PASSIE
Daar ben ik weer. Mooie titel hè! Had ook 'Michel' kunnen zijn. Maar toch maar iets over ‘passie’ vandaag. Werd me in het oor gefluisterd door mijn fan van het eerste uur, Michel. ‘t Houdt wat met die fans van Ça Ira. De ene week Trees, de andere week Michel.
Michel is net terug van vakantie, heeft in La Palma met 26C aan het strand gezeten, tussen de kwallen gezwommen en over de rand van een 2500 meter hoge kraterwand gekeken. Hij wel!
Michel mailde na de uitzending van Mooi! Weer de Leeuw op 12 mei enthousiast naar de VARA met de vraag of hij op de hoogte kon worden gesteld over de kaartverkoop! De kaartverkoop ... die Michel. Hij staat sindsdien nummer 1 op mijn lijstje ‘reacties’. En na zijn vakantie komt ineens de vraag op me af waar ik de energie vandaan haal om dit arbeidsintensieve plan handen en voeten te geven. Tja, dat het arbeidsintensief is, is zeker. Maar handen en voeten krijgt het door passie.
Passie. Een van de kernwoorden tijdens mijn presentatie bij de Kiwanis Heerhugowaard. Ja, na Ça Ira te hebben beluisterd en te hebben geroepen dat ik ‘die fantastische opera’, waarbij ik nu eens niet in slaap viel, wilde gaan uitvoeren, realiseerde ik me al een tijdje dat me dit niet in m’n eentje zou lukken. Vandaar de hulptroepen van Kiwanis Heerhugowaard ingeroepen.
Eén keer in de 10 jaar haal ik iets geks uit. Begon toen ik 30 werd. Bedacht me zomaar ineens dat het na jaren sporten wel leuk zou zijn mee te doen aan een triathlon. Zwemmen en fietsen deed ik al, ach, die 10 km hardlopen doe ik er dan toch gewoon bij?! Aan de slag.
Trainen op Texel, sporters onder ons, is een feest. Zwemmen in zee, dwars door de branding, kwallen om je heen, op de fiets richting De Cocksdorp, rondje vuurtoren, blaren op de billen weer terug, van de fiets af en nog een uurtje rennen in de bossen, da’s pas arbeidsintensief! Ik zie me nog staan. Anno 1985. “Doe jij mee aan de triathlon? Kun je dat dan?” Geen idee. Trainen en van start gegaan. Zo gaat dat toch? Niets of niemand meer gezien, tot na de finish. En toen was het weer voorbij. Tien jaar later werd Veerle geboren en weer tien jaar later?
Nog even en je kunt kaartjes kopen voor de uitvoering van dè opera van Roger Waters, Michel. En als iemand daar blij mee is, ben ik het. Want weet je waar ik, toen ik voor het eerst naar Ça Ira luisterde, het meest door werd geraakt?
Door de woorden ‘Everyone under the sun has the power to change the way the world is arranged’.
Dat ene zinnetje kwam op het moment dat het tijd werd voor verandering. Dat het tijd werd ‘mijn wereld’ te veranderen. Bijzonder, hè. Nog niet zo lang in de ban van de muziek van Pink Floyd, de teksten en de muziek van Roger Waters, en dan ineens ‘Ça Ira. There is Hope’.
Kijk maar uit. Passie zet je leven op z’n kop. Passie geeft je zoveel energie, dat je er niet meer van kan slapen. Passie maakt je moe èn bruisend.
Lang geleden, ergens in 1728, schreef J.S. Bach zijn Matthäus Passion. Als kind zat ik al met de partituur van zìjn ‘Passie’ op schoot, voor de toen nog zwart/wit TV.
Bevrijdingsdag 5 mei 2008. Nog even trainen en 280 jaar na dato is het moment daar dat de muziek van Roger Waters het World Forum Theater zal vullen. Full-colour, met ruim 100 geluidseffecten en geprojecteerde beelden die bij het verhaal horen. Jij Michel, bent er vast bij. En Trees. En ik. En de rest. Nog even en het persbericht gaat door de lucht dat de kaartverkoop, waar jij op 13 mei al naar vroeg, van start gaat!
En over 10 jaar? Ach, wie dan leeft wie dan zorgt …
Lieve groet,
Joke
vrijdag 26 oktober 2007
zondag 21 oktober 2007
Trees
Dit stukje gaat over Trees. Ik mag ‘je’ tegen Trees zeggen. Trees woont in Drenthe. Ik ken Trees sinds zij een reactie mailde op onze site. Ja, veel te lang uit de lucht geweest, ik weet het.
Maar Frank heeft de klus weer geklaard. Lees even mee:
Natuurlijk mag je je tegen ons zeggen. Nog steeds elke dag kijk ik even of de weblog alweer in de lucht is. Ik mis de stukjes die je schrijft, maar dat komt vast wel weer als alles voorlopig geregeld is. Als wij hier in Drenthe nog iets kunnen betekenen laat het ons gerust weten.
Wij zijn ook maar doodgewone mensen hoor en dit is voor ons ook nieuw. We zijn wel naar popconcerten geweest maar dat is toch wel iets anders dan Ca Ira.
We hebben op voorhand in ieder geval die week van 5 mei al vakantie genomen, stel je voor dat je geen vrij krijgt dan baal je echt toch, dus het zekere voor het onzekere en allebei al ingeleverd.
Hoop voor je dat het allemaal goed gaat en wens jullie hele team veel sterkte.
Lieve Trees,
Ik heb je in mijn hart gesloten. Je hebt me met je ‘doodgewone’ woorden geraakt. Je hebt me net dat ene zetje gegeven wat ik deze week zo nodig had. Nota bene in m’n vrije herfstvakantie, waarvan je mag verwachten dat je zienderogen opknapt en uitrust, nou, mooi niet. Ledigheid is des duivels oorkussen. Kon wel eens zo zijn, want ik heb meer wakker gelegen dan in de drukke en spannende Ça Ira-weken hiervoor. Er is iets met me aan de hand, Trees. Zou het je zo vergaan als je goudkoorts hebt? Zou de Ça Ira-koorts me te pakken hebben? Wat je schrijft, over het op voorhand ‘die week van 5 mei’ vakantie te hebben genomen, heeft me aan het denken gezet. Noem dat maar ‘doodgewoon’….
Nog niet zo lang geleden schreef Ruud mij: "Welkom in de wereld van de glamour en de glitter."
Ik moest er even van bijkomen op Texel. Denk dagelijks aan dat ene zinnetje en er verandert van alles om je heen. Een kijkje in de keuken van afgelopen week:
War Child en Uitgeverij Sijthoff sturen ansichtkaarten van het boek van ex-kindsoldaat Ishmael Beah om in de sponsormap te stoppen, Veerle wil een Björn Borg-onderbroek van, hou je vast,
E 17,50, zit in een bubbelbad in een hotelkamer, schuift aan aan een heerlijk diner, waarna er nog een bioscoop- en de volgende dag een zwemparadijsbezoek op het program staan, krijgt van oma een handvol euries en wil als afsluiting van onze Texeltrip toch ècht nog even eten bij McDonalds, net als die andere 3,5 miljoen per week …
Een verwarrende week. Of heb ik teveel koffie gedronken?
Net als in Ça Ira: scène 3 – zilver, suiker en indigo. Slaap je nog wel? Kun je nog wel nadenken? Hoe blijf je op de been zonder koffie?De suiker is niet meer te betalen. En suiker is zoet, koffie is heet. Zonder koffie kun je niet leven! En daarmee verdwijnt de hoop als een ondergaande zon. Maar dan even verder: genoeg is genoeg. Van suiker, zilver en indigo wordt zelfs de wijze man ‘idiot’!
Kijk, Trees. Mensen zoals jij brengen mij terug bij waar ik mee bezig ben.
En waarmee mijn ‘team van wijze mannen’ bezig is. Met het idiote maar oh zo fantastische plan
‘Ça Ira. There is Hope’ uit te voeren. Want daarmee geeft Roger Waters een kijkje in zijn keuken. In zijn gedachtenwereld. Geeft hij aan dat dromen in vervulling kunnen gaan. Dat geluk, een veilig en rustig onderkomen, waar genoeg te eten is, een ieders recht is. En dat niemand verder vooruit zou moeten komen ten koste van een ander. Da’s je hersens goed gebruiken en je hart mee laten spreken.
Ik heb vandaag het rijk alleen. Stilte. Voor de storm, want deze week zeilen we de haven uit.
Hijsen die zeilen, grijp de touwen, voel de wind in je haren. Zet een pot koffie en je kunt er weer tegen. Schrijf een artistiek plan, onderhandel, haal sponsoren binnen, kom in de lucht, deel flyers uit ….!
Trees, ‘wijze mannen’ en alle anderen die meelezen:
Op naar ‘die week van 5 mei’!! Vrij!!
Joke
Maar Frank heeft de klus weer geklaard. Lees even mee:
Natuurlijk mag je je tegen ons zeggen. Nog steeds elke dag kijk ik even of de weblog alweer in de lucht is. Ik mis de stukjes die je schrijft, maar dat komt vast wel weer als alles voorlopig geregeld is. Als wij hier in Drenthe nog iets kunnen betekenen laat het ons gerust weten.
Wij zijn ook maar doodgewone mensen hoor en dit is voor ons ook nieuw. We zijn wel naar popconcerten geweest maar dat is toch wel iets anders dan Ca Ira.
We hebben op voorhand in ieder geval die week van 5 mei al vakantie genomen, stel je voor dat je geen vrij krijgt dan baal je echt toch, dus het zekere voor het onzekere en allebei al ingeleverd.
Hoop voor je dat het allemaal goed gaat en wens jullie hele team veel sterkte.
Lieve Trees,
Ik heb je in mijn hart gesloten. Je hebt me met je ‘doodgewone’ woorden geraakt. Je hebt me net dat ene zetje gegeven wat ik deze week zo nodig had. Nota bene in m’n vrije herfstvakantie, waarvan je mag verwachten dat je zienderogen opknapt en uitrust, nou, mooi niet. Ledigheid is des duivels oorkussen. Kon wel eens zo zijn, want ik heb meer wakker gelegen dan in de drukke en spannende Ça Ira-weken hiervoor. Er is iets met me aan de hand, Trees. Zou het je zo vergaan als je goudkoorts hebt? Zou de Ça Ira-koorts me te pakken hebben? Wat je schrijft, over het op voorhand ‘die week van 5 mei’ vakantie te hebben genomen, heeft me aan het denken gezet. Noem dat maar ‘doodgewoon’….
Nog niet zo lang geleden schreef Ruud mij: "Welkom in de wereld van de glamour en de glitter."
Ik moest er even van bijkomen op Texel. Denk dagelijks aan dat ene zinnetje en er verandert van alles om je heen. Een kijkje in de keuken van afgelopen week:
War Child en Uitgeverij Sijthoff sturen ansichtkaarten van het boek van ex-kindsoldaat Ishmael Beah om in de sponsormap te stoppen, Veerle wil een Björn Borg-onderbroek van, hou je vast,
E 17,50, zit in een bubbelbad in een hotelkamer, schuift aan aan een heerlijk diner, waarna er nog een bioscoop- en de volgende dag een zwemparadijsbezoek op het program staan, krijgt van oma een handvol euries en wil als afsluiting van onze Texeltrip toch ècht nog even eten bij McDonalds, net als die andere 3,5 miljoen per week …
Een verwarrende week. Of heb ik teveel koffie gedronken?
Net als in Ça Ira: scène 3 – zilver, suiker en indigo. Slaap je nog wel? Kun je nog wel nadenken? Hoe blijf je op de been zonder koffie?De suiker is niet meer te betalen. En suiker is zoet, koffie is heet. Zonder koffie kun je niet leven! En daarmee verdwijnt de hoop als een ondergaande zon. Maar dan even verder: genoeg is genoeg. Van suiker, zilver en indigo wordt zelfs de wijze man ‘idiot’!
Kijk, Trees. Mensen zoals jij brengen mij terug bij waar ik mee bezig ben.
En waarmee mijn ‘team van wijze mannen’ bezig is. Met het idiote maar oh zo fantastische plan
‘Ça Ira. There is Hope’ uit te voeren. Want daarmee geeft Roger Waters een kijkje in zijn keuken. In zijn gedachtenwereld. Geeft hij aan dat dromen in vervulling kunnen gaan. Dat geluk, een veilig en rustig onderkomen, waar genoeg te eten is, een ieders recht is. En dat niemand verder vooruit zou moeten komen ten koste van een ander. Da’s je hersens goed gebruiken en je hart mee laten spreken.
Ik heb vandaag het rijk alleen. Stilte. Voor de storm, want deze week zeilen we de haven uit.
Hijsen die zeilen, grijp de touwen, voel de wind in je haren. Zet een pot koffie en je kunt er weer tegen. Schrijf een artistiek plan, onderhandel, haal sponsoren binnen, kom in de lucht, deel flyers uit ….!
Trees, ‘wijze mannen’ en alle anderen die meelezen:
Op naar ‘die week van 5 mei’!! Vrij!!
Joke
zaterdag 6 oktober 2007
BOT
Bot vangen, bot reageren, met een botte bijl tekeer gaan, wat is er in onze taal eigenlijk veel mogelijk met slechts drie letters.
Was dat met onze orkesten ook maar zo. Wisten jullie dat er in Nederland veel, heel veel
orkesten zijn, die gemakshalve worden afgekort en waarin de letter O een grote rol speelt? Komen er een paar: NHJO, JON, SO, USKO, AJO, NSO, POU, VU(O), SON en ga zo nog maar even door. Hè, het BOT staat er niet tussen. Nee, da’s ook geen orkest. Met het BOT kwam een onwetende collega op de proppen toen ik hem mailde over het TBO. Weer zoiets. “Wat is het TBO?”, zo vroeg deze collega, nadat ik hem had gemaild: “Het TBO doet mee!”
“Het enige wat ik kan bedenken is het Bedrijfs Opvang Team”. Dit omdat ik ook iets had geschreven over een dubbeltje op z’n kant. Na de afberichten van alle O’s stond ineens het agendapunt ‘Exit strategie’ op de agenda. Verdorie, Ça Ira in Holland zal toch niet om zeep worden geholpen door een O?!
Het boek ‘Crisis als kans’ gelezen? Ik ook niet, maar ik heb het boek gekocht vanwege de titel. Pakkende titel, die mij er in ieder geval toe aanzet, niet op te geven.
En zo kwam het TBO in beeld. De secretaris van dit orkest (zeer gastvrij en enthousiast over de muziek) woont in Breda. Da’s dus een hoop fileleed onderweg. Maar, of het zo moest zijn, ½ 1 van huis, ½ 5 weer thuis. Zonder enig oponthoud kon ik de O (van orkest)-partituur afleveren, waarna de dirigent (mèt loep) aan de slag kon. “Mèt loep?”, zult u vragen. Ja, met loep. Ziet er prachtig uit, hoor, zo’n bladzijde uit de partituur van Ça Ira. Twee-en-dertig notenbalken onder elkaar (of meer) op één A-4tje, weliswaar uitvergroot naar een A-3, maar toch. Loep bij nodig. Roger Waters heeft ‘zijn’ partituur beveiligd aangeleverd. In zgn. gesloten pdf.bestanden. Valt geen noot in te veranderen. Maar is door de drukker om die reden dus ook niet te bewerken tot een fraai en handzaam boek. Kom ik later nog op terug.
Kans dus! In Breda! Want zonder orkest géén Ça Ira! En ook geen kaartverkoop, geen flyers, geen sponsormappen, helemaal niks van wat al (bijna) klaar ligt. Daar zit je dan in je eentje tussen mannen die ‘Exit strategie’ met elkaar willen bespreken. Nou, ik niet! Doorgeschoven naar de volgende vergadering.
En nu? Exit ‘Exit strategie’! Want, het TBO, oftewel het Tilburgs Begeleidingsorkest heeft JA gezegd. Lees maar wat Hendriek (de secretaris) schreef:
Vanuit het Brabantse komt nu witte rook!!!!!!
Het TBO is zeer bereid om aan het project medewerking te verlenen!!
Ik hoop oprecht dat we er samen uitkomen en dat het een prachtige gebeurtenis gaat worden op 5 mei! Aan bestuur en dirigent van het TBO zal het in ieder geval niet liggen!!!!!!!!!!!!! Wij zijn hartstikke enthousiast!
Is dat hartverwarmend enthousiasme of niet! En dat had ik om 19.46 uur, donderdag 4 oktober 2007, al kunnen lezen. Uren, dagen, weken let ik op de mail, maar ‘le moment suprême’ gaat Karin ten Cate met háár concert van de 8 October Vereeniging Alkmaar Ontzet in Theater De Vest even voor.
En dat was toch zo raar … ik werd stil van het enthousiasme van Hendriek. Heb haar mail geloof ik wel 10 keer gelezen, voordat ik iets kon zeggen. Veerle kneep me en vroeg: “Ben je nu niet blij?” Ja! Verschrikkelijk blij! Ik kan me nu iets voorstellen bij wat een topsporter voelt bij die felbegeerde medaille om de nek, maar stamelt: “Ik kan het nog niet geloven.” En daarna ontploft. Arme Veerle. Bij gebrek aan een schaatscoach mocht zij met mij languit.
The day after kansen te over. Voorzitter Johan van ons team mailt: “Ik ben het actieplan aan het reviseren”, Frank vraagt of ik al nadenk over een weblog, Marcel mag gaan onderhandelen, het voorwoord van Iris van War Child mag in de sponsormap en Huub mag de kaartverkoop in gang te zetten. En ik? Ik mag eindelijk naar de drukker om de laatste hand te leggen aan het reclamemateriaal, mag gaan nadenken over het officiële startmoment met alle betrokkenen, maar nog veel leuker, ik mag binnenkort ‘flyeren’ dat het een lieve lust is en iedereen vertellen die het maar horen wil, dat Ça Ira in Holland er aan komt.
Bert, dank je voor je tip BOT. Ik sluit vandaag graag af met de laatste drie woorden uit jouw blije reactie op ‘het TBO doet mee’: … nu Roger nog …! Nieuwe kans.
Lieve groet,
Joke
PS: Kijk, zo ziet bladzijde 364 uit de 3e acte ‘Vrijheid’ eruit. Zonder loep ...
Was dat met onze orkesten ook maar zo. Wisten jullie dat er in Nederland veel, heel veel
orkesten zijn, die gemakshalve worden afgekort en waarin de letter O een grote rol speelt? Komen er een paar: NHJO, JON, SO, USKO, AJO, NSO, POU, VU(O), SON en ga zo nog maar even door. Hè, het BOT staat er niet tussen. Nee, da’s ook geen orkest. Met het BOT kwam een onwetende collega op de proppen toen ik hem mailde over het TBO. Weer zoiets. “Wat is het TBO?”, zo vroeg deze collega, nadat ik hem had gemaild: “Het TBO doet mee!”
“Het enige wat ik kan bedenken is het Bedrijfs Opvang Team”. Dit omdat ik ook iets had geschreven over een dubbeltje op z’n kant. Na de afberichten van alle O’s stond ineens het agendapunt ‘Exit strategie’ op de agenda. Verdorie, Ça Ira in Holland zal toch niet om zeep worden geholpen door een O?!
Het boek ‘Crisis als kans’ gelezen? Ik ook niet, maar ik heb het boek gekocht vanwege de titel. Pakkende titel, die mij er in ieder geval toe aanzet, niet op te geven.
En zo kwam het TBO in beeld. De secretaris van dit orkest (zeer gastvrij en enthousiast over de muziek) woont in Breda. Da’s dus een hoop fileleed onderweg. Maar, of het zo moest zijn, ½ 1 van huis, ½ 5 weer thuis. Zonder enig oponthoud kon ik de O (van orkest)-partituur afleveren, waarna de dirigent (mèt loep) aan de slag kon. “Mèt loep?”, zult u vragen. Ja, met loep. Ziet er prachtig uit, hoor, zo’n bladzijde uit de partituur van Ça Ira. Twee-en-dertig notenbalken onder elkaar (of meer) op één A-4tje, weliswaar uitvergroot naar een A-3, maar toch. Loep bij nodig. Roger Waters heeft ‘zijn’ partituur beveiligd aangeleverd. In zgn. gesloten pdf.bestanden. Valt geen noot in te veranderen. Maar is door de drukker om die reden dus ook niet te bewerken tot een fraai en handzaam boek. Kom ik later nog op terug.
Kans dus! In Breda! Want zonder orkest géén Ça Ira! En ook geen kaartverkoop, geen flyers, geen sponsormappen, helemaal niks van wat al (bijna) klaar ligt. Daar zit je dan in je eentje tussen mannen die ‘Exit strategie’ met elkaar willen bespreken. Nou, ik niet! Doorgeschoven naar de volgende vergadering.
En nu? Exit ‘Exit strategie’! Want, het TBO, oftewel het Tilburgs Begeleidingsorkest heeft JA gezegd. Lees maar wat Hendriek (de secretaris) schreef:
Vanuit het Brabantse komt nu witte rook!!!!!!
Het TBO is zeer bereid om aan het project medewerking te verlenen!!
Ik hoop oprecht dat we er samen uitkomen en dat het een prachtige gebeurtenis gaat worden op 5 mei! Aan bestuur en dirigent van het TBO zal het in ieder geval niet liggen!!!!!!!!!!!!! Wij zijn hartstikke enthousiast!
Is dat hartverwarmend enthousiasme of niet! En dat had ik om 19.46 uur, donderdag 4 oktober 2007, al kunnen lezen. Uren, dagen, weken let ik op de mail, maar ‘le moment suprême’ gaat Karin ten Cate met háár concert van de 8 October Vereeniging Alkmaar Ontzet in Theater De Vest even voor.
En dat was toch zo raar … ik werd stil van het enthousiasme van Hendriek. Heb haar mail geloof ik wel 10 keer gelezen, voordat ik iets kon zeggen. Veerle kneep me en vroeg: “Ben je nu niet blij?” Ja! Verschrikkelijk blij! Ik kan me nu iets voorstellen bij wat een topsporter voelt bij die felbegeerde medaille om de nek, maar stamelt: “Ik kan het nog niet geloven.” En daarna ontploft. Arme Veerle. Bij gebrek aan een schaatscoach mocht zij met mij languit.
The day after kansen te over. Voorzitter Johan van ons team mailt: “Ik ben het actieplan aan het reviseren”, Frank vraagt of ik al nadenk over een weblog, Marcel mag gaan onderhandelen, het voorwoord van Iris van War Child mag in de sponsormap en Huub mag de kaartverkoop in gang te zetten. En ik? Ik mag eindelijk naar de drukker om de laatste hand te leggen aan het reclamemateriaal, mag gaan nadenken over het officiële startmoment met alle betrokkenen, maar nog veel leuker, ik mag binnenkort ‘flyeren’ dat het een lieve lust is en iedereen vertellen die het maar horen wil, dat Ça Ira in Holland er aan komt.
Bert, dank je voor je tip BOT. Ik sluit vandaag graag af met de laatste drie woorden uit jouw blije reactie op ‘het TBO doet mee’: … nu Roger nog …! Nieuwe kans.
Lieve groet,
Joke
PS: Kijk, zo ziet bladzijde 364 uit de 3e acte ‘Vrijheid’ eruit. Zonder loep ...
vrijdag 21 september 2007
't Is altijd wat'
Vandaag wat 'levenswijsheid' met als titel 't Is altijd wat'. Niet van mezelf, gisteren gelezen:
Ik heb enkele jaren gewoond in een dorp waar ooit een café was dat luisterde naar de naam 't Is altijd wat'. Je moest daar kiezen: of je betaalde tol om over de brug de rivier te passeren, óf je gaf geld om in het café een consumptie te gebruiken. Wat je ook deed, 't was altijd wat - zonder betaling kwam je niet verder.
Niets nieuws onder de zon. Wat je ook kiest, waar je ook over dubt, iedere keuze heeft een consequentie. Organiseer een opera in Nederland en je leert dat er altijd wel wat is. Of niet. De leuke dingen, de minder leuke dingen, ze kosten allemaal geld. Geld? Ja, geld. Ook aan Ça Ira in Nederland hangt een prijskaartje. En op dat prijskaartje willen we eigenlijk een uitverkoop-prijs zien staan. Wat is geld in tegenstelling tot het verdriet dat je moet inleveren, de tranen die leven soms kosten, de lange nachten wakker liggen omdat je levensweg één lange tolweg lijkt? Vandaag, vrijdag 21 september, Internationale Dag van de Vrede, verschijnt in Nederland het boek Ver van huis van voormalig kindsoldaat Ishmael Beah. Hierin vertelt Beah het aangrijpende verhaal over zijn leven als kindsoldaat in Sierra Leone. In samenwerking met War Child Nederland vraagt hij aandacht voor de situatie van kindsoldaten.
War Child heeft aangegeven de opbrengst van de uitvoering van Ça Ira te willen besteden aan hulp aan kindsoldaten bij hun terugkeer in de maatschappij. Enkel en alleen al om die reden moet het lukken het verhaal 'Er is hoop' uit te dragen. En dat mag geld kosten. Als het maar veel, heel veel geld oplevert om de soldaten die ook kind zijn, dat ene zetje te geven zonder betaling minder 'Ver van huis' verder te komen.
Joke
Ik heb enkele jaren gewoond in een dorp waar ooit een café was dat luisterde naar de naam 't Is altijd wat'. Je moest daar kiezen: of je betaalde tol om over de brug de rivier te passeren, óf je gaf geld om in het café een consumptie te gebruiken. Wat je ook deed, 't was altijd wat - zonder betaling kwam je niet verder.
Niets nieuws onder de zon. Wat je ook kiest, waar je ook over dubt, iedere keuze heeft een consequentie. Organiseer een opera in Nederland en je leert dat er altijd wel wat is. Of niet. De leuke dingen, de minder leuke dingen, ze kosten allemaal geld. Geld? Ja, geld. Ook aan Ça Ira in Nederland hangt een prijskaartje. En op dat prijskaartje willen we eigenlijk een uitverkoop-prijs zien staan. Wat is geld in tegenstelling tot het verdriet dat je moet inleveren, de tranen die leven soms kosten, de lange nachten wakker liggen omdat je levensweg één lange tolweg lijkt? Vandaag, vrijdag 21 september, Internationale Dag van de Vrede, verschijnt in Nederland het boek Ver van huis van voormalig kindsoldaat Ishmael Beah. Hierin vertelt Beah het aangrijpende verhaal over zijn leven als kindsoldaat in Sierra Leone. In samenwerking met War Child Nederland vraagt hij aandacht voor de situatie van kindsoldaten.
War Child heeft aangegeven de opbrengst van de uitvoering van Ça Ira te willen besteden aan hulp aan kindsoldaten bij hun terugkeer in de maatschappij. Enkel en alleen al om die reden moet het lukken het verhaal 'Er is hoop' uit te dragen. En dat mag geld kosten. Als het maar veel, heel veel geld oplevert om de soldaten die ook kind zijn, dat ene zetje te geven zonder betaling minder 'Ver van huis' verder te komen.
Joke
zondag 16 september 2007
Stoelendans!
De stoelendans is begonnen! Nou ja, in de dromen van twee hele grote fans wel te verstaan. Lees maar wat ik de beide heren van www.rogerwaters.eu en www.pinkfloydfans.nl heb gemaild vandaag:
Hoi mannen,
'k Had jullie vanmiddag via You Tube eigenlijk 'Dromen zijn ...' van MB willen sturen.
'Stoelendans' van Bert en Ernie kon ik niet vinden. Een beetje muziekliefhebber moet tegenwoordig van alle markten thuis zijn, toch?
Arrow Rock, Brahms, Symphonic Echoes en 't liefst op de 1e rij. Ja, ja. Weten jullie hoeveel die stoelen kosten? Vip-stoelen uiteraard, voor Joop van den Ende, de vrouwen van Ernst Daniël Smid en André Post, een handjevol 'dignitaries' like JPB etc. etc. etc.
Droomland, droomland, ja, die nodigen we ook uit, het is nog maar zeer de vraag of de 'master' naar Nederland wil komen. Ik vermoed zomaar van niet. 'k Heb na maanden eindelijk kontact met Mark Fenwick, RW's manager sinds 1990, maar ook die 'master' laat gewoon weken niet van zich horen. Zo gaat dat met 'masters'.
Organiseer een opera in Nederland en je leert ècht wat het is om geduld te hebben!
Ik zet deze mail vandaag op mijn weblog. Vinden jullie vast wel goed. Uiteraard zet ik daar een gekleurde link naar jullie sites bij! Waarom? Ik heb genoten van jullie virtuele gesprek over Ça Ira, War Child, "ik heb een droom ..." en onze ontmoeting op 5 mei 2008! Keep dreaming you both! Eer je toekijkt, is het 5 mei 2008. Zitten we met elkaar in het World Forum Theater. Met wie??!! Geen idee ... maar belofte maakt schuld.
Opera of niet, wat de "master' heeft gemaakt, moet je een keer meemaken!!
X
Joke
Hoi mannen,
'k Had jullie vanmiddag via You Tube eigenlijk 'Dromen zijn ...' van MB willen sturen.
'Stoelendans' van Bert en Ernie kon ik niet vinden. Een beetje muziekliefhebber moet tegenwoordig van alle markten thuis zijn, toch?
Arrow Rock, Brahms, Symphonic Echoes en 't liefst op de 1e rij. Ja, ja. Weten jullie hoeveel die stoelen kosten? Vip-stoelen uiteraard, voor Joop van den Ende, de vrouwen van Ernst Daniël Smid en André Post, een handjevol 'dignitaries' like JPB etc. etc. etc.
Droomland, droomland, ja, die nodigen we ook uit, het is nog maar zeer de vraag of de 'master' naar Nederland wil komen. Ik vermoed zomaar van niet. 'k Heb na maanden eindelijk kontact met Mark Fenwick, RW's manager sinds 1990, maar ook die 'master' laat gewoon weken niet van zich horen. Zo gaat dat met 'masters'.
Organiseer een opera in Nederland en je leert ècht wat het is om geduld te hebben!
Ik zet deze mail vandaag op mijn weblog. Vinden jullie vast wel goed. Uiteraard zet ik daar een gekleurde link naar jullie sites bij! Waarom? Ik heb genoten van jullie virtuele gesprek over Ça Ira, War Child, "ik heb een droom ..." en onze ontmoeting op 5 mei 2008! Keep dreaming you both! Eer je toekijkt, is het 5 mei 2008. Zitten we met elkaar in het World Forum Theater. Met wie??!! Geen idee ... maar belofte maakt schuld.
Opera of niet, wat de "master' heeft gemaakt, moet je een keer meemaken!!
X
Joke
zondag 9 september 2007
The day after2
Vanmorgen als reactie achtergelaten op www.musicfrom.nl.
Ik begeef me op glad ijs. Door hier als eerste, NIET kenner WEL liefhebber van de muziek van Pink Floyd een reactie te geven op Symphonic Echoes gisteravond, 8 september, in Den Haag.Verwachtingsvol, in meerdere opzichten, zat ik om 20.15 uur in die prachtige theaterzaal in het World Forum Convention Center. De eerste reactie van de meneer waar ik naast ging zitten: "Bent u ook gemachtigd enthousiast?" verbaasde me zeer. Ik keek hem aan en heb geantwoord: "Nee, het is exciting om hier te zijn! Een prachtig symfonie-orkest voor je neus, drie zangers die hun nek uit steken met een hedendaagse uitvoering van de gelouterde nummers van Pink Floyd ... wat je er ook van vindt, het is vernieuwend, het is anders en het is gewaagd, meneer. Maar we gaan zo luisteren naar muziek van Pink Floyd, hoe dan ook!" En daarna heb ik hem kort, want het concert begon, verteld over volgend jaar. 5 mei 2008. Ça Ira van Roger Waters in het World Forum Theater. "Echt? Ja, meneer, ècht. Komt u dan ook?"Ik ga niet verklappen welke nummers er zoal langskwamen. Mijn lievelingsnummer in ieder geval wel! Het favoriete nummer van velen, te horen aan de geweldige reacties in de zaal. Na een wijfelend, zoekend begin, met een prachtig klinkend Noord Nederlands Orkest in even zo prachtige arrangementen en een bijzonder inspirerende dirigent (!), die bij de toegift zelfs een stukje meezong in de microfoon, stond Symphonic Echoes als een huis! Oh, een stenen muur, om in de sfeer te blijven. Met The Wall is het slechter afgelopen. Tot twee maal toe een staande ovatie, nog een toegift, meeklappen op de beat. Daar waar de drie solisten Antonie, Bert en Erik, bij de meeste nummers in een strakke 'enscenering' opgesteld stonden in en voor het orkest, kwamen de benen daarna goed los en vlogen ze, gegrepen door de zeggingskracht van de muziek, over het podium. Kijk, en dáár gaat het nu om. Gegrepen worden door de muziek. Door de taal van de muziek. Hoe dan ook. Ik wens Symphonic Echoes in de komende 9 concerten, uitverkochte zalen.En op 5 mei 2008, Ça Ira in het World Forum Theater, kom ik nog een keertje terug. Kijk alvast maar op www.ca-iraforwarchild.nl.
Joke Tuinema
Ik begeef me op glad ijs. Door hier als eerste, NIET kenner WEL liefhebber van de muziek van Pink Floyd een reactie te geven op Symphonic Echoes gisteravond, 8 september, in Den Haag.Verwachtingsvol, in meerdere opzichten, zat ik om 20.15 uur in die prachtige theaterzaal in het World Forum Convention Center. De eerste reactie van de meneer waar ik naast ging zitten: "Bent u ook gemachtigd enthousiast?" verbaasde me zeer. Ik keek hem aan en heb geantwoord: "Nee, het is exciting om hier te zijn! Een prachtig symfonie-orkest voor je neus, drie zangers die hun nek uit steken met een hedendaagse uitvoering van de gelouterde nummers van Pink Floyd ... wat je er ook van vindt, het is vernieuwend, het is anders en het is gewaagd, meneer. Maar we gaan zo luisteren naar muziek van Pink Floyd, hoe dan ook!" En daarna heb ik hem kort, want het concert begon, verteld over volgend jaar. 5 mei 2008. Ça Ira van Roger Waters in het World Forum Theater. "Echt? Ja, meneer, ècht. Komt u dan ook?"Ik ga niet verklappen welke nummers er zoal langskwamen. Mijn lievelingsnummer in ieder geval wel! Het favoriete nummer van velen, te horen aan de geweldige reacties in de zaal. Na een wijfelend, zoekend begin, met een prachtig klinkend Noord Nederlands Orkest in even zo prachtige arrangementen en een bijzonder inspirerende dirigent (!), die bij de toegift zelfs een stukje meezong in de microfoon, stond Symphonic Echoes als een huis! Oh, een stenen muur, om in de sfeer te blijven. Met The Wall is het slechter afgelopen. Tot twee maal toe een staande ovatie, nog een toegift, meeklappen op de beat. Daar waar de drie solisten Antonie, Bert en Erik, bij de meeste nummers in een strakke 'enscenering' opgesteld stonden in en voor het orkest, kwamen de benen daarna goed los en vlogen ze, gegrepen door de zeggingskracht van de muziek, over het podium. Kijk, en dáár gaat het nu om. Gegrepen worden door de muziek. Door de taal van de muziek. Hoe dan ook. Ik wens Symphonic Echoes in de komende 9 concerten, uitverkochte zalen.En op 5 mei 2008, Ça Ira in het World Forum Theater, kom ik nog een keertje terug. Kijk alvast maar op www.ca-iraforwarchild.nl.
Joke Tuinema
vrijdag 7 september 2007
The day after ...
Nee hoor, 'k loop ècht geen dag achter de feiten aan ...
Hoi allemaal,
Een dag na de 64-ste verjaardag van Roger Waters krijgen jullie nu ook bericht over de kaartverkoop.
Lees maar wat gisteravond al op de site van Bert Stronks (www.rogerwaters.eu) is gezet. Kadootje van ons
team. En aan Bert de eer, omdat hij zoveel voor ons doet. Niet alles, heb ik gemerkt. Kom ik zo op terug.
Eerst feliciteren!
Congratulations, Roger.
Deze dag, deze speciale dag, 6 september, laten we toch niet voorbijgaan met alleen de aankondiging dat we Roger Waters feliciteren met zijn 64ste verjaardag? Als je jarig bent, krijg je kadootjes! Beetje lastig versturen naar iemand die zich overal ter wereld laat horen en zien, maar internet gaat door de lucht gewoon achter hem aan. Hoe dan ook. Flyers, een mooie prospectus en het programmaboekje kunnen we Roger Waters vandaag nog niet toesturen, maar we hem wel feliciteren met Ça Ira in Nederland!
En met de bekendmaking dat wij, de Stichting Ça Ira for War Child, ernaar streven om uiterlijk 1 oktober 2007 met de kaartvekoop te beginnen! Ik hoor het Waters dagelijks zeggen: "Ça Ira in Holland? I couldn't be happier!" Mijn drive en de motivatie van 'mijn mannen' van het Projectteam (Kiwanis Heerhugowaard) om alles op alles te zetten met de uitvoering van zìjn opera. Ça Ira? Er is zeker hoop! Bevrijdingsdag 5 mei 2008 in het World Forum Theater. Eén groot feest. Een uitverkochte zaal, veel geld voor War Child, daar gaan we voor. Vieren jullie dit feest mee? Ontvangt Roger Waters volgend jaar, als hij 65 wordt, ruim 2100 kadootjes. Van fans die niet alleen zijn muziek, maar zijn gedachtengoed een warm hart toedragen. Doen!
Cheers!
En dan de dag erna. Vandaag wil ik jullie nog iets vertellen over het Nederlands Concertkoor. Dit koor viert ook feest, want het bestaat 20 jaar. Een uniek koor: het enige amateurkoor dat op professioneel niveau wordt ingezet. Het koor van ruim honderd zangers wordt gevraagd door gerenommeerde orkesten en werkte onder meer samen met het Residentie Orkest, het Gelders Orkest, het Rotterdams Philharmonisch Orkest en het Nederlands Philharmonisch Orkest. Maakte veel dirigenten uit binnen- en buitenland mee, zoals Jaap van Zweden, Lawrence Renes, Valeri Gergjev, Hartmut Haenchen en Paul McCreesh. Op 29 en 30 september geeft het Nederlands Concertkoor (www.nck.nl) een Jubileumconcert in de Beurs van Berlage in Amsterdam. Een bijzonder Brahms-concert, met medewerking van het Projektorkest Utrecht, Lenneke Ruiten (sporaan) en Henk Neven (bariton). Het geheel staat onder leiding van de ons inmiddels ook bekende Rob Vermeulen.
Buitenkans om met al deze mensen alvast kennis te kunnen maken! En met Brahms!
Grote stap, hè ... van The Wall, The Dark Side of the Moon en Amused to Death en nog veel meer naar een klassiek Brahms-concert. Ik heb eigenlijk best begrip voor 'koudwatervrees'. Toen ik voor de eerste keer (vorig jaar) het terrein van Arrow Rock opstapte, heb ik geloof ik ook een half uur met mijn mond open om me heen staan te kijken. Schoot ik in de lach omdat ik me had afgevraagd wat ik aan moest trekken! 'k Heb me vergaapt aan al die mensen bij elkaar met een en hetzelfde doel: Roger Waters op dat podium zien te verschijnen. Geen sprake van koud water om toch enkele uren met kippenvel tussen zijn fans te staan. En daarna was ik verkocht. En kijk eens wat er allemaal uit voortgekomen is. 'k Wist toen ècht nog niet van het bestaan van Ça Ira. En nu? 'k Warm me er dagelijks aan. Het kan verkeren ... Bert. Reclame maken voor een concert van het Nederlands Concertkoor op je site? Wie weet na Ça Ira.
Oké, 29 en 30 september dus. En 1 oktober! Het ziet ernaar uit dat het ons lukt, de kaartverkoop dan te hebben gestart (Topticketline). Ons? Ik zeg het nog maar even. Zonder de Kiwanis-mannen was er niets gestart! Ze komen er wat bekaaid af in de publicaties in de dag- en weekbladen in onze regio. Alsof ik alles alleen doe. Daar ga ik echt verandering in brengen. Ze verdienen stuk voor stuk een Oscar voor hun inzet, het nemen van de hobbels, het smeden van het ijzer, het onderhandelen, het verkopen van sponsorpakketten, het meedenken over de flyer, de prospectus en het programmaboekje en nog veel meer. Bij deze!
Lieve groet,
Joke
Hoi allemaal,
Een dag na de 64-ste verjaardag van Roger Waters krijgen jullie nu ook bericht over de kaartverkoop.
Lees maar wat gisteravond al op de site van Bert Stronks (www.rogerwaters.eu) is gezet. Kadootje van ons
team. En aan Bert de eer, omdat hij zoveel voor ons doet. Niet alles, heb ik gemerkt. Kom ik zo op terug.
Eerst feliciteren!
Congratulations, Roger.
Deze dag, deze speciale dag, 6 september, laten we toch niet voorbijgaan met alleen de aankondiging dat we Roger Waters feliciteren met zijn 64ste verjaardag? Als je jarig bent, krijg je kadootjes! Beetje lastig versturen naar iemand die zich overal ter wereld laat horen en zien, maar internet gaat door de lucht gewoon achter hem aan. Hoe dan ook. Flyers, een mooie prospectus en het programmaboekje kunnen we Roger Waters vandaag nog niet toesturen, maar we hem wel feliciteren met Ça Ira in Nederland!
En met de bekendmaking dat wij, de Stichting Ça Ira for War Child, ernaar streven om uiterlijk 1 oktober 2007 met de kaartvekoop te beginnen! Ik hoor het Waters dagelijks zeggen: "Ça Ira in Holland? I couldn't be happier!" Mijn drive en de motivatie van 'mijn mannen' van het Projectteam (Kiwanis Heerhugowaard) om alles op alles te zetten met de uitvoering van zìjn opera. Ça Ira? Er is zeker hoop! Bevrijdingsdag 5 mei 2008 in het World Forum Theater. Eén groot feest. Een uitverkochte zaal, veel geld voor War Child, daar gaan we voor. Vieren jullie dit feest mee? Ontvangt Roger Waters volgend jaar, als hij 65 wordt, ruim 2100 kadootjes. Van fans die niet alleen zijn muziek, maar zijn gedachtengoed een warm hart toedragen. Doen!
Cheers!
En dan de dag erna. Vandaag wil ik jullie nog iets vertellen over het Nederlands Concertkoor. Dit koor viert ook feest, want het bestaat 20 jaar. Een uniek koor: het enige amateurkoor dat op professioneel niveau wordt ingezet. Het koor van ruim honderd zangers wordt gevraagd door gerenommeerde orkesten en werkte onder meer samen met het Residentie Orkest, het Gelders Orkest, het Rotterdams Philharmonisch Orkest en het Nederlands Philharmonisch Orkest. Maakte veel dirigenten uit binnen- en buitenland mee, zoals Jaap van Zweden, Lawrence Renes, Valeri Gergjev, Hartmut Haenchen en Paul McCreesh. Op 29 en 30 september geeft het Nederlands Concertkoor (www.nck.nl) een Jubileumconcert in de Beurs van Berlage in Amsterdam. Een bijzonder Brahms-concert, met medewerking van het Projektorkest Utrecht, Lenneke Ruiten (sporaan) en Henk Neven (bariton). Het geheel staat onder leiding van de ons inmiddels ook bekende Rob Vermeulen.
Buitenkans om met al deze mensen alvast kennis te kunnen maken! En met Brahms!
Grote stap, hè ... van The Wall, The Dark Side of the Moon en Amused to Death en nog veel meer naar een klassiek Brahms-concert. Ik heb eigenlijk best begrip voor 'koudwatervrees'. Toen ik voor de eerste keer (vorig jaar) het terrein van Arrow Rock opstapte, heb ik geloof ik ook een half uur met mijn mond open om me heen staan te kijken. Schoot ik in de lach omdat ik me had afgevraagd wat ik aan moest trekken! 'k Heb me vergaapt aan al die mensen bij elkaar met een en hetzelfde doel: Roger Waters op dat podium zien te verschijnen. Geen sprake van koud water om toch enkele uren met kippenvel tussen zijn fans te staan. En daarna was ik verkocht. En kijk eens wat er allemaal uit voortgekomen is. 'k Wist toen ècht nog niet van het bestaan van Ça Ira. En nu? 'k Warm me er dagelijks aan. Het kan verkeren ... Bert. Reclame maken voor een concert van het Nederlands Concertkoor op je site? Wie weet na Ça Ira.
Oké, 29 en 30 september dus. En 1 oktober! Het ziet ernaar uit dat het ons lukt, de kaartverkoop dan te hebben gestart (Topticketline). Ons? Ik zeg het nog maar even. Zonder de Kiwanis-mannen was er niets gestart! Ze komen er wat bekaaid af in de publicaties in de dag- en weekbladen in onze regio. Alsof ik alles alleen doe. Daar ga ik echt verandering in brengen. Ze verdienen stuk voor stuk een Oscar voor hun inzet, het nemen van de hobbels, het smeden van het ijzer, het onderhandelen, het verkopen van sponsorpakketten, het meedenken over de flyer, de prospectus en het programmaboekje en nog veel meer. Bij deze!
Lieve groet,
Joke
Abonneren op:
Posts (Atom)