEMD!
Dit staat onder de eerste link (hardop lezen, klinkt toch mooi …):

- Il 5 Maggio del 2008, Ça Ira farà il suo debutto Olandese a The Hague all'interno del World Forum Theatre, la più grande sala da concerti d'Olanda, contenente 2160 posti. Questo il sito nato per l'occasione: www.ca-iraforwarchild.nl

Onder de 2e link kun je een filmpje downloaden met Roger Waters zelf achter de lessenaar, voor het orkest, tijdens de uitvoering van Ça Ira in Italië. Fantastisch om te zien, èn te horen!
Nee, voordat nu iedereen reacties gaat insturen: ik weet nog niet of dàt in het World Forum Theater ook gaat gebeuren. Nog niet. Ik doe mijn best. Roger Waters himself in front of dat volle podium, zou geweldig zijn. Als ik hem tegenkom, zal ik hem in zijn oor fluisteren dat hij ècht een kans laat lopen als hij nìet komt. Je wilt de West-Europese première van je eigen opera toch meemaken?! Met Kerst stuur ik hem alles aan Ça-Ira-stuff wat we hebben. Daar kijkt hij vast van op. Há, ‘k bedenk me ineens dat ‘La più grande sala da d’Olanda’ tegen die tijd wel eens aardig vol kan zitten!
Maar, first things first. De sponsormap klaar en de TopTicketLine de lucht in. En nu niet meer zeuren, mannen, over kleuren en papier en wat al niet meer, ik word ongeduldig. Kijk maar uit.

Tot gauw,
Joke

Passie

2007-10-26T13:53:00.000-07:00

PASSIE

Daar ben ik weer. Mooie titel hè! Had ook 'Michel' kunnen zijn. Maar toch maar iets over ‘passie’ vandaag. Werd me in het oor gefluisterd door mijn fan van het eerste uur, Michel. ‘t Houdt wat met die fans van Ça Ira. De ene week Trees, de andere week Michel.
Michel is net terug van vakantie, heeft in La Palma met 26C aan het strand gezeten, tussen de kwallen gezwommen en over de rand van een 2500 meter hoge kraterwand gekeken. Hij wel!
Michel mailde na de uitzending van Mooi! Weer de Leeuw op 12 mei enthousiast naar de VARA met de vraag of hij op de hoogte kon worden gesteld over de kaartverkoop! De kaartverkoop ... die Michel. Hij staat sindsdien nummer 1 op mijn lijstje ‘reacties’. En na zijn vakantie komt ineens de vraag op me af waar ik de energie vandaan haal om dit arbeidsintensieve plan handen en voeten te geven. Tja, dat het arbeidsintensief is, is zeker. Maar handen en voeten krijgt het door passie.
Passie. Een van de kernwoorden tijdens mijn presentatie bij de Kiwanis Heerhugowaard. Ja, na Ça Ira te hebben beluisterd en te hebben geroepen dat ik ‘die fantastische opera’, waarbij ik nu eens niet in slaap viel, wilde gaan uitvoeren, realiseerde ik me al een tijdje dat me dit niet in m’n eentje zou lukken. Vandaar de hulptroepen van Kiwanis Heerhugowaard ingeroepen.

Eén keer in de 10 jaar haal ik iets geks uit. Begon toen ik 30 werd. Bedacht me zomaar ineens dat het na jaren sporten wel leuk zou zijn mee te doen aan een triathlon. Zwemmen en fietsen deed ik al, ach, die 10 km hardlopen doe ik er dan toch gewoon bij?! Aan de slag.
Trainen op Texel, sporters onder ons, is een feest. Zwemmen in zee, dwars door de branding, kwallen om je heen, op de fiets richting De Cocksdorp, rondje vuurtoren, blaren op de billen weer terug, van de fiets af en nog een uurtje rennen in de bossen, da’s pas arbeidsintensief! Ik zie me nog staan. Anno 1985. “Doe jij mee aan de triathlon? Kun je dat dan?” Geen idee. Trainen en van start gegaan. Zo gaat dat toch? Niets of niemand meer gezien, tot na de finish. En toen was het weer voorbij. Tien jaar later werd Veerle geboren en weer tien jaar later?
Nog even en je kunt kaartjes kopen voor de uitvoering van dè opera van Roger Waters, Michel. En als iemand daar blij mee is, ben ik het. Want weet je waar ik, toen ik voor het eerst naar Ça Ira luisterde, het meest door werd geraakt?
Door de woorden ‘Everyone under the sun has the power to change the way the world is arranged’.
Dat ene zinnetje kwam op het moment dat het tijd werd voor verandering. Dat het tijd werd ‘mijn wereld’ te veranderen. Bijzonder, hè. Nog niet zo lang in de ban van de muziek van Pink Floyd, de teksten en de muziek van Roger Waters, en dan ineens ‘Ça Ira. There is Hope’.

Kijk maar uit. Passie zet je leven op z’n kop. Passie geeft je zoveel energie, dat je er niet meer van kan slapen. Passie maakt je moe èn bruisend.
Lang geleden, ergens in 1728, schreef J.S. Bach zijn Matthäus Passion. Als kind zat ik al met de partituur van zìjn ‘Passie’ op schoot, voor de toen nog zwart/wit TV.
Bevrijdingsdag 5 mei 2008. Nog even trainen en 280 jaar na dato is het moment daar dat de muziek van Roger Waters het World Forum Theater zal vullen. Full-colour, met ruim 100 geluidseffecten en geprojecteerde beelden die bij het verhaal horen. Jij Michel, bent er vast bij. En Trees. En ik. En de rest. Nog even en het persbericht gaat door de lucht dat de kaartverkoop, waar jij op 13 mei al naar vroeg, van start gaat!

En over 10 jaar? Ach, wie dan leeft wie dan zorgt …

Lieve groet,

Joke

Trees

2007-10-21T04:05:00.000-07:00

Dit stukje gaat over Trees. Ik mag ‘je’ tegen Trees zeggen. Trees woont in Drenthe. Ik ken Trees sinds zij een reactie mailde op onze site. Ja, veel te lang uit de lucht geweest, ik weet het.
Maar Frank heeft de klus weer geklaard. Lees even mee:

Natuurlijk mag je je tegen ons zeggen. Nog steeds elke dag kijk ik even of de weblog alweer in de lucht is. Ik mis de stukjes die je schrijft, maar dat komt vast wel weer als alles voorlopig geregeld is. Als wij hier in Drenthe nog iets kunnen betekenen laat het ons gerust weten.
Wij zijn ook maar doodgewone mensen hoor en dit is voor ons ook nieuw. We zijn wel naar popconcerten geweest maar dat is toch wel iets anders dan Ca Ira.
We hebben op voorhand in ieder geval die week van 5 mei al vakantie genomen, stel je voor dat je geen vrij krijgt dan baal je echt toch, dus het zekere voor het onzekere en allebei al ingeleverd.
Hoop voor je dat het allemaal goed gaat en wens jullie hele team veel sterkte.

Lieve Trees,
Ik heb je in mijn hart gesloten. Je hebt me met je ‘doodgewone’ woorden geraakt. Je hebt me net dat ene zetje gegeven wat ik deze week zo nodig had. Nota bene in m’n vrije herfstvakantie, waarvan je mag verwachten dat je zienderogen opknapt en uitrust, nou, mooi niet. Ledigheid is des duivels oorkussen. Kon wel eens zo zijn, want ik heb meer wakker gelegen dan in de drukke en spannende Ça Ira-weken hiervoor. Er is iets met me aan de hand, Trees. Zou het je zo vergaan als je goudkoorts hebt? Zou de Ça Ira-koorts me te pakken hebben? Wat je schrijft, over het op voorhand ‘die week van 5 mei’ vakantie te hebben genomen, heeft me aan het denken gezet. Noem dat maar ‘doodgewoon’….
Nog niet zo lang geleden schreef Ruud mij: "Welkom in de wereld van de glamour en de glitter."
Ik moest er even van bijkomen op Texel. Denk dagelijks aan dat ene zinnetje en er verandert van alles om je heen. Een kijkje in de keuken van afgelopen week:

War Child en Uitgeverij Sijthoff sturen ansichtkaarten van het boek van ex-kindsoldaat Ishmael Beah om in de sponsormap te stoppen, Veerle wil een Björn Borg-onderbroek van, hou je vast,
E 17,50, zit in een bubbelbad in een hotelkamer, schuift aan aan een heerlijk diner, waarna er nog een bioscoop- en de volgende dag een zwemparadijsbezoek op het program staan, krijgt van oma een handvol euries en wil als afsluiting van onze Texeltrip toch ècht nog even eten bij McDonalds, net als die andere 3,5 miljoen per week …

Een verwarrende week. Of heb ik teveel koffie gedronken?
Net als in Ça Ira: scène 3 – zilver, suiker en indigo. Slaap je nog wel? Kun je nog wel nadenken? Hoe blijf je op de been zonder koffie?De suiker is niet meer te betalen. En suiker is zoet, koffie is heet. Zonder koffie kun je niet leven! En daarmee verdwijnt de hoop als een ondergaande zon. Maar dan even verder: genoeg is genoeg. Van suiker, zilver en indigo wordt zelfs de wijze man ‘idiot’!

Kijk, Trees. Mensen zoals jij brengen mij terug bij waar ik mee bezig ben.
En waarmee mijn ‘team van wijze mannen’ bezig is. Met het idiote maar oh zo fantastische plan
‘Ça Ira. There is Hope’ uit te voeren. Want daarmee geeft Roger Waters een kijkje in zijn keuken. In zijn gedachtenwereld. Geeft hij aan dat dromen in vervulling kunnen gaan. Dat geluk, een veilig en rustig onderkomen, waar genoeg te eten is, een ieders recht is. En dat niemand verder vooruit zou moeten komen ten koste van een ander. Da’s je hersens goed gebruiken en je hart mee laten spreken.

Ik heb vandaag het rijk alleen. Stilte. Voor de storm, want deze week zeilen we de haven uit.
Hijsen die zeilen, grijp de touwen, voel de wind in je haren. Zet een pot koffie en je kunt er weer tegen. Schrijf een artistiek plan, onderhandel, haal sponsoren binnen, kom in de lucht, deel flyers uit ….!

Trees, ‘wijze mannen’ en alle anderen die meelezen:

Op naar ‘die week van 5 mei’!! Vrij!!

Joke

BOT

2007-10-06T02:24:00.000-07:00

Bot vangen, bot reageren, met een botte bijl tekeer gaan, wat is er in onze taal eigenlijk veel mogelijk met slechts drie letters.
Was dat met onze orkesten ook maar zo. Wisten jullie dat er in Nederland veel, heel veel
orkesten zijn, die gemakshalve worden afgekort en waarin de letter O een grote rol speelt? Komen er een paar: NHJO, JON, SO, USKO, AJO, NSO, POU, VU(O), SON en ga zo nog maar even door. Hè, het BOT staat er niet tussen. Nee, da’s ook geen orkest. Met het BOT kwam een onwetende collega op de proppen toen ik hem mailde over het TBO. Weer zoiets. “Wat is het TBO?”, zo vroeg deze collega, nadat ik hem had gemaild: “Het TBO doet mee!”
“Het enige wat ik kan bedenken is het Bedrijfs Opvang Team”. Dit omdat ik ook iets had geschreven over een dubbeltje op z’n kant. Na de afberichten van alle O’s stond ineens het agendapunt ‘Exit strategie’ op de agenda. Verdorie, Ça Ira in Holland zal toch niet om zeep worden geholpen door een O?!
Het boek ‘Crisis als kans’ gelezen? Ik ook niet, maar ik heb het boek gekocht vanwege de titel. Pakkende titel, die mij er in ieder geval toe aanzet, niet op te geven.
En zo kwam het TBO in beeld. De secretaris van dit orkest (zeer gastvrij en enthousiast over de muziek) woont in Breda. Da’s dus een hoop fileleed onderweg. Maar, of het zo moest zijn, ½ 1 van huis, ½ 5 weer thuis. Zonder enig oponthoud kon ik de O (van orkest)-partituur afleveren, waarna de dirigent (mèt loep) aan de slag kon. “Mèt loep?”, zult u vragen. Ja, met loep. Ziet er prachtig uit, hoor, zo’n bladzijde uit de partituur van Ça Ira. Twee-en-dertig notenbalken onder elkaar (of meer) op één A-4tje, weliswaar uitvergroot naar een A-3, maar toch. Loep bij nodig. Roger Waters heeft ‘zijn’ partituur beveiligd aangeleverd. In zgn. gesloten pdf.bestanden. Valt geen noot in te veranderen. Maar is door de drukker om die reden dus ook niet te bewerken tot een fraai en handzaam boek. Kom ik later nog op terug.

Kans dus! In Breda! Want zonder orkest géén Ça Ira! En ook geen kaartverkoop, geen flyers, geen sponsormappen, helemaal niks van wat al (bijna) klaar ligt. Daar zit je dan in je eentje tussen mannen die ‘Exit strategie’ met elkaar willen bespreken. Nou, ik niet! Doorgeschoven naar de volgende vergadering.
En nu? Exit ‘Exit strategie’! Want, het TBO, oftewel het Tilburgs Begeleidingsorkest heeft JA gezegd. Lees maar wat Hendriek (de secretaris) schreef:

Vanuit het Brabantse komt nu witte rook!!!!!!
Het TBO is zeer bereid om aan het project medewerking te verlenen!!
Ik hoop oprecht dat we er samen uitkomen en dat het een prachtige gebeurtenis gaat worden op 5 mei! Aan bestuur en dirigent van het TBO zal het in ieder geval niet liggen!!!!!!!!!!!!! Wij zijn hartstikke enthousiast!

Is dat hartverwarmend enthousiasme of niet! En dat had ik om 19.46 uur, donderdag 4 oktober 2007, al kunnen lezen. Uren, dagen, weken let ik op de mail, maar ‘le moment suprême’ gaat Karin ten Cate met háár concert van de 8 October Vereeniging Alkmaar Ontzet in Theater De Vest even voor.
En dat was toch zo raar … ik werd stil van het enthousiasme van Hendriek. Heb haar mail geloof ik wel 10 keer gelezen, voordat ik iets kon zeggen. Veerle kneep me en vroeg: “Ben je nu niet blij?” Ja! Verschrikkelijk blij! Ik kan me nu iets voorstellen bij wat een topsporter voelt bij die felbegeerde medaille om de nek, maar stamelt: “Ik kan het nog niet geloven.” En daarna ontploft. Arme Veerle. Bij gebrek aan een schaatscoach mocht zij met mij languit.

The day after kansen te over. Voorzitter Johan van ons team mailt: “Ik ben het actieplan aan het reviseren”, Frank vraagt of ik al nadenk over een weblog, Marcel mag gaan onderhandelen, het voorwoord van Iris van War Child mag in de sponsormap en Huub mag de kaartverkoop in gang te zetten. En ik? Ik mag eindelijk naar de drukker om de laatste hand te leggen aan het reclamemateriaal, mag gaan nadenken over het officiële startmoment met alle betrokkenen, maar nog veel leuker, ik mag binnenkort ‘flyeren’ dat het een lieve lust is en iedereen vertellen die het maar horen wil, dat Ça Ira in Holland er aan komt.

Bert, dank je voor je tip BOT. Ik sluit vandaag graag af met de laatste drie woorden uit jouw blije reactie op ‘het TBO doet mee’: … nu Roger nog …! Nieuwe kans.

Lieve groet,

Joke

PS: Kijk, zo ziet bladzijde 364 uit de 3e acte ‘Vrijheid’ eruit. Zonder loep ...

't Is altijd wat'

2007-09-21T11:05:00.000-07:00

Vandaag wat 'levenswijsheid' met als titel 't Is altijd wat'. Niet van mezelf, gisteren gelezen:
Ik heb enkele jaren gewoond in een dorp waar ooit een café was dat luisterde naar de naam 't Is altijd wat'. Je moest daar kiezen: of je betaalde tol om over de brug de rivier te passeren, óf je gaf geld om in het café een consumptie te gebruiken. Wat je ook deed, 't was altijd wat - zonder betaling kwam je niet verder.

Niets nieuws onder de zon. Wat je ook kiest, waar je ook over dubt, iedere keuze heeft een consequentie. Organiseer een opera in Nederland en je leert dat er altijd wel wat is. Of niet. De leuke dingen, de minder leuke dingen, ze kosten allemaal geld. Geld? Ja, geld. Ook aan Ça Ira in Nederland hangt een prijskaartje. En op dat prijskaartje willen we eigenlijk een uitverkoop-prijs zien staan. Wat is geld in tegenstelling tot het verdriet dat je moet inleveren, de tranen die leven soms kosten, de lange nachten wakker liggen omdat je levensweg één lange tolweg lijkt? Vandaag, vrijdag 21 september, Internationale Dag van de Vrede, verschijnt in Nederland het boek Ver van huis van voormalig kindsoldaat Ishmael Beah. Hierin vertelt Beah het aangrijpende verhaal over zijn leven als kindsoldaat in Sierra Leone. In samenwerking met War Child Nederland vraagt hij aandacht voor de situatie van kindsoldaten.
War Child heeft aangegeven de opbrengst van de uitvoering van Ça Ira te willen besteden aan hulp aan kindsoldaten bij hun terugkeer in de maatschappij. Enkel en alleen al om die reden moet het lukken het verhaal 'Er is hoop' uit te dragen. En dat mag geld kosten. Als het maar veel, heel veel geld oplevert om de soldaten die ook kind zijn, dat ene zetje te geven zonder betaling minder 'Ver van huis' verder te komen.

Joke

Stoelendans!

2007-09-16T08:06:00.000-07:00

De stoelendans is begonnen! Nou ja, in de dromen van twee hele grote fans wel te verstaan. Lees maar wat ik de beide heren van www.rogerwaters.eu en www.pinkfloydfans.nl heb gemaild vandaag:

Hoi mannen,

'k Had jullie vanmiddag via You Tube eigenlijk 'Dromen zijn ...' van MB willen sturen.
'Stoelendans' van Bert en Ernie kon ik niet vinden. Een beetje muziekliefhebber moet tegenwoordig van alle markten thuis zijn, toch?
Arrow Rock, Brahms, Symphonic Echoes en 't liefst op de 1e rij. Ja, ja. Weten jullie hoeveel die stoelen kosten? Vip-stoelen uiteraard, voor Joop van den Ende, de vrouwen van Ernst Daniël Smid en André Post, een handjevol 'dignitaries' like JPB etc. etc. etc.
Droomland, droomland, ja, die nodigen we ook uit, het is nog maar zeer de vraag of de 'master' naar Nederland wil komen. Ik vermoed zomaar van niet. 'k Heb na maanden eindelijk kontact met Mark Fenwick, RW's manager sinds 1990, maar ook die 'master' laat gewoon weken niet van zich horen. Zo gaat dat met 'masters'.
Organiseer een opera in Nederland en je leert ècht wat het is om geduld te hebben!

Ik zet deze mail vandaag op mijn weblog. Vinden jullie vast wel goed. Uiteraard zet ik daar een gekleurde link naar jullie sites bij! Waarom? Ik heb genoten van jullie virtuele gesprek over Ça Ira, War Child, "ik heb een droom ..." en onze ontmoeting op 5 mei 2008! Keep dreaming you both! Eer je toekijkt, is het 5 mei 2008. Zitten we met elkaar in het World Forum Theater. Met wie??!! Geen idee ... maar belofte maakt schuld.

Opera of niet, wat de "master' heeft gemaakt, moet je een keer meemaken!!

X
Joke

The day after2

2007-09-09T02:10:00.000-07:00

Vanmorgen als reactie achtergelaten op www.musicfrom.nl.

Ik begeef me op glad ijs. Door hier als eerste, NIET kenner WEL liefhebber van de muziek van Pink Floyd een reactie te geven op Symphonic Echoes gisteravond, 8 september, in Den Haag.Verwachtingsvol, in meerdere opzichten, zat ik om 20.15 uur in die prachtige theaterzaal in het World Forum Convention Center. De eerste reactie van de meneer waar ik naast ging zitten: "Bent u ook gemachtigd enthousiast?" verbaasde me zeer. Ik keek hem aan en heb geantwoord: "Nee, het is exciting om hier te zijn! Een prachtig symfonie-orkest voor je neus, drie zangers die hun nek uit steken met een hedendaagse uitvoering van de gelouterde nummers van Pink Floyd ... wat je er ook van vindt, het is vernieuwend, het is anders en het is gewaagd, meneer. Maar we gaan zo luisteren naar muziek van Pink Floyd, hoe dan ook!" En daarna heb ik hem kort, want het concert begon, verteld over volgend jaar. 5 mei 2008. Ça Ira van Roger Waters in het World Forum Theater. "Echt? Ja, meneer, ècht. Komt u dan ook?"Ik ga niet verklappen welke nummers er zoal langskwamen. Mijn lievelingsnummer in ieder geval wel! Het favoriete nummer van velen, te horen aan de geweldige reacties in de zaal. Na een wijfelend, zoekend begin, met een prachtig klinkend Noord Nederlands Orkest in even zo prachtige arrangementen en een bijzonder inspirerende dirigent (!), die bij de toegift zelfs een stukje meezong in de microfoon, stond Symphonic Echoes als een huis! Oh, een stenen muur, om in de sfeer te blijven. Met The Wall is het slechter afgelopen. Tot twee maal toe een staande ovatie, nog een toegift, meeklappen op de beat. Daar waar de drie solisten Antonie, Bert en Erik, bij de meeste nummers in een strakke 'enscenering' opgesteld stonden in en voor het orkest, kwamen de benen daarna goed los en vlogen ze, gegrepen door de zeggingskracht van de muziek, over het podium. Kijk, en dáár gaat het nu om. Gegrepen worden door de muziek. Door de taal van de muziek. Hoe dan ook. Ik wens Symphonic Echoes in de komende 9 concerten, uitverkochte zalen.En op 5 mei 2008, Ça Ira in het World Forum Theater, kom ik nog een keertje terug. Kijk alvast maar op www.ca-iraforwarchild.nl.

Joke Tuinema

The day after ...

2007-09-07T04:05:00.000-07:00

Nee hoor, 'k loop ècht geen dag achter de feiten aan ...

Hoi allemaal,

Een dag na de 64-ste verjaardag van Roger Waters krijgen jullie nu ook bericht over de kaartverkoop.
Lees maar wat gisteravond al op de site van Bert Stronks (www.rogerwaters.eu) is gezet. Kadootje van ons
team. En aan Bert de eer, omdat hij zoveel voor ons doet. Niet alles, heb ik gemerkt. Kom ik zo op terug.
Eerst feliciteren!

Congratulations, Roger.

Deze dag, deze speciale dag, 6 september, laten we toch niet voorbijgaan met alleen de aankondiging dat we Roger Waters feliciteren met zijn 64ste verjaardag? Als je jarig bent, krijg je kadootjes! Beetje lastig versturen naar iemand die zich overal ter wereld laat horen en zien, maar internet gaat door de lucht gewoon achter hem aan. Hoe dan ook. Flyers, een mooie prospectus en het programmaboekje kunnen we Roger Waters vandaag nog niet toesturen, maar we hem wel feliciteren met Ça Ira in Nederland!
En met de bekendmaking dat wij, de Stichting Ça Ira for War Child, ernaar streven om uiterlijk 1 oktober 2007 met de kaartvekoop te beginnen! Ik hoor het Waters dagelijks zeggen: "Ça Ira in Holland? I couldn't be happier!" Mijn drive en de motivatie van 'mijn mannen' van het Projectteam (Kiwanis Heerhugowaard) om alles op alles te zetten met de uitvoering van zìjn opera. Ça Ira? Er is zeker hoop! Bevrijdingsdag 5 mei 2008 in het World Forum Theater. Eén groot feest. Een uitverkochte zaal, veel geld voor War Child, daar gaan we voor. Vieren jullie dit feest mee? Ontvangt Roger Waters volgend jaar, als hij 65 wordt, ruim 2100 kadootjes. Van fans die niet alleen zijn muziek, maar zijn gedachtengoed een warm hart toedragen. Doen!

Cheers!

En dan de dag erna. Vandaag wil ik jullie nog iets vertellen over het Nederlands Concertkoor. Dit koor viert ook feest, want het bestaat 20 jaar. Een uniek koor: het enige amateurkoor dat op professioneel niveau wordt ingezet. Het koor van ruim honderd zangers wordt gevraagd door gerenommeerde orkesten en werkte onder meer samen met het Residentie Orkest, het Gelders Orkest, het Rotterdams Philharmonisch Orkest en het Nederlands Philharmonisch Orkest. Maakte veel dirigenten uit binnen- en buitenland mee, zoals Jaap van Zweden, Lawrence Renes, Valeri Gergjev, Hartmut Haenchen en Paul McCreesh. Op 29 en 30 september geeft het Nederlands Concertkoor (www.nck.nl) een Jubileumconcert in de Beurs van Berlage in Amsterdam. Een bijzonder Brahms-concert, met medewerking van het Projektorkest Utrecht, Lenneke Ruiten (sporaan) en Henk Neven (bariton). Het geheel staat onder leiding van de ons inmiddels ook bekende Rob Vermeulen.
Buitenkans om met al deze mensen alvast kennis te kunnen maken! En met Brahms!

Grote stap, hè ... van The Wall, The Dark Side of the Moon en Amused to Death en nog veel meer naar een klassiek Brahms-concert. Ik heb eigenlijk best begrip voor 'koudwatervrees'. Toen ik voor de eerste keer (vorig jaar) het terrein van Arrow Rock opstapte, heb ik geloof ik ook een half uur met mijn mond open om me heen staan te kijken. Schoot ik in de lach omdat ik me had afgevraagd wat ik aan moest trekken! 'k Heb me vergaapt aan al die mensen bij elkaar met een en hetzelfde doel: Roger Waters op dat podium zien te verschijnen. Geen sprake van koud water om toch enkele uren met kippenvel tussen zijn fans te staan. En daarna was ik verkocht. En kijk eens wat er allemaal uit voortgekomen is. 'k Wist toen ècht nog niet van het bestaan van Ça Ira. En nu? 'k Warm me er dagelijks aan. Het kan verkeren ... Bert. Reclame maken voor een concert van het Nederlands Concertkoor op je site? Wie weet na Ça Ira.

Oké, 29 en 30 september dus. En 1 oktober! Het ziet ernaar uit dat het ons lukt, de kaartverkoop dan te hebben gestart (Topticketline). Ons? Ik zeg het nog maar even. Zonder de Kiwanis-mannen was er niets gestart! Ze komen er wat bekaaid af in de publicaties in de dag- en weekbladen in onze regio. Alsof ik alles alleen doe. Daar ga ik echt verandering in brengen. Ze verdienen stuk voor stuk een Oscar voor hun inzet, het nemen van de hobbels, het smeden van het ijzer, het onderhandelen, het verkopen van sponsorpakketten, het meedenken over de flyer, de prospectus en het programmaboekje en nog veel meer. Bij deze!

Lieve groet,

Joke

Kindertaal!

2007-08-30T09:17:00.000-07:00

Lieve lezers,

Geduld wordt vaak beloond. Soms met de geboorte van een kind, soms met het recht om een opera uit te voeren of met de aankondiging dat Ça Ira in Nederland doorgaat.
Heeft dat nu ècht zo lang geduurd, of lijkt dat maar zo? Wachten duurt gewoon lang!
Vandaag geef ik met veel plezier het woord aan Veerle.
Haar mail heeft er uiteindelijk toe bijgedragen dat Ça Ira in Nederland uitgevoerd kan worden.

Op Bevrijdingsdag 5 mei 2008 zullen ruim 2100 mensen kunnen luisteren naar die prachtige muziek van Roger Waters. Unieke muziek. Zijn muziek op een bijzonder verhaal.
Op de vraag van de VARA, of Veerle in haar eigen woorden wilde mailen, waarover Ça Ira gaat, schreef zij:

Het begint in 1765. De jonge prinses Madame Antoine, die later koningin wordt, droomt over hoe goed ze het zal hebben als ze koningin is. Ze denkt niet meer aan de arme mensen in het land.
Eerlijke Vogel zegt dat ze niet zo moet opscheppen. Jij denkt ook alleen maar aan jezelf!
Ze stuurt hem meteen weg. Eerlijke Vogel wordt priester. Hij vertelt over een andere manier van leven. Later spelen de Spreekstalmeester en de Onruststoker ook mee. En de stem van de Vrijheid.
In 1789 is er veel onrust in Frankrijk. Het geld van de ministers is bijna op. En weet je wat ze doen? De regering probeert meer geld te verdienen, door de arme mensen nog meer belasting te laten betalen. De rijke mensen hebben eten, de arme mensen hebben honger.
Ze worden boos en dan is het oorlog. De koning en koningin vluchten, worden verraden, gevangen en onthoofd. Zo ging dat toen. Maar door de Revolutie komt het allemaal weer goed en krijgen de arme mensen eindelijk eten.

Eerlijk gezegd heb ik daar geen woord meer aan toe te voegen.
Er is toch hoop als we er niet vanzelfsprekend vanuit gaan dat we in vrijheid leven? Dat er een ‘andere wereld’ is waar dat niet zo is?
Veerle groeit op in vrijheid en vindt dat vanzelfsprekend. Sinds Ça Ira in huis klinkt en de nieuwsbrief van War Child ‘Peace of Paper’ op tafel ligt, heeft ze weet van het leven van oorlogskinderen.

Vier Bevrijdingsdag 5 mei 2008 met Ça Ira for War Child!

Uit de nieuwsbrief van mei 2007:

Vrijheid maak je met elkaar! Laten we samen stil blìjven staan bij het feit dat vrijheid niet vanzelfsprekend is. War Child brengt kinderen in oorlogsgebieden bij elkaar zodat zij samen kunnen werken aan vrijheid en vrede. Muziek is daarbij erg belangrijk, een zeer geschikt middel om emoties mee te uiten. Het brengt kinderen samen, ongeacht religie of afkomst.

Kindertaal?? Grotemensentaal!!

Ik proost graag op het World Forum Theater. Op een bonte mengeling van kinderen en volwassenen, die op 5 mei 2008 komen luisteren naar Ça Ira for War Child.

Cheers!

Joke

Opkalefateren!

2007-08-21T09:47:00.000-07:00

http://www.nno.nu/

Is me dat even een link?! Vers van de pers, lieve lezers en fans van Ça Ira/Pink Floyd/Roger Waters (het worden er al meer) in Nederland! De moeite waard om aan te klikken, want daarmee kom je op de website van het Noord Nederlands Orkest.
Dit orkest (NNO) opent het concertseizoen 2007-2008 op spectaculaire wijze met het crossoverprogramma Symphonic echoes of Pink Floyd, waarin de grote hits van de Engelse popformatie centraal staan. Zangers Bert Heerink, Antonie Kamerling en Erik Mesie nemen de zangpartijen voor hun rekening, bijgestaan door onder meer gitarist Joost Vergoossen. Het concert staat onder leiding van de Belgische dirigent Dirk Brossé.

En daarmee kan ik jullie verrassen met het volgende nieuws m.b.t. Ça Ira op 5 mei 2008.
De tournee van het NNO met Symphonic echoes begint in Den Haag, in het World Forum Convention Center op zaterdag 8 september a.s. Luisteren hoor, want daarmee komen jullie alvast in de sfeer, want Ça Ira for War Child zal, calamiteiten daar gelaten, worden uitgevoerd in het World Forum Theater, de nieuwe naam van de Prins Willem-Alexanderzaal. Kennismaken? Met symfonische Pink Floyd-muziek en daarna een stapje verder met de opera van Roger Waters? Ik zal er zijn. Op 8 september. En ook op 5 mei 2008! Ruimte voor 2160 fans/belangstellenden ... grijp je kans!

Komend weekend ga ik jullie verblijden met het laatste nieuws. De solisten zijn bekend, de locatie is bekend, het koor is bekend (Nederlands Concertkoor), dirigent en orkest Rob Vermeulen en het Projectorkest Utrecht zijn (onder voorbehoud) bekend. Vanaf 29 juni j.l heb ik welgeteld 200 mails verstuurd. En hebben met mij de mannen van het Projectteam hard gewerkt om zo ver te komen! We gaan flyers maken (ook in het engels), posters en ander reclame-materiaal (willen jullie T-shirts?!), de partituren laten vervaardigen, sponsoren voor ons inwinnen, en nog veel meer ... Grappig. Met dat ene zinnetje kreeg ik de Kiwanis-mannen over de streep. En nog veel meer ... Na het in ontvangst nemen van de partituren begon Ça Ira in Nederland eigenlijk pas. Ongelooflijk wat er bij het organiseren van een opera allemaal komt kijken!
Stapje voor stapje is wat ik er van leer. Met elkaar de grote lijn in de gaten houden en daarna de details invullen. Ach, da's eigenlijk niets nieuws onder de zon. Maar wel heel bijzonder om mee te maken.
Nog even. En dan mag ik aan iedereen die het maar horen of lezen wil bekend maken hoe Ça Ira in Nederland
eruit gaat zien. Nog even geduld. Maar dan krijgen jullie ook wat. Beloofd!

Lieve groet,

Joke

Spijkers met Koppen!

2007-08-12T04:41:00.000-07:00

Zondagmiddag, 12 augustus 2007.

In Sint Pancras (ik denk heel Noord-Holland) is de zomerzon verdwenen achter een dik wolkendek. Dat nèt even extra bruin wordt dus nadenken over en schrijven van een artikel over het laatste nieuws over "Ça Ira in Nederland". Nog even geduld. Binnen enkele dagen kunnen jullie lezen wie er allemaal meedoen, waar jullie op 5 mei 2008 Roger Waters in levende lijve kunnen ontmoeten (want hij krijgt een uitnodiging!), waar de kaartverkoop is ondergebracht, kortom, alles wat jullie willen weten over die unieke opera "Ça Ira. There is hope" is in aantocht. Met foto's, met links naar websites, etc. etc. etc.

Spijkers met koppen! Hoog tijd! Geef me nog een paar dagen ... maar dan mag het ook voorpagina-nieuws van De Telegraaf worden! En mag iedereen van de hoogste toren roepen, dat Ça Ira in Nederland komt.

I COULDN'T BE HAPPIER!!!

Tot gauw,

Joke Tuinema

Updaten

2007-08-06T04:25:00.000-07:00

Ja, wordt voor gezorgd, maar niet vandaag! Veerle en ik zijn gisteravond later dan laat thuisgekomen uit
Drenthe. Het 'even bijpraten' met Rob Vermeulen kon er niet meer bij. Vanavond wel, dus nog even geduld.
Het wordt hoog tijd onze website aan te passen. Hebben jullie de fantàstische nieuwe website van Bert Stronks al gezien? Nee?? Kijken op www.rogerwaters.eu! En een account aanmaken! Wie weet horen jullie ook eens een stukje van Ça Ira op de achtergrond. Ik heb begrepen dat dat mag (rechten-technisch) als je vanaf de CD nummers draait. Kunnen we ons favoriete nummer bij je opgeven, Bert? Ik vraag nummer 15 van CD I aan!

Ja, en dan die naam van mij. Staat overal o.l.v. puntje puntje puntje. Dat wordt dus even anders. En bij de solisten mag de naam van één van Nederlands beste tenoren worden vermeld: André Post. En het Projectkoor zal in ieder geval bestaan uit het Nederlands Concert Koor uit Amsterdam.

A.s. vrijdag gaan de voorzitter van het Projectteam (Johan) en ik een kijkje nemen in het World Forum Theater in Den Haag. De groter dan grote Prins Willem-Alexander zaal. Ik ben zo benieuwd! Johan gaat zakelijk aan de gang, ik mag alleen zachtjes ahhh en ohhh roepen, geloof ik, want zo gaat dat als je elkaar zakelijk benadert.

Tjéé, wat moeten we ineens veel doen! Leuk!!

Lieve groet,

Joke

Klokslag 2 voor 12!

2007-08-03T07:34:00.000-07:00

Of liever gezegd: klokslag! Ik zou dit bericht ook Drenthe2 hebben kunnen noemen. Hoe dan ook, lieve lezers van de website Ça Ira for War Child, we zijn weer een stapje verder! In de campingwinkel heb ik twee flessen Cidre & Litchi gekocht, 7,5% vol, da's genoeg om te proosten op Ça Ira in Nederland! Lees maar:

Ja, Rob, je leest het goed, jij bent in deze mail het onderwerp!We hebben net met elkaar gesproken, jij ergens in Nederland langs de weg met een gsm, ik in Drenthe in een caravan, niet optimaal, maar hèt bericht is binnen! Je hebt geen nee tegen Ça Ira gezegd. En alleen daarom al ben ik zo blij ... weet je, het komt wel goed.Natuurlijk, er zijn nog veel vragen: wordt het de Doelen of het World Forum Theater, hoe zit je met je tijd als je uit hetbuitenland komt volgend jaar, kan het Projectorkest Utrecht, waarvan je nog niet alle bestuursleden hebt gesproken, zich vinden in je principe-uitspraak Ça Ira op het programma te willen zetten (vast wel ...!), hoe zit dat met die tape met geluidseffecten (laat maar aan Will Jan van Peak Audio over, heeft ie bar veel verstand van) en nog veel meer.Wij, de Stichting Ça Ira for War Child en ik, zullen er alles aan doen je daar te helpen en vragen te beantwoorden waar we kunnen. We hebben drie fantastische solisten in huis, je hebt een repetitor achter de hand als het hoe dan ook een avond spaak loopt, de organisatie loopt op rolletjes en de zaal is vol eer je toekijkt ... ik kan me slechtere omstandigheden voorstellen om aan een feestelijk concert van deze omvang te beginnen. Een uniek concert. Ik zie je al staan. Trek je mooiste pak maar aan! Doe ik ook. En nog velen met mij. Cheers! Op Ça Ira in Nederland. Er komt steeds meer kleur aan. Nu jij nog. Wordt het roze of blauw? Als het maar gezond is, toch?! Nogmaals, ontzettend bedankt voor je in principe ja voor Ça Ira. We gaan ervoor!Zondagavond spreken we elkaar zonder storing en geknetter op de lijn. Zouden ze in de campingwinkel champagne verkopen??!!Johan, stuur jij de mail door naar het Projectteam?Frank, stuur jij de mail door naar Iris Heijmans?Hans, we gaan schaatsen!

Lieve allemaal,

De champagne ligt te koelen in onze Adria genaamd 'Trobbel', -/- 8, en de zon straalt. Eindelijk! Bericht van Rob Vermeulen, bericht van de Prins Willem-Alexander-zaal (World Forum Theater) in Den Haag.
't Is dat hier geen wild-water-kano's liggen, maar anders?! Get on board! Ça Ira in Nederland. En als we niet omslaan, staat Ça Ira onder leiding van Rob Vermeulen, mèt het Nederlands Concert Koor, èn het Projectorkest Utrecht, volgend jaar 5 mei 2008, op de planken! Eindelijk! Ik mag het typen. Ik ben trots en blij en trots en blij en ... trots en blij!

Joke

Drenthe

2007-07-23T08:50:00.000-07:00

Wel eens op vakantie geweest in Drenthe? Ik wel, heel vroeger. Diever, Ommen, de hunebedden bekeken, de weg kwijtgeraakt en naar Friesland gefietst, leuke herinneringen.
Ik heb opnieuw mijn laptop mee. Om maar niets te missen van Ça Ira ... op camping Witterzomer open ik Outlook en het eerste (af)bericht van het VU-orkest verschijnt op mijn scherm. Verdorie, da's jammer. Zoals het bij eerdere afmeldingen ging, gaat het ook bij het VU. Waar de planning voor 2007/2008 al rond was, kan Ça Ira er niet meer bij.
Ik denk: Paul, had ons maar niet zo lang laten wachten! Of is dat gezeur achteraf? We zijn toch a. heel blij met de rechten, en b. hoeveel orkesten zijn er eigenlijk in Nederland? Meer dan genoeg ... kijk maar eens op www.faso.nl, gaat een wereld aan orkesten voor je open. Maar die tijd, hè, die dringt. En dat gevoel hoort helemaal niet bij vakantie. Met 2 zakken chips (het regent, dus je moet wat), stond ik ruim 20 minuten voor de kassa ... sorry Witterzomer, mijn tempo is nog niet teruggebracht van 5 naar 1. Dat was ook wel te zien aan PS, mijn vorige bijdrage aan deze weblog. Soms kom je tot de beschamende ontdekking dat vanwege 'drukte' en de daarbij horende 'stress' je beeld afwijkt van de realiteit. Lichtblauwe letters? Nooit gezien!
Werd hoog tijd om van 5 naar 1 terug te schakelen. Daar heb je uiteindelijk vakantie voor.
Weg van de snelweg van alledag, geen Route du Soleil, Ça Ira en nog meer Waters-stuff op de MP3, vroeg naar bed, laat luisteren en lang slapen ... komt het ècht wel goed? Vast wel.

Lieve groet,

Joke

PS

2007-07-20T04:28:00.000-07:00

... 't is niet waar, hè!
Ik zag gisteravond al zoveel ruimte tussen de laatste zin en lieve groet ... daar zou hebben moeten staan: de woorden uit Ça Ira: "Everyone under the sun can change the way our world is arranged .." hebben ons daar gebracht waar we nu zijn. Het valt soms niet mee om de wereld te veranderen. Je krijgt te maken met anders denkende en anders voelende mensen. Over één ding zullen we het echter allemaal wel eens zijn. Ça Ira is anders dan anders. Roger Waters is anders dan anders. En voor War Child mag alles anders dan anders zijn. Ik sluit graag af met de wijze woorden van mijn vader: "Alles is mogelijk voor hen die willen." Meedoen, da's dus alles wat we nodig hebben!!

Lieve groet,

Joke

5 voor 12 ...

2007-07-19T07:09:00.000-07:00

Tot vandaag is het, tegen mijn gewoonte in elke week 'iets' te schrijven, stil gebleven op deze weblog. Met de voorbereidingen om Ça Ira op de planken te krijgen, zijn we intussen in wild water beland. En, zoals dat een sportieve vakantieganger betaamt, ben ik opnieuw de golven ingevaren. Niet als kapitein, maar als mede-peddelaar aan boord van de Ça Ira-boot. Afgelopen maandag zat ik met Veerle op een terrasje aan het strand in Bergen aan Zee. Een voorrecht om daar zo dichtbij te wonen. We zagen een wilde branding, opstuivend zand en een handjevol stoere wandelaars. "Frische Luft", zeiden we vroeger tegen elkaar. Begrijp me niet verkeerd, ik ben opgegroeid op Texel. En daar leer je in zo'n 10 zomer-weken vloeiend Duits spreken.
Ik vertelde haar over mijn grote liefde voor de zee, het trotseren van de golven, peddelend in een zeekano.
Over de crash, die resulteerde in een heuse 'redding' door de reddingsbrigade, waar ik ondersteboven was gekieperd en in een mui (zie http://www.muien.nl/) op eigen kracht niet tegen de zeewaartse stroming bestand was.

Zo staat het er op dit moment met Ça Ira gelukkig niet voor. Maar het is wel spannend! Hebben we voldoende peddels in huis, om de Ça Ira- boot door de branding te laveren? Ik zal jullie uitleggen wat er zoal speelt. Na weken van mailen met orkesten (vanwege de voorwaarden in het contract met de VARA amateur-orkesten) werd duidelijk dat het kunnen contracteren van zo'n orkest (anders dan een professioneel orkest, wat je kunt inhuren) mede afhankelijk is van de bereidheid van de dirigent c.q. het bestuur om het orkest 'af te staan aan een andere dirigent'. Eerste opzet was dat Ça Ira in principe onder mijn leiding zou worden uitgevoerd. En daar zit em nu net de kneep. Ik heb inmiddels een stapje terug gedaan. Beter één Ça Ira op het podium, dan géén.

Het Projectkoor ... na 12 mei (Mooi! Weer de Leeuw) en tig mails verder, heb ik welgeteld 16 aanmeldingen binnengekregen. Daar brouw ik geen koor van. Dus heb ik contact gezocht met diverse bestaande 'projectkoren' in Nederland, waaronder het Brabantkoor, VOCI Den Helder en het Nederlands Concert Koor.

Welnu, om een lang verhaal van circa 10 weken kort samen te vatten, afgelopen maandag (16 juli) ben ik naar Arnhem gereden en heb daar de partituur en die prachtige SACD (al beluisterd?!) afgegeven aan Rob Vermeulen. Ik heb hem, na een lang en intensief gesprek, de vraag gesteld of hij Ça Ira wil dirigeren, met zìjn koor (het Nederlands Concert Koor) en orkest (het Project-orkest Utrecht), danwel het VU-orkest Amsterdam (o.l.v. zijn collega Daan Admiraal).

Ohh ja, en dan dat podium! Donderdag 12 juli kwam het bericht dat het Concertgebouw Amsterdam de optie voor 5 mei 2008 inmiddels aan 'anderen' had verleend. Een dikke tegenvaller. Koppie onder, zo gezegd. Ach, ik hou wel van wat avontuur ... één avond mopperen en op vrijdag de 13e met nieuw elan op zoek gegaan naar andere locaties, nadat Muziekgebouw 't IJ, het Muziektheater, de Stadsschouwburg, het Fortis Theater Schevingen en Carré al hadden laten weten op 5 mei 2008 bezet te zijn.
Een gouden tip kwam van Marie Antoinette/Karin ten Cate. Zij vertelde al eerder een concert te hebben gegeven in de Prins Willem-Alexander zaal van het World Congres Centrum in Den Haag en was daar razend enthousiast over. Wisten jullie dat dit de grootste concertzaal van Nederland is? Ik niet! Zegge en schrijve twee duizend een honderd twee en zestig stoelen ... met of zonder geluidsapparatuur, dat weet ik niet meer precies. Maar genoeg, toch?! En dan het Concertgebouw de Doelen. Ook een prachtige locatie om Ça Ira op te kunnen voeren. Ach, zo zie je maar ... vrijdag de 13e? Het kan verkeren.

Dirigent. Koor. Orkest. Solisten. Locatie. PR. Sponsoring. Marketing. Mailen. Vakantie!

In de loop van week 30 zal Ça Ira in Nederland kleur krijgen. Of niet. Bleu-blanc-rouge, rood-wit-blauw, er is hoop! Ik ben deze weblog begonnen met 'Everyone under the sun has the power to change the way the world is arranged'. Dat je daarbij soms afhankelijk bent van anderen, maakt het niet gemakkelijker. Andere meningen, andere overtuigingen, andere ideeën. Ik hoop dat we ondanks onze verschillen, daar uitkomen waar we zijn begonnen op 12 mei. Met de rechten om deze unieke opera van Roger Waters te mogen uitvoeren. Ik sluit graag af met enkele wijze woorden van mijn vader: "Alles is mogelijk voor hen die willen!"

Lieve groet en fijne vakantie,

Joke

Koudwatervrees?!

2007-07-04T08:35:00.000-07:00

Rare titel, hè! Schijnen wij Nederlanders nogal eens last van te hebben.

Lieve lezers,

Dat komt mij met 'Ça Ira in Holland' anders verdraaid slecht uit! Een opera van Roger Waters? En ook nog klassiek? Is niet echt mijn ding, zullen veel fans denken. Ik, en met mij de doorgewinterde Pink-Floyd/Roger Waters-fan Ruud Schmitz, denken daar heel anders over. Met alle respect voor de Dark Side of The Moon, The Wall en alle andere muziek, die we de afgelopen jaren hebben aangeschaft en waarvan ik sinds kort ook dagelijks geniet: als jullie Ça Ira missen, missen jullie een unieke kans om kennis te maken met een heel andere kant van Roger Waters. Een geniale kant. Lees maar even mee met wat Ruud hierover schrijft:

Tja, wat een lastige vraag. Zelf ben ik in voor nieuwe dingen, en daarom heb ik Ca Ira (C-cedille is me te veel werk, dat weet je) gekocht, zonder dat ik een opera-liefhebber ben. Ik ben er voor gevallen. En gelukkig had ik jou aan mijn zijde. Maar vrienden van me, die Waters hoog hebben zitten, zien een opera niet zo zitten. Het is koudwatervrees, maar hoe doorbreek je dat. Dat is erg lastig. Ik zou op twee paarden wedden. Opera-fans en Water-fans. Maar hoe? Geen idee.
Nou zitten er wel effecten in die typisch Floyd/Waters zijn, dus die kant moeten jullie zeker niet laten liggen.

Zo. Nu horen jullie het eens van een ander. En reken erop dat ik niets zal laten liggen om Ça Ira op dat podium te krijgen. Weet u nog? Er zitten 134 geluidseffecten in Ça Ira. Honderd-vier-en-dertig!
Als je in bent voor nieuwe dingen (en wie is dat niet), ga je naar de winkel en schaf je Ça Ira aan.
En luister je naar de muziek van diezelfde Roger Waters die ons al jaren verwarmd. En lees je het verhaal, waar hij zich zo in heeft kunnen vinden. Verdwijnt die koudwatervrees vanzelf. Niet helemaal, want met een beetje gevoel krijg je kippenvel. En luister je over en over en over en over. En wordt de muziek steeds mooier en steeds meer van Roger Waters.
Ik hou niet van wedden. Verlies altijd. Maar ik weet zeker dat we met Ça Ira in Holland veel meer winnen dan we denken. Een unieke kans, waarbij War Child wel vaart. Op naar het Concertgebouw in Amsterdam!

DOEN?? DOEN!!

Lieve groet,

Joke

En ineens ...

2007-06-29T10:54:00.000-07:00

En ineens weet ik wat ik vandaag wil schrijven.

Lieve lezers,
Mijn aller allereerste mail over "Ça Ira" heb ik geschreven op 6 juli 2006! Bijna een jaar terug. Wat gaat de tijd snel. Lees maar een stukje mee ...

----- Original Message -----
From:Joke
To: Fokko
Sent: Thursday, July 06, 2006 9:58 PM
Subject: Ca Ira. There is hope ...

En ineens dacht ik aan het boekje 'In Vrijheid Groot Worden', waarin Langedijker kinderen schrijven over
oorlog, vrede en vrijheid. Het voorwoord van de (toenmalig) burgemeester vind je hieronder:

Als je meent dat kinderen geen zorgen hebben, kun je beter nog maar 's nadenken.
Kinderen maken heel wat mee. Bij het eerste speelgoed dat wordt afgepakt weet een kind al wat
strijd om de macht betekent. Wat boycot is, voelt een jong mens als hij bij een spelletje ineens
niet mee mag doen. Winnen en verliezen, in actie komen of stil blijven, meedoen of grenzen
stellen: elk kind leert wat zo'n keuze betekent.

Wat een kind eigenlijk niet hoort te weten, is hoe oorlog voelt. Of angst. Hoe kun je nu veilig
opgroeien als overal gevaar dreigt? Als je eigen ouders sidderen van angst, wat leer je daar als
kind van? In ons land lopen nu bijna bejaarde mensen rond die kind waren in oorlogstijd.
De benauwenis van toen zullen ze nooit vergeten. Wij hebben vrijheid en vrede in ons land.
Wat oorlog is, zien we alleen in andere landen.
Om te voorkomen dat onze kinderen ooit zullen voelen wat oorlog is, blijven we erover vertellen.
Hoe erg het is, hoeveel verdriet het geeft, hoe stom het is om de baas te willen zijn door anderen
te vermoorden, hoe onverdraagzaamheid eeuwige littekens maakt. We hopen zo dat kinderen leren
hoe veel het waard is om in vrijheid groot te mogen worden. Hoe groot je bent als je volstrekte
verdraagzaamheid hebt op ieder gebied: afkomst, sekse, godsdienst en ras.

H.M.W. ter Heegde
Burgemeester van Langedijk

Deze (in het engels vertaalde) tekst wil ik graag opsturen naar Roger Waters.
Met een exemplaar van het boekje 'In Vrijheid Groot Worden'. In de hoop dat het hem aanspreekt en hem ertoe aanzet zijn goedkeuring te geven aan 'Ca Ira' in 2008. Misschien op 5 mei? Zou prachtig zijn!

Pas veel later vond ik de cedille onder de C, ook prachtig! En nog veel later, om precies te zijn eergisteren, woensdag 27 juni 2007, kwam ik erachter hoe bijzonder de inzet van de mannen is, die zich nu bezig houden met de voorbereidingen voor 'Ça Ira in Holland'. Zoals Roger Waters al zei: "I couldn't be happier with it!" Mannen, vanavond zet ik jullie eens even in the limelights! Zonder diamonds and perls, want jullie doen het allemaal voor nop, voor War Child.

Johan : voor je geloof in de haalbaarheid van dit project, je prachtige projectplan, de cijfertjes erachter en je drijfveer om ons aan te zetten tot het verwezenlijken van 5 mei 2008.
Frank : voor je grenzeloze onderzoekingstocht op internet, het in elkaar zetten en bijhouden van onze website en je PR-/en Sponsorplan, waarbij de begroting straks verbleekt.
Hans : voor je geniale juristen-wijsheid, je liefde voor klassieke muziek en je geloof in het verhaal van Ça Ira, je ongelooflijk snelle fabricage van de notulen en je rust.
Huub : voor je relativerende humor, je meedenken met Will Jan en mij, je gáán voor het Concertgebouw, je betrokkenheid bij mijn 'gezin' en je attente zorg.
Marcel : voor je zorgvuldig streven naar kwaliteit, het vermijden van risico's en het delen van de zorg om 5 mei 2008 tot een goed einde te brengen.
Dick : voor het ons achter de broek aan zitten, wijzen op het belang van planning en plannen en je scherpe inzicht.
Aad : voor het belangeloos beschikbaar stellen van vergaderruimte, en last but not least
Fokko : voor je introductie bij de Kiwanis, voor je 06-lijntje als ik het even niet meer zie zitten of je enthousiast vertel dat we weer een stapje verder zijn, voor je inzet om je bezig te houden met Marketing, het beschikbaar stellen van de Parfun III om even uit te waaien, en nog veel meer ...

Stuk voor stuk druk bezette mannen, met drukke banen, grote verantwoordelijkheden, een gezin, en nog veel meer ... Zonder de inzet van deze mannen zouden we Ça Ira in Holland wel kunnen vergeten!

Bedankt!

Joke

Surching for courage in this folly!

2007-06-17T02:13:00.000-07:00

Ladies and Gentlemen! Imagine ... De spreekstalmeester vraagt uw aandacht!
U luistert naar het begin van scene 2: "De koning, de stokken en de vogels" met aan het einde van scene 4: "Wanorde in Frankrijk": "De grote zoektocht naar moed is begonnen. Moed temidden van gekte."

Lieve lezers,

Het gaat nog steeds over Ça Ira in Nederland. En het gaat inmiddels over de moeizame periode waar we nu middenin zitten, om Ça Ira ook daadwerkelijk op de planken te krijgen. Maar dat is ook 'Revolutie', change your mind and sing!
Ik praat jullie graag even bij. Koor, orkest, locatie, geluidseffecten, solisten ... en afzeggingen. Ik begin er al aan te wennen. Zoek naar moed om steeds een stapje verder te zetten, mij onbekende mensen te mailen of te bellen, met de vraag: doet u mee op 5 mei 2008? Het probleem zit em in het feit, dat we pas halverwege de maand mei konden starten met de daadwerkelijk en gerichte benadering van de muzikanten en vocalisten.
En iedereen is dan al een heel eind op weg met de eigen planning 2007/2008, of heeft die planning al rond.
Mijn vraag gooit dan ineens roet in het eten. Deze week deed Will Jan Pielage (Peak Audio) er nog een schepje bovenop. Vanuit zijn vakgebied keek hij met ons mee en beluisterde Ça Ira voor het eerst. Hij had aan nog geen 5 minuten muziek (geluidseffecten) genoeg om met een aardig statement te komen: Ça Ira kan niet zonder versterking. Tel de geluidseffecten deze week en stuur ze me snel op. Ik tellen: 134! Hier zien jullie enkele voorbeelden: VS3WindStereo, WolfHowl, DogBark, Rooks, Thunder, CrowdAww, BirdBlack, WindowOpenWood, BirdSkylark, ThunderCrash, RainSteady, MarchingStep, CannonFire, WooshExplode, KidsCheer, ClockTickTock, Sribble, WavesContinuous, Seagull, BoatBowBigSplash, WhipCrash, GunFire, Riflecocks en als laatste GuillotineLong/Short/Fast/Ring.

Gelukkig houdt het daarmee niet op. Ook als het om wat voor reden dan ook, nìet lukt op Bevrijdingsdag 5 mei 2008 Ça Ira te kunnen uitvoeren, gaat het leven gewoon verder. Zoals Roger Waters schrijft: "... zoals de golven rustig van eb naar vloed gaan ..." Maar, schrik niet, zover is het nog niet. Pas op 16 augustus (zet die datum maar in de agenda) gaan de lichten òf uit òf vol aan. Ik hoop het laatste. Deze prachtige muziek verdient het beluisterd te worden door heel veel heel veel mensen.

Tot volgende week!

Joke

Op de valreep ...

2007-06-09T13:57:00.000-07:00

Ja, want het gewone leven naast Ça Ira gaat gewoon door!

Beste lezers,
Ik volg die statistieken niet, hoor. Hoeveel mensen bezoeken nu eigenlijk onze website? Hoeveel mensen lezen mijn wekelijks bij-praatje? Geen idee. Ik krijg tot nu toe weinig reacties, alleen van webmaster Frank. Stilte na de storm,
dat zal het wel zijn. Het nieuws 'Ça Ira in Nederland' heeft geklonken, het wachten is nu op de definitieve aankondiging: it giet oan! Ik kan jullie verzekeren, het is bijna net zo spannend als het wachten op het startschot voor de Elfstedentocht! De partituur in huis betekent nog niet dat Ça Ira op de planken komt. Met wie? Waar? En hoe?
Ik heb me deze week gerealiseerd, hoeveel er bij de voorbereidingen en het organiseren van een concert komt kijken. Weliswaar een bijzonder en uniek concert, maar toch. Halen we de deadline voor het contracteren van het orkest? Moeten we een openbare inschrijving rondsturen en audities doen? Is er wel voldoende belangstelling voor het Projectkoor? En ga zo maar door. En tóch sta ik steeds weer versteld van de energie die je krijgt van bezig zijn met een passie. Zie ik mezelf heen en weer Zwolle racen om bij Loes Visser, dirigent, mijn eerste conducting-coach-les in partituur-lezen-interpreteren te volgen. Zie ik mezelf op een stralende dag weer terug racen over de Veluwe, me afvragend: waar ben ik in hemelsnaam aan begonnen? En weet ik het antwoord: Ja, ik ben begonnen aan Ça Ira in Nederland en hoe dan ook, 5 mei 2008 is het feest! Ernst Daniël Smid en Karin ten Cate zingen mee, de mails aan koren en orkesten vliegen door de lucht, en we zetten alles op alles. Heeft u de uitzending van Mooi! Weer de Leeuw op 12 mei gemist? Roger Waters himself liet ons weten: "Ça Ira in Holland? I couldn't be happier!" Alleen al om die reden zal het toch niet gebeuren dat, daar waar we het unieke recht hebben gekregen, zijn opera te mogen uitvoeren, het om wat voor reden dan ook niet door zou kunnen gaan. Ik moet er niet aan denken. We zullen er alles aan doen, om deze prachtige muziek op 5 mei 2008 te kunnen laten horen. Waar? In één van de mooiste gebouwen van ons land, hèt Concertgebouw in Amsterdam. Voor War Child. Omdat we met elkaar van mening zijn dat onrecht, onderdrukking, oorlog, niet zou moeten bestaan. Ik ga voor de taal van muziek! Muziek raakt de harten van mensen, waar en in welke hoedanigheid dan ook. Ik ga voor Ça Ira in Holland. Gaat u mee??!!

Lieve groet,

Joke

Mevrouw, nu ik u toch aan de lijn heb ...!

2007-06-02T10:47:00.000-07:00

Kunt u mij zeggen of er een concert op komst is of zoiets van Ça Ira??!! Er lijkt deze week wel wat meer belangstelling voor deze CD te zijn ...!

Hallo allemaal,

Dat kreeg ik vanmiddag te horen toen ik telefonisch informeerde of er nog cd's in voorraad waren bij CD Idee in Alkmaar. Nou en of, heb ik geantwoord, u spreekt met degene die er alles van weet. En ik kom eraan, want die cd's die u nog in voorraad heeft, zijn voor mij.
Wat ik allemaal meemaak! Vlak voor een interview voor Radio Compleet FM nog even naar Alkmaar gefietst om een CD te kunnen overhandigen en een exemplaar naar een van de solisten te kunnen sturen. De verkoper een exemplaar van het artikel in het Langedijker Nieuwsblad overhandigd, voor in de winkel. Hij snapte er niets van. Wie is Paul? En wie bent u? Ik had haast, dus heb gezegd: "Lees het artikel maar."
Wat een feest deze week. Ook schrikken. Van voorpaginanieuws met een foto van Veerle en mij, met de partituur van Ça Ira. En een zere pols vanwege het gespring op de trampoline met de partituur in mijn handen. Hebbes! Of in het engels: Gotcha! Zullen ze in Engeland, op de website van Brain Damage, wel begrijpen waar dit allemaal over gaat?
Ik hoop het. Het gaat nog steeds over Ça Ira in Nederland. En het hele verhaal mocht ik vanmiddag vertellen in een studio in Noord-Scharwoude. Bizar! Maar ook zo leuk. Mocht ik een luisterfragment opgeven. Geen twijfel mogelijk:
nummer 15 van CD 1. De spreekstalmeester komt de circuspiste binnen met een gewond kind op zijn arm. Kijk, hier draait het nu allemaal om: If my child survives ...
Kent u: Het verhaal van Rasselas, prins van Abbessinië? Deze wijze prins rouwt om de dood van zijn kind en is niet meer aanspreekbaar, heeft zich opgesloten in zijn kamer. Hij wijst iedereen de deur en verzucht vertwijfeld: "Wat heb ik aan mijn wijsheden, nu mijn kind er niet meer is?" Spektakel en intens verdriet. Dat was de kop boven het artikel in de Alkmaarsche Courant. Een mooie en toepasselijke kop, met Ça Ira in het achterhoofd.
Op de voorgrond nu de onderhandelingen met de solisten, het orkest en het samen te stellen Projectkoor. Mails, mails, en nog eens mails. En leuke, hartverwamende reacties. Veel succes bij dit grootse muzikale avontuur! Mooier kan ik het niet verwoorden, want een avontuur is het zeker. Ik raak er zelfs door in discussie met de dominee van Broek op Langedijk, de "muziek-dominee" Jan Andries de Boer. Op mijn vraag of hij zijn medewerking wil verlenen aan een oproep om deel te nemen aan het Projectkoor, ontstaat een waardevolle uitwisseling van gedachten met betrekking tot de rol van de kerk (anti-revolutie) en Roger Waters' gedachtengoed. We vinden elkaar in de conclusie dat als het gaat om onrechtvaardigheid en onderdrukking, het gegeven "Er is hoop" op velerlei manieren uitgelegd kan worden. Door gelovigen en door niet-gelovigen. Zoals de èchte kenner van Roger Waters, Ruud Schmitz, het verwoordt: "Amused to death? Een anti-oorlog verklaring, maar vooral een anti-decadentie verklaring. En bovenal fantastische muziek. Ja, Waters is van linkse signatuur, maar hij heeft het beste voor met de wereld ..."
Ik sluit me hier graag bij aan. Niet eerder heb ik me gerealiseerd dat ook ik zo'n klein steentje kan bijdragen aan het blijvend streven naar 'vrijheid' en 'vrede'. Door Ça Ira ben ik op andere gedachten gekomen. Mag ik vandaag afsluiten met 'VREDE' uit het boekje 'In Vrijheid Groot Worden':

VREDE is geen oorlog
VREDE is om rust te horen
VREDE zijn mooie dromen
VREDE is tevreden zijn
VREDE is vrijheid
VREDE is om bij stil te staan

Joke

Met dank aan Roger en Paul!

2007-05-26T08:39:00.000-07:00

Nooit geweten dat je in één week zoveel kunt doen ...! Maar daar gaat de titel niet over, beste lezers.
Met dank aan Roger en Paul is de kop boven het eerste persbericht (prachtig verhaal) wat a.s. dinsdag 29 mei
in het Langedijker Nieuwsblad zal staan (www.rodi.nl). Veerle en ik zijn voor het goede doel apetrots op de foto gegaan, mèt partituur natuurlijk. Ça Ira in Nederland ... ik begin er langzaam maar zeker aan te wennen. Door alle werkzaamheden er omheen moet je trouwens wel met beide benen op de grond staan, anders vlieg je zo maar uit de bocht. Ik heb ineens te maken met afspraken maken om kontracten af te sluiten, een orkest zegt af, een locatie (Carré) is al bezet. Geef tussen neus en lippen door een interview (bijna net zo eng als bij Paul de Leeuw zitten), schrijf koren en scholen aan voor het Project- en Kinderkoor en wacht op reacties. Oh, en krijg van de jurist in ons team op m'n kop omdat ik in mijn enthousiasme niet zorgvuldig genoeg kan zijn waar het de formulering betreft over de nog op te richten stichting 'Kiwanis organiseert Ça Ira for War Child'. 't Is maar dat u het weet, zo gaat ie heten en de notaris is ermee bezig. Blij dat deze mannen over mijn schouder meekijken, echt waar. Ze kijken niet alleen mee, zij steken op dit moment veel zo niet al hun vrije tijd in de organisatie achter de schermen. En dat mag ook wel eens even onder de aandacht worden gebracht. Dank!! De eerste officiële aanmelding van een B (bas) voor het koor is binnen. Ik hoop en verwacht dat na de publicaties in de krant, velen zijn voorbeeld zullen volgen. Als er één schaap (ehhh) over de dam is ...
Wat staat ons komende week te doen? Het is al bijna 1 juni. Ik heb uitgerekend dat ik vanaf die datum per week minimaal 50 bladzijden van de partituur 'moet' doorwerken, om rond 1 september klaar te zijn. De weken daarna zullen de eerste repetities wel beginnen. Ik verheug me er nu al op. Want het gaat uiteindelijk om de muziek! Heeft u Ça Ira al beluisterd? Blijven doen! Als je er eenmaal door bent gegrepen, wordt de muziek er alleen maar mooier op. En verdiept de betekenis ervan zich keer op keer. Dit Pinksterweekend ga ik, net als vroeger met de partituur van de Matthäus Passion, met de boeken op schoot luisteren naar Ça Ira.
Wind, regen, onweer, dreiging, honger, liefde voor kinderen, kanon- en geweerschoten, strijd, overgave, wanhoop en overwinning, alles heeft Roger Waters vast weten te leggen in 'zijn' opera. Wat ben ik blij dat die fervente Pink Floyd-fan uit Alkmaar, echte kenner van de muziek van Roger Waters, mij op Ça Ira heeft gewezen ... dank je, Ruud!

Joke

Mooi! Weer de Leeuw

2007-05-20T07:04:00.000-07:00

Ruim een week later ...! Gisteravond gekeken? Veerle en ik wel en met heel andere ogen! Wat een rare gewaarwording te weten dat we daar vorige week, tussen al die mensen, op het pluche (want overal ligt heerlijk zachte vloerbedekking) hebben gezeten, in afwachting van wat komen zou.
Het zal je gebeuren! Binnen 5 minuten hoorden we Matthijs van Nieuwkerk over Pink Floyd èn Roger Waters over Ça Ira praten. Een happening die mij in ieder geval kippenvel bezorgde, maar dat kan ook komen door het feit dat het in de studio ontzettend koud was. En dan de partituur (900 bladzijden muziek!) te mogen ontvangen, een absoluut fantastisch hoogtepunt na zo lang wachten en ons mondje dichthouden. Want dat deden we al maanden. Vanaf het moment dat de Vara ons berichtte dat met het verzoek aan de gang werd gegaan tot het moment van uitzending:
een persembargo als hete adem in de nek. Wel van alles willen/moeten voorbereiden, maar niet weten wat wel/niet te mogen/kunnen in verband met de voorwaarden, die Roger Waters eventueel aan de uitvoering zou verbinden. Bovendien het risico dat Paul de Leeuw (kregen we te horen) pertinent verzoeken die uitlekken van de rol haalt, dat wilden wij in ieder geval nìet laten gebeuren. En het is gelukt! In één woord geweldig.
En nu? Werk aan de winkel! Deze week is het Projectteam volop aan de slag gegaan met het schrijven van een (2e) Projectplan, is de website ca-iraforwarchild de lucht ingegaan, zijn het Project-/ en Kinderkoor benaderd en zullen de leden van het team zich gaan bezighouden met het zoeken naar sponsors, de locatie waar het concert zal plaatsvinden en het leggen van kontacten met de solisten en het orkest. En nog veel meer ... Ik vind het heel leuk de bezoekers van onze website regelmatig te kunnen bijpraten over de vorderingen en de stand van zaken. Schroom vooral niet om reacties in te sturen of om informatie te vragen. Proost op Ça Ira!

Partituur ontvangen

2007-05-17T09:01:00.000-07:00

Joke en Veerle tijdens de show van Paul de Leeuw zojuist blij verrast met de overhandiging van de Partituur van Ca Ira

verwijzingen

2007-05-17T03:39:00.000-07:00

Er staan inmiddels verwijzingen vanaf verschillende sites ondermeer vanaf de pinkfloyd startpagina

It get on

2007-05-17T02:33:00.000-07:00

We gaan beginnen
De partituur is er en wordt gecopieerd.