Don’t push the river …
Hoe zeg je dat ook alweer? Ik ben in alle staten! Zonder alcohol, zonder joint, of weet ik wat voor geestverruimend spul, nee, ik ben in alle staten. Door een email-bericht. Yes, van Sony BMG Nederland. Herkennen jullie dat? Een email willen openen, maar niet durven? Hùh? Bericht van Sony? Oh jee, daar gaat Ça Ira. We mogen zeker niet doorgaan, of zoiets. Nee, nee, niets van dien aard.
Maar allereerst, de allerbeste wensen voor een gezond en gelukkig 2008! Aad, Trees, Mark, Ruud, Hannie, Marianne, Bert, Astrid, Theo, Hans, Michel, Guntmar … en de rest. Het worden er te veel om op te noemen. En overal waar ‘te’ voor staat … niks hoor, hoe meer zielen hoe meer vreugd. Vol is vol. Zo schrijf ik als ik in alle staten ben.
Wat is er aan de hand? De trouwe lezers van deze site hebben eerder iets gelezen over knippen en plakken. De orkest-partituur! Op 21 december heb ik in Den Haag voor het laatst geroepen dat het goed kwam met die orkest-partituur … ja, dat kun je wel roepen, maar dan. Afhankelijk zijn van de medewerking van anderen. Mensen die ik niet ken, mailen, en weken achtereen geen antwoord krijgen. En dan ineens dient zich vanmorgen een zeer voortvarende dame aan, die één keer per maand de perssite van Sony bijhoudt. Voilà! Er is hoop. Voor orkest-partijen zònder knippen en plakken. Er gaan ruim 7 mB in ongeveer 25 minuten haar kant op en nu maar hopen dat er een handzaam te bewerken .doc-bestand voor terugkomt. Knap, hè … alles door de lucht. Of liever gezegd, door de rivier. Ik sta er steeds opnieuw weer van te kijken. Van hoe dingen, problemen, zich oplossen of lijken op te lossen op het moment dat je het niet verwacht. Het ene moment een beetje te laat uit bed rollen met de gekmakende gedachte nu toch echt aan die 400 bladzijden knippen en plakken te moeten beginnen, een mail ontvangen, en in alle staten zijn. Ook in 2008! Ik krijg er weer energie van, durf weer verder te gaan, bedenk dat er weer een nieuw stukje op de site moet, kortom, er is weer een drempel geslecht. En niet zo’n kleintje ook. Daarbij is stoppen met roken of afvallen nootjes. Echt, ik spreek uit ervaring. Voor, tijdens en na de Kerstdagen, voor, tijdens en na Oud en Nieuw heb ik alles wat met Ça Ira te maken had, aan de kant geschoven. Heb mijn oude hobby ‘rennen’ weer opgepakt. Lijkt nu nog op ‘sjokken’ maar vooruit, het begin is er. En dat goeie begin is toch het halve werk. Zonder conditie geen energie. Zonder energie geen orkest-partituur. Zonder orkest-partituur geen Ça Ira. Dat kan toch niet?! Het vieren van Bevrijdingsdag 5 mei 2008 is niet meer vrijblijvend. En daar ben ik nog steeds heel blij mee. En trots op. Op Ça Ira in Holland. Het aftellen is begonnen. Op mijn mobieltje bewaar ik één sms-bericht. Van Frits. Frits, die mij op 25 augustus 2006 belde met de vraag: “Waar ben jij?” Frits stond in die menigte van duizenden fans van Roger Waters, in Poznan. Bij de wereld-première van Ça Ira. Ik had een kaart, maar zat ziek thuis en moest ‘het zal gaan’ toch ècht laten gaan. Frits nam een t-shirt voor me mee en maakte later een glas-in-lood-versie van die kleurige andere kant van de donkere maan. Waar het allemaal mee begon. “Nog maar een half jaar, hou vol!”
Doen we! Cheers!
vrijdag 4 januari 2008
zaterdag 22 december 2007
Kleurrijk!
Vijf kinderhanden in de lucht, beschilderd. Een gele, een oranje, een rode, een groene
en een blauwe. Erboven staat 2008. Kerstkaart van Iris, Actiecoördinator van War Child.
Ik blijf er af en toe voor stil staan, kijk naar die vrolijke handen in de lucht en denk aan Ça Ira for War Child. Het zal wel met deze ‘donkere’ dagen te maken hebben, dat ik mezelf betrap op serieuze gedachten over kinderen en oorlog. Of kwam het door de vraag van de verslaggever: “Wat zou je aan Roger Waters vragen als je hem zou ontmoeten?” Ik werd er stil van, na een uur druk gepraat te hebben over ons fantàstische project. En het antwoord verraste mij ook: ik zou “dank je wel voor Ça Ira” zeggen. En toen werd het weer stil. En kwamen we tot de kern van wat Ça Ira nu eigenlijk betekent. Weg schone schijn, weg buitenkant, weg hypocrisie, weg eigendunk: vijf kleurig beschilderde kinderhanden in de lucht die roepen: “Er is hoop!”
De actie van het Noordhollands Dagblad loopt als een trein! De teller ‘for War Child’ stijgt in de richting van hulp aan 10.000 besmeurde kinderhanden. Gewèldig, toch? Daar gaat het nu om. Niet om ons volwassenen die zo graag op de voorpagina staan, zie mij, hoor mij, heb ik allemaal bereikt. Ik mailde Iris dat ‘bescheidenheid’ tegenwoordig wel een vies woord lijkt.
Nee mevrouw, helemaal niet leuk dat u boos reageert omdat uw actie niet in Peace of Paper terecht is gekomen. En ik realiseer dat ook ik boos was omdat onze actie buiten de boot viel. Nou, niet buiten de krant, want er zijn vele wegen die naar Den Haag leiden.
Gistermiddag! Met uitroepteken, want zoals Johan al zei: “Er zijn in het hele proces van Ça Ira for War Child meerdere momenten geweest, waarop ik moest glimlachen. Trots glimlachen. En dit moment hier is er één van!” Sluit ik me helemaal bij aan, Johan. Fans en andere lezers, gistermiddag zijn we met de besturen van het NCK en TBO, Melissa en haar ouders en ons team, allerhartelijkst en royaal ontvangen door de heer Ruud van Diedenhoven, Product Manager Cultuur & Entertainment van het World Forum Convention Center. Ondanks de drukte van een avondvoorstelling Ciske de Rat (in de coulissen keken wij onze ogen uit naar de kledingrekken met jassen, ouwe schoenen, stoelen met namen van de acteurs, hoeden en pruiken, teveel om op te noemen), kregen we de gelegenheid het Theater te bekijken en daarmee tot verdere invulling van de mogelijkheden op 5 mei te komen. Weer een paar stapjes verder, weer meer beelden bij Ça Ira in Nederland. Frank, kun jij je foto’s hier kwijt? Dank je!
Weten jullie wat er allemaal komt kijken bij het organiseren van een opera? Met meer dan 200 uitvoerenden op een podium? Met solisten die daar ergens tussen moeten staan? Met grote gordijnen die de klank tegenhouden? Met halogeenlampen die er weer voor zorgen dat de klank de zaal inkomt? Met meer dan 60 lessenaars met lampjes? Met ‘opzicht’ of ‘doorzicht’? Met rook of zonder? Zonder geluidstechnicus, omdat die zijn apparatuur nog net onder een sprinklerinstallatie vandaan kon halen, maar daarom niet op tijd terug kon zijn? Fijn dat je nog even kwam, Will-Jan!
Maar zeg nu zelf, daar valt die kaartverkoop toch zeker helemaal bij in het niet? Kwestie van 1 telefoontje. 11 mei is ie in Nederland, in Limburg. Gelezen? Zal me niet verbazen als daar een veelvoud aan kaartjes voor de deur uitvliegt. Maar die week ervoor, hè, de 5e van de 5e, let op, dan staat er nog eens iets op het podium!
Oké, ik ben erover opgehouden, maar ik laat geen gelegenheid voorbijgaan om het nog even te roepen. We gaan voor een tot op één na bezette stoel van al die prachtige blauwe stoelen in het World Forum Theater. Want als het aan mij ligt, ligt er maar op één stoel een bordje ‘gereserveerd’. Eén stoel die niets kost. Eén stoel voor de man tegen wie ik ‘dank je wel voor Ça Ira” zal zeggen. Niks meer, niks minder.
Ik kijk op de klok en zie dat het bijna half 5 is. Tijd om boodschappen te gaan doen. Tijd om Ça Ira en alles wat erbij komt kijken, weer even te laten voor wat het al is. Best veel!!!
Het komt goed. Het wordt pràchtig. Net als de flyer, die volgende week het land in gaat.
Het Projectteam ‘Ça Ira’ en Veerle en ik wensen jullie fijne Kerstdagen en veel geluk *****
in een kleurrijk 2008!!
en een blauwe. Erboven staat 2008. Kerstkaart van Iris, Actiecoördinator van War Child.
Ik blijf er af en toe voor stil staan, kijk naar die vrolijke handen in de lucht en denk aan Ça Ira for War Child. Het zal wel met deze ‘donkere’ dagen te maken hebben, dat ik mezelf betrap op serieuze gedachten over kinderen en oorlog. Of kwam het door de vraag van de verslaggever: “Wat zou je aan Roger Waters vragen als je hem zou ontmoeten?” Ik werd er stil van, na een uur druk gepraat te hebben over ons fantàstische project. En het antwoord verraste mij ook: ik zou “dank je wel voor Ça Ira” zeggen. En toen werd het weer stil. En kwamen we tot de kern van wat Ça Ira nu eigenlijk betekent. Weg schone schijn, weg buitenkant, weg hypocrisie, weg eigendunk: vijf kleurig beschilderde kinderhanden in de lucht die roepen: “Er is hoop!”
De actie van het Noordhollands Dagblad loopt als een trein! De teller ‘for War Child’ stijgt in de richting van hulp aan 10.000 besmeurde kinderhanden. Gewèldig, toch? Daar gaat het nu om. Niet om ons volwassenen die zo graag op de voorpagina staan, zie mij, hoor mij, heb ik allemaal bereikt. Ik mailde Iris dat ‘bescheidenheid’ tegenwoordig wel een vies woord lijkt.
Nee mevrouw, helemaal niet leuk dat u boos reageert omdat uw actie niet in Peace of Paper terecht is gekomen. En ik realiseer dat ook ik boos was omdat onze actie buiten de boot viel. Nou, niet buiten de krant, want er zijn vele wegen die naar Den Haag leiden.
Gistermiddag! Met uitroepteken, want zoals Johan al zei: “Er zijn in het hele proces van Ça Ira for War Child meerdere momenten geweest, waarop ik moest glimlachen. Trots glimlachen. En dit moment hier is er één van!” Sluit ik me helemaal bij aan, Johan. Fans en andere lezers, gistermiddag zijn we met de besturen van het NCK en TBO, Melissa en haar ouders en ons team, allerhartelijkst en royaal ontvangen door de heer Ruud van Diedenhoven, Product Manager Cultuur & Entertainment van het World Forum Convention Center. Ondanks de drukte van een avondvoorstelling Ciske de Rat (in de coulissen keken wij onze ogen uit naar de kledingrekken met jassen, ouwe schoenen, stoelen met namen van de acteurs, hoeden en pruiken, teveel om op te noemen), kregen we de gelegenheid het Theater te bekijken en daarmee tot verdere invulling van de mogelijkheden op 5 mei te komen. Weer een paar stapjes verder, weer meer beelden bij Ça Ira in Nederland. Frank, kun jij je foto’s hier kwijt? Dank je!
Weten jullie wat er allemaal komt kijken bij het organiseren van een opera? Met meer dan 200 uitvoerenden op een podium? Met solisten die daar ergens tussen moeten staan? Met grote gordijnen die de klank tegenhouden? Met halogeenlampen die er weer voor zorgen dat de klank de zaal inkomt? Met meer dan 60 lessenaars met lampjes? Met ‘opzicht’ of ‘doorzicht’? Met rook of zonder? Zonder geluidstechnicus, omdat die zijn apparatuur nog net onder een sprinklerinstallatie vandaan kon halen, maar daarom niet op tijd terug kon zijn? Fijn dat je nog even kwam, Will-Jan!
Maar zeg nu zelf, daar valt die kaartverkoop toch zeker helemaal bij in het niet? Kwestie van 1 telefoontje. 11 mei is ie in Nederland, in Limburg. Gelezen? Zal me niet verbazen als daar een veelvoud aan kaartjes voor de deur uitvliegt. Maar die week ervoor, hè, de 5e van de 5e, let op, dan staat er nog eens iets op het podium!
Oké, ik ben erover opgehouden, maar ik laat geen gelegenheid voorbijgaan om het nog even te roepen. We gaan voor een tot op één na bezette stoel van al die prachtige blauwe stoelen in het World Forum Theater. Want als het aan mij ligt, ligt er maar op één stoel een bordje ‘gereserveerd’. Eén stoel die niets kost. Eén stoel voor de man tegen wie ik ‘dank je wel voor Ça Ira” zal zeggen. Niks meer, niks minder.
Ik kijk op de klok en zie dat het bijna half 5 is. Tijd om boodschappen te gaan doen. Tijd om Ça Ira en alles wat erbij komt kijken, weer even te laten voor wat het al is. Best veel!!!
Het komt goed. Het wordt pràchtig. Net als de flyer, die volgende week het land in gaat.
Het Projectteam ‘Ça Ira’ en Veerle en ik wensen jullie fijne Kerstdagen en veel geluk *****
in een kleurrijk 2008!!
zaterdag 15 december 2007
Nieuws!
Nieuws!
Ça Ira, woensdag 12-12, met foto's in Amsterdam! Ja, ècht, Amsterdam had deze week de primeur.
Voor het eerst in de historie was de muziek van Ça Ira live te beluisteren. In het Vossius Gymnasium, waar Frank en ik met hulp van Tom heel relaxed op tijd binnenwandelden om het eerste gedeelte van de repetitie van het Nederlands Concertkoor mee te maken. Pffff, mocht er nog iemand twijfelen aan de kwaliteit van de uitvoering volgend jaar, hou maar op. Verspilde energie. Bruckner was al niet eenvoudig, maar nadat Paul Hindemith op de lessenaar kwam, keken Frank en ik elkaar aan met veelbetekenende blikken: “Dat zit meer dan goed”. Laten we wel zijn, hoe zeer we Roger Waters en zijn opera een warm hart toedragen en door deze prachtige muziek worden geraakt, als je de notenbrij van Bruckner en Hindemith ziet en deze complexe muziek hoort, is Ça Ira een makkie. Tenminste, voor het ervaren NCK. En dat bleek! Stel je voor: rode plastic map met Acte I (ja, Acte II gaat in een witte, Acte III in een blauwe) in handen, korte introductie door dirigent Rob Vermeulen, Thom Janssen ter ondersteuning achter de piano, 1, 2, 3, 4 …. Revolutie in Amsterdam!
Het zachte pp neurieën Mmmmm in de Garden in Vienna, en dan voluit ff ‘a story of now, a story of then, a story of women, a story of men’, Kings, Sticks and Birds! Nu hou ik me om meerdere redenen de laatste tijd op gezette tijden wat in, maar anders … had ik Wow! geroepen. Dat doe je natuurlijk niet tijdens het geconcentreerd luisteren naar en zingen van Ça Ira. Ik waande me dus al in het World Forum Theater, waar je gewoon stil blijft tot het doek valt. Ohhh, was het alvast maar zover. 5 mei 2008, ’s ochtends aan het ontbijt, de spanning voelend, dan op weg naar achter de coulissen, de aankomst van de bussen met de zangers, de solisten, de dirigent, de instrumentalisten, het geroezemoes in de kleedkamers, het inzingen, het stemmen van de instrumenten op het podium, nog één keer die soundcheck, nog één keer wat fout ging wegwerken, en dan wachten, wachten, op de wijzers van de klok en het signaal: volle zaal! Oh ja, voor ik het vergeet, de PR-machine draait warm. De flyers rollen binnenkort van de pers (hè, hè), verslaggever Mark Minnema van het Noordhollands Dagblad zal aandacht aan Ça Ira for War Child besteden, een ANP-bericht is in de maak. En als Johan nog een hoofdsponsor binnenhaalt, komen de €-tekens steeds beter in beeld. Wow!
Ik heb me, moet ik eerlijk bekennen, de afgelopen weken wel eens achter de oren gekrabbeld.
Time flies als je fun hebt, maar het gaat me soms te snel. Vier maanden is ècht niet veel om een opera in elkaar te draaien. Ja, als je Joop van den Ende heet, maar zo heet ik niet. Met de muziek komt het wel goed. Met die 132 geluidseffecten ook, staan al op een band. De drie solisten zullen de sterren van de hemel zingen, de organisatie loopt als een trein en het World Forum Theater is de meest prachtige ambiance die we ons bedenken kunnen. Ach, waarom zou ik me zorgen maken? Toch wel een beetje. Ik heb vanaf het begin beloofd, nee, zelfs toegezegd, dat ik zou zorgen voor een volle zaal. Noblesse oblige staat bij mij hoog in het vaandel. Maar ik heb me naderhand wel gerealiseerd, dat er genoeg redenen zouden kunnen zijn voor anderen, het enthousiasme voor Ça Ira niet op dezelfde wijze met ons te delen. Verplichtingen elders, al dan niet gerelateerd aan de viering van 5 mei, een minder gevulde portemonnee, mei-vakantie, of gewoon weerstand tegen weer een actie voor weer een goed doel ... het kan allemaal. En toch, toch blijf ik erop wijzen dat je Ça Ira in Nederland, als het even kan, niet mag missen. Een uniek gebeuren, een unieke kans om in eigen land kennis te maken met deze andere muziek van Roger Waters! Stel je nu eens voor dat hij er zelf bij is. Nou, geen gezeur achteraf: “Had ik dat maar geweten!” Je krijgt deze kans maar één keer. Of hij er nu bij is of niet. Sinterklaas is gelukkig weer vertrokken, in januari vliegen de Kerstbomen de deur weer uit, dan mag je toch wel iets leuks hebben om naar uit te kijken?!
Er zijn nu zo’n 400 kaarten verkocht. En die ruim 200 uitvoerenden nemen vast wel wat aanhang mee. Enig idee hoeveel fans van Ernst Daniël Smid, André Post, Karin ten Cate, Melissa Venema, het Nederlands Concertkoor, het Kinderkoor van de Muziekschool Waterland, het Tilburgs Begeleidingsorkest en last but not least dirigent Rob Vermeulen naar Den Haag komen? Ik niet. Maar ik zou het risico niet willen lopen dat ik net even te lang heb gewacht en weet ik wie allemaal met de kaartjes aan de haal zag gaan.
Ik hou erover op. Een lieve collega heeft mijn zaterdagmiddag-uren overgenomen, zodat onze boom vanmiddag in geuren en kleuren z’n werk kan doen. Onze is rood dit keer. Nee, niet vanwege Marco Borsato, ook al is hij ambassadeur voor War Child. De kleur rood hoort bij de warmte, die ik voel voor het verhaal dat Roger ons laat zien en horen. Rood hoort bij Revolutie. Rood hoort bij hoop. Rood hoort bij leven.
Ruud mailde me vanmorgen: ‘Wij gaan voor paars dit jaar.” ‘k Heb eens even opgezocht waar de kleur paars voor staat. Wikipedia: De tint paars is extraspectraal, wordt niet veroorzaakt door licht van één bepaalde golflengte maar door een menging van rood en blauw licht.
Kijk! Rood en blauw. Verschillende golflengtes. Of deze kleuren nu in de Nederlandse of ondersteboven in de Franse vlag zitten, ze geven bij elkaar een paarse gloed. Had ik dat maar geweten ….!
Weet je wat, na Ça Ira op 5 mei 2008 gaan die traditionele rode ballen van ons de deur uit. Blauw hangt al op mijn werk, dus volgend jaar paars! Beloofd!
Ça Ira, woensdag 12-12, met foto's in Amsterdam! Ja, ècht, Amsterdam had deze week de primeur.
Voor het eerst in de historie was de muziek van Ça Ira live te beluisteren. In het Vossius Gymnasium, waar Frank en ik met hulp van Tom heel relaxed op tijd binnenwandelden om het eerste gedeelte van de repetitie van het Nederlands Concertkoor mee te maken. Pffff, mocht er nog iemand twijfelen aan de kwaliteit van de uitvoering volgend jaar, hou maar op. Verspilde energie. Bruckner was al niet eenvoudig, maar nadat Paul Hindemith op de lessenaar kwam, keken Frank en ik elkaar aan met veelbetekenende blikken: “Dat zit meer dan goed”. Laten we wel zijn, hoe zeer we Roger Waters en zijn opera een warm hart toedragen en door deze prachtige muziek worden geraakt, als je de notenbrij van Bruckner en Hindemith ziet en deze complexe muziek hoort, is Ça Ira een makkie. Tenminste, voor het ervaren NCK. En dat bleek! Stel je voor: rode plastic map met Acte I (ja, Acte II gaat in een witte, Acte III in een blauwe) in handen, korte introductie door dirigent Rob Vermeulen, Thom Janssen ter ondersteuning achter de piano, 1, 2, 3, 4 …. Revolutie in Amsterdam!
Het zachte pp neurieën Mmmmm in de Garden in Vienna, en dan voluit ff ‘a story of now, a story of then, a story of women, a story of men’, Kings, Sticks and Birds! Nu hou ik me om meerdere redenen de laatste tijd op gezette tijden wat in, maar anders … had ik Wow! geroepen. Dat doe je natuurlijk niet tijdens het geconcentreerd luisteren naar en zingen van Ça Ira. Ik waande me dus al in het World Forum Theater, waar je gewoon stil blijft tot het doek valt. Ohhh, was het alvast maar zover. 5 mei 2008, ’s ochtends aan het ontbijt, de spanning voelend, dan op weg naar achter de coulissen, de aankomst van de bussen met de zangers, de solisten, de dirigent, de instrumentalisten, het geroezemoes in de kleedkamers, het inzingen, het stemmen van de instrumenten op het podium, nog één keer die soundcheck, nog één keer wat fout ging wegwerken, en dan wachten, wachten, op de wijzers van de klok en het signaal: volle zaal! Oh ja, voor ik het vergeet, de PR-machine draait warm. De flyers rollen binnenkort van de pers (hè, hè), verslaggever Mark Minnema van het Noordhollands Dagblad zal aandacht aan Ça Ira for War Child besteden, een ANP-bericht is in de maak. En als Johan nog een hoofdsponsor binnenhaalt, komen de €-tekens steeds beter in beeld. Wow!
Ik heb me, moet ik eerlijk bekennen, de afgelopen weken wel eens achter de oren gekrabbeld.
Time flies als je fun hebt, maar het gaat me soms te snel. Vier maanden is ècht niet veel om een opera in elkaar te draaien. Ja, als je Joop van den Ende heet, maar zo heet ik niet. Met de muziek komt het wel goed. Met die 132 geluidseffecten ook, staan al op een band. De drie solisten zullen de sterren van de hemel zingen, de organisatie loopt als een trein en het World Forum Theater is de meest prachtige ambiance die we ons bedenken kunnen. Ach, waarom zou ik me zorgen maken? Toch wel een beetje. Ik heb vanaf het begin beloofd, nee, zelfs toegezegd, dat ik zou zorgen voor een volle zaal. Noblesse oblige staat bij mij hoog in het vaandel. Maar ik heb me naderhand wel gerealiseerd, dat er genoeg redenen zouden kunnen zijn voor anderen, het enthousiasme voor Ça Ira niet op dezelfde wijze met ons te delen. Verplichtingen elders, al dan niet gerelateerd aan de viering van 5 mei, een minder gevulde portemonnee, mei-vakantie, of gewoon weerstand tegen weer een actie voor weer een goed doel ... het kan allemaal. En toch, toch blijf ik erop wijzen dat je Ça Ira in Nederland, als het even kan, niet mag missen. Een uniek gebeuren, een unieke kans om in eigen land kennis te maken met deze andere muziek van Roger Waters! Stel je nu eens voor dat hij er zelf bij is. Nou, geen gezeur achteraf: “Had ik dat maar geweten!” Je krijgt deze kans maar één keer. Of hij er nu bij is of niet. Sinterklaas is gelukkig weer vertrokken, in januari vliegen de Kerstbomen de deur weer uit, dan mag je toch wel iets leuks hebben om naar uit te kijken?!
Er zijn nu zo’n 400 kaarten verkocht. En die ruim 200 uitvoerenden nemen vast wel wat aanhang mee. Enig idee hoeveel fans van Ernst Daniël Smid, André Post, Karin ten Cate, Melissa Venema, het Nederlands Concertkoor, het Kinderkoor van de Muziekschool Waterland, het Tilburgs Begeleidingsorkest en last but not least dirigent Rob Vermeulen naar Den Haag komen? Ik niet. Maar ik zou het risico niet willen lopen dat ik net even te lang heb gewacht en weet ik wie allemaal met de kaartjes aan de haal zag gaan.
Ik hou erover op. Een lieve collega heeft mijn zaterdagmiddag-uren overgenomen, zodat onze boom vanmiddag in geuren en kleuren z’n werk kan doen. Onze is rood dit keer. Nee, niet vanwege Marco Borsato, ook al is hij ambassadeur voor War Child. De kleur rood hoort bij de warmte, die ik voel voor het verhaal dat Roger ons laat zien en horen. Rood hoort bij Revolutie. Rood hoort bij hoop. Rood hoort bij leven.
Ruud mailde me vanmorgen: ‘Wij gaan voor paars dit jaar.” ‘k Heb eens even opgezocht waar de kleur paars voor staat. Wikipedia: De tint paars is extraspectraal, wordt niet veroorzaakt door licht van één bepaalde golflengte maar door een menging van rood en blauw licht.
Kijk! Rood en blauw. Verschillende golflengtes. Of deze kleuren nu in de Nederlandse of ondersteboven in de Franse vlag zitten, ze geven bij elkaar een paarse gloed. Had ik dat maar geweten ….!
Weet je wat, na Ça Ira op 5 mei 2008 gaan die traditionele rode ballen van ons de deur uit. Blauw hangt al op mijn werk, dus volgend jaar paars! Beloofd!
woensdag 12 december 2007
Stil
Tjee, wat is het stil gebleven de laatste weken. Blij dat we deze week weer wat leven in de
Ça Ira-brouwerij kunnen melden! De cast met een mooi woord is nu definitief. Dat betekent dat de flyer eindelijk de bakmachine in kan. En nog veel meer. Maar wat nog veel leuker is, vanavond gaan Frank en ik naar Amsterdam, naar het Vossius Gymnasium. Ben benieuwd of we daar met de tomtom op tijd aankomen. Ik heb een hekel aan te laat binnenwaaien. ‘k Zou liever met de trein gaan, maar nee, dit keer moeten we met de auto, want achterin staat me toch een waardevol spul: 90 (-/-7, foutje van de drukker) exemplaren van de Vocal Score, ècht niet alleen te tillen. En da’s dan alleen nog maar Acte I, 121 bladzijden kant en klaar in een rode map. Nieuws: het Nederlands Concertkoor begint vanavond met het instuderen van Roger Waters’ opera! Gek, en daar word ik gewoon een beetje stil van. Of hou ik me in omdat ik anders een rondedans begin en veel lawaai maak? Zou kunnen. Verdikkeme, ’t is toch ook te gek voor woorden dat het lijkt te lukken? Dat over nog een paar weken ruim 200 mensen zich gaan inspannen om die prachtige muziek van Waters te gaan uitvoeren? “Ècht wel vet”, modern gezegd. Morgen is het begin gemaakt. Je gaat geen opera instuderen, als je em niet uitvoert. En dat doen, hier komt het rijtje nog een keer: onder leiding van dirigent Rob Vermeulen, zingend Ernst Daniël Smid, André Post, Karin ten Cate, het Nederlands Concertkoor en het Kinderkoor van Muziekschool Waterland, en spelend Melissa Venema en het Tilburgs Begeleidingsorkest. Daarbij laat Will-Jan Pielage de geluidseffecten door de zaal knallen en worden zo hier en daar ook nog wat lampen op het podium gericht … we maken er wat van! Het boeiende en uitdagende proces van Ça Ira op Nederlandse planken is begonnen. Dat ik in de gelegenheid ben dit proces van zo dichtbij mee te maken, ervaar ik als heel bijzonder. En word ik er gewoon weer een beetje stil van …. niet lang. Aan de slag.
Tot morgen! Met foto’s en het eerste verslag van de eerste repetitie van Ça Ira op woensdag 12 december 2007!
Joke
Ça Ira-brouwerij kunnen melden! De cast met een mooi woord is nu definitief. Dat betekent dat de flyer eindelijk de bakmachine in kan. En nog veel meer. Maar wat nog veel leuker is, vanavond gaan Frank en ik naar Amsterdam, naar het Vossius Gymnasium. Ben benieuwd of we daar met de tomtom op tijd aankomen. Ik heb een hekel aan te laat binnenwaaien. ‘k Zou liever met de trein gaan, maar nee, dit keer moeten we met de auto, want achterin staat me toch een waardevol spul: 90 (-/-7, foutje van de drukker) exemplaren van de Vocal Score, ècht niet alleen te tillen. En da’s dan alleen nog maar Acte I, 121 bladzijden kant en klaar in een rode map. Nieuws: het Nederlands Concertkoor begint vanavond met het instuderen van Roger Waters’ opera! Gek, en daar word ik gewoon een beetje stil van. Of hou ik me in omdat ik anders een rondedans begin en veel lawaai maak? Zou kunnen. Verdikkeme, ’t is toch ook te gek voor woorden dat het lijkt te lukken? Dat over nog een paar weken ruim 200 mensen zich gaan inspannen om die prachtige muziek van Waters te gaan uitvoeren? “Ècht wel vet”, modern gezegd. Morgen is het begin gemaakt. Je gaat geen opera instuderen, als je em niet uitvoert. En dat doen, hier komt het rijtje nog een keer: onder leiding van dirigent Rob Vermeulen, zingend Ernst Daniël Smid, André Post, Karin ten Cate, het Nederlands Concertkoor en het Kinderkoor van Muziekschool Waterland, en spelend Melissa Venema en het Tilburgs Begeleidingsorkest. Daarbij laat Will-Jan Pielage de geluidseffecten door de zaal knallen en worden zo hier en daar ook nog wat lampen op het podium gericht … we maken er wat van! Het boeiende en uitdagende proces van Ça Ira op Nederlandse planken is begonnen. Dat ik in de gelegenheid ben dit proces van zo dichtbij mee te maken, ervaar ik als heel bijzonder. En word ik er gewoon weer een beetje stil van …. niet lang. Aan de slag.
Tot morgen! Met foto’s en het eerste verslag van de eerste repetitie van Ça Ira op woensdag 12 december 2007!
Joke
vrijdag 30 november 2007
5 december
't Is net als vroeger. De enige dag dat de verwarming overdag in mijn slaapkamer op zolder aan mocht, was op 5 december. En ik maar gedichten schrijven. Voor iedereen die maar op de deur klopte, of stilletjes een briefje naar binnen schoof. Als laatste kwam mijn vader dan naar boven. "Jook, kun je er nog één maken?" Ja, hoor, nog één.
Ohh, kom er eens kijken
In Den Haag ligt echt geen sneeuw
Alles gekregen
Van de VARA-Leeuw
De partituur van Ça Ira
Ik stond erbij en keek erna(ar)
Twee boeken, 900 pagina’s
Ohh Sony, laat ons niet zakken
Ohh, kom er eens kijken
Schaar en lijm heet ‘cut and paste’
Knippen en plakken
Da’s toch echt geen feest
Voor War Child kunt u toch wel wat doen
En vind ik morgen in mijn schoen
Die mooie files van Ça Ira
Dan zullen jullie horen
Ohh, kom er eens kijken
In Den Haag klinkt op’ra-muziek
Overgevlogen
Voor 5 mei: uniek!
Die Roger Waters weet het wel
In Holland klaren ze dit, echt wel
Tweeduizend mensen in Den Haag
Al zijn ze wel wat traag
Ohhh, kom er eens kijken
Wat ik in mijn schoentje vind
Alles gekregen, van mijn lief de Sint
Twee kaarten voor die ene keer
Daarvoor ga ik door wind en weer
Want Ça Ira for War Child, Piet
Mag je niet missen, echt niet
Ohh, kom er eens kijken
Weet u geen kado dit jaar
’t Is maar een ideetje
Met op’ra bent u klaar
Een avond feest, wie wil dat niet
Een kaartje voor je liefste Piet
Een kaartje voor een kindsoldaat
Is wat ons voor ogen staat
Ohh, kom er eens kijken
5 december is het al snel
5 mei duurt nog even
Maar pas op je tel
Als Pers straks hoort van Ça Ira
Slaan stoppen door, let op, weldra
Kunt u geen kaartje meer kopen
Want dat is wat wij hopen
Ohhh, kom er eens kijken
‘k Hou er nu mee op voor vandaag
Sint laat u weten
Ça Ira! Den Haag!!
Voor iedereen die niet weet wat te geven, koop een kaartje en je zult beleven, dat je dit jaar mèt gedicht een glimlach zult zien op je liefs' gezicht. Hij/zij kan het zingen, maar Sint vindt dat je niemand moet dwingen. 5 december, in ons land een uniek feest. Nog 5 maanden en dan hoopt Sint dat u kunt zeggen: "Gewèldig! We zijn naar Ça Ira geweest!"
Ohh, kom er eens kijken
In Den Haag ligt echt geen sneeuw
Alles gekregen
Van de VARA-Leeuw
De partituur van Ça Ira
Ik stond erbij en keek erna(ar)
Twee boeken, 900 pagina’s
Ohh Sony, laat ons niet zakken
Ohh, kom er eens kijken
Schaar en lijm heet ‘cut and paste’
Knippen en plakken
Da’s toch echt geen feest
Voor War Child kunt u toch wel wat doen
En vind ik morgen in mijn schoen
Die mooie files van Ça Ira
Dan zullen jullie horen
Ohh, kom er eens kijken
In Den Haag klinkt op’ra-muziek
Overgevlogen
Voor 5 mei: uniek!
Die Roger Waters weet het wel
In Holland klaren ze dit, echt wel
Tweeduizend mensen in Den Haag
Al zijn ze wel wat traag
Ohhh, kom er eens kijken
Wat ik in mijn schoentje vind
Alles gekregen, van mijn lief de Sint
Twee kaarten voor die ene keer
Daarvoor ga ik door wind en weer
Want Ça Ira for War Child, Piet
Mag je niet missen, echt niet
Ohh, kom er eens kijken
Weet u geen kado dit jaar
’t Is maar een ideetje
Met op’ra bent u klaar
Een avond feest, wie wil dat niet
Een kaartje voor je liefste Piet
Een kaartje voor een kindsoldaat
Is wat ons voor ogen staat
Ohh, kom er eens kijken
5 december is het al snel
5 mei duurt nog even
Maar pas op je tel
Als Pers straks hoort van Ça Ira
Slaan stoppen door, let op, weldra
Kunt u geen kaartje meer kopen
Want dat is wat wij hopen
Ohhh, kom er eens kijken
‘k Hou er nu mee op voor vandaag
Sint laat u weten
Ça Ira! Den Haag!!
Voor iedereen die niet weet wat te geven, koop een kaartje en je zult beleven, dat je dit jaar mèt gedicht een glimlach zult zien op je liefs' gezicht. Hij/zij kan het zingen, maar Sint vindt dat je niemand moet dwingen. 5 december, in ons land een uniek feest. Nog 5 maanden en dan hoopt Sint dat u kunt zeggen: "Gewèldig! We zijn naar Ça Ira geweest!"
zaterdag 24 november 2007
Gedicht
’t Is feest in Den Haag
Misschien ook vandaag
Maar dat weet ik niet echt.
’t Is feest in Den Haag
Misschien ben ik wat traag
Maar dat is toch niet slecht?
’t Is feest in Den Haag
Misschien als ik er in slaag
Maar dat kost een paar duiten.
’t Is feest in Den Haag
Misschien te snel voor een vraag
Maar dat is beter dan er naar fluiten.
’t Is feest in Den Haag
Misschien dat ik klaag
Maar dat is beter dan nooit.
Is het feest in Den Haag?
Misschien op tijd met deze vraag
En binnenkort hoge ogen gegooid.
Vreemd gedicht … waar gaat dit over? Over een feest, over Den Haag, over duiten, over traag, en dat je ernaar kunt fluiten? Ja, wacht nog even en je zult beleven dat de kaartjes voor Ça Ira zijn vergeven. Tenminste, als het aan Marco Borsato ligt, want hij is voor het NHD gezwicht. Da’s dè krant in Noord-Holland die in de maand december wordt bemand door niemand minder dan ònze ambassadeur. Als War Child-hoofdredacteur. En laten wij nu weten, dat hij daarom Ça Ira niet zal vergeten. Wat zullen we doen, hem een uitnodiging sturen? Nee, we dagen hem uit! Wij in de krant, hij na het feest in Den Haag op pad met de buit. Een vette buit is wat we ons wensen. Maar, lieve fans en andere lieve mensen, dan wordt het wel tijd dat jullie even bellen. Ergens op deze site staat een nummer met nullen. Als je daar een kaartje bestelt kunnen we de zakken van Marco vullen. En de krant, want als je daarin met deze BN-er belandt, is het halve werk gedaan.
’t Is feest in Den Haag! Volgend jaar, 5 mei 2008, wordt Ça Ira in Nederland tot klinken gebracht. Libertyday, dus de driekleur in top. En voor die ene keer mag ie zelfs op z’n kop. Bleu-blanc-rouge, de kleuren van Revolutie maar dan zònder munitie! Vrijheid, gelijkheid, passie en hoop. Zijn er voor dat feest nog kaarten TE KOOP?! Ja, op VERKOCHT moeten we nog even wachten, maar de beloning voor geduld zal dat leed vast verzachten.
Twee bordjes, de eerste staat in de grond. Na VERKOCHT ben ik reuze benieuwd wat Roger er zèlf van vond. Hebben jullie zijn agenda al bekeken? Zo rond 5 mei 2008 heeft hij vrije weken! Marco, ’t is maar dat je het weet, met Roger Waters heb je een ‘grote’ beet. Zijn opera voor War Child gooit hoge ogen, let maar op. En als hij komt, staat Den Haag op z’n kop. Die beelden konden wel eens over de wereld gaan. Roger en jij voor War Child, hand in hand? Voor die ene kans mag er toch wel een stukje in de krant?! ‘Serving the Children of the World’, je kunt er niet vroeg genoeg mee beginnen. Ik hoor het je nog zeggen op het strand van Scheveningen. Of je nu een opera schrijft of een V-teken maakt, het gaat erom dat je de harten van mensen raakt. Met de hoop op vrede, voor alle mensen. Maar voor kinderen vooral, dat blijven we wensen. Met die prachtige muziek van Roger Waters sluit ik graag af vandaag. Nog even en het is feest in Den Haag!
Misschien ook vandaag
Maar dat weet ik niet echt.
’t Is feest in Den Haag
Misschien ben ik wat traag
Maar dat is toch niet slecht?
’t Is feest in Den Haag
Misschien als ik er in slaag
Maar dat kost een paar duiten.
’t Is feest in Den Haag
Misschien te snel voor een vraag
Maar dat is beter dan er naar fluiten.
’t Is feest in Den Haag
Misschien dat ik klaag
Maar dat is beter dan nooit.
Is het feest in Den Haag?
Misschien op tijd met deze vraag
En binnenkort hoge ogen gegooid.
Vreemd gedicht … waar gaat dit over? Over een feest, over Den Haag, over duiten, over traag, en dat je ernaar kunt fluiten? Ja, wacht nog even en je zult beleven dat de kaartjes voor Ça Ira zijn vergeven. Tenminste, als het aan Marco Borsato ligt, want hij is voor het NHD gezwicht. Da’s dè krant in Noord-Holland die in de maand december wordt bemand door niemand minder dan ònze ambassadeur. Als War Child-hoofdredacteur. En laten wij nu weten, dat hij daarom Ça Ira niet zal vergeten. Wat zullen we doen, hem een uitnodiging sturen? Nee, we dagen hem uit! Wij in de krant, hij na het feest in Den Haag op pad met de buit. Een vette buit is wat we ons wensen. Maar, lieve fans en andere lieve mensen, dan wordt het wel tijd dat jullie even bellen. Ergens op deze site staat een nummer met nullen. Als je daar een kaartje bestelt kunnen we de zakken van Marco vullen. En de krant, want als je daarin met deze BN-er belandt, is het halve werk gedaan.
’t Is feest in Den Haag! Volgend jaar, 5 mei 2008, wordt Ça Ira in Nederland tot klinken gebracht. Libertyday, dus de driekleur in top. En voor die ene keer mag ie zelfs op z’n kop. Bleu-blanc-rouge, de kleuren van Revolutie maar dan zònder munitie! Vrijheid, gelijkheid, passie en hoop. Zijn er voor dat feest nog kaarten TE KOOP?! Ja, op VERKOCHT moeten we nog even wachten, maar de beloning voor geduld zal dat leed vast verzachten.
Twee bordjes, de eerste staat in de grond. Na VERKOCHT ben ik reuze benieuwd wat Roger er zèlf van vond. Hebben jullie zijn agenda al bekeken? Zo rond 5 mei 2008 heeft hij vrije weken! Marco, ’t is maar dat je het weet, met Roger Waters heb je een ‘grote’ beet. Zijn opera voor War Child gooit hoge ogen, let maar op. En als hij komt, staat Den Haag op z’n kop. Die beelden konden wel eens over de wereld gaan. Roger en jij voor War Child, hand in hand? Voor die ene kans mag er toch wel een stukje in de krant?! ‘Serving the Children of the World’, je kunt er niet vroeg genoeg mee beginnen. Ik hoor het je nog zeggen op het strand van Scheveningen. Of je nu een opera schrijft of een V-teken maakt, het gaat erom dat je de harten van mensen raakt. Met de hoop op vrede, voor alle mensen. Maar voor kinderen vooral, dat blijven we wensen. Met die prachtige muziek van Roger Waters sluit ik graag af vandaag. Nog even en het is feest in Den Haag!
woensdag 21 november 2007
PR
Alles is anders …
Alles is anders, een variatie op ‘Alles is liefde’. Hoor je veel en dagelijks op de radio.
Mooi lied, prachtige film. Aad, het verhaal ‘En zo is ’t gekomen’ gaat even op een zijspoor. Alles aan Ça Ira is anders en ik ben anders. Vandaag ben ik wispelturig, zoals vaker het geval. Onrustig nadat ik heb gehoord hoeveel kaarten er zijn verkocht. Even verder lezen, kom je het getal vanzelf tegen. Projectteam, niet schrikken. Jullie hebben net gelezen dat we er verstandig aan doen, dit getal nog maar even binnenskamers te houden, maar zo zit ik niet in elkaar. Vandaag tenminste niet. Waarom zou ik? Zo af en toe zoek ik mijn toevlucht tot het boek ‘Levenswijs’, wijsheden voor elke dag. En wat lees ik op 21 november? Wantrouwen is een teken van zwakte. Niet door de eerste de beste verkondigd, maar door Gandhi. Film over zijn leven gezien? Doen, als de kans zich voordoet. Na Alles is Liefde. Je kunt toch niet iedereen zomaar vertrouwen? Hoe vaak word je niet bedrogen, om de tuin geleid en opgelicht? Wantrouwen een teken van zwakte? Ja, dan zoek je overal iets achter. Ik vertrouw de mensen die op deze site deze stukjes lezen en erop reageren. Wantrouwen zoekt naar dubbele bodems, vermoedt verborgen agenda’s. Jammer, ik heb geen verborgen agenda, ik stel me open voor verrassingen, ook als ik daar onaangenaam door getroffen word. Wantrouwend zou ik altijd op m’n hoede zijn. Nu kan ik onbekommerd genieten, tot het tegendeel blijkt. Over risico’s gesproken ….
Hoewel ik dus nog geen uur geleden heb aangekondigd, het getal 129 nog even niet naar buiten te brengen, heb ik dat nu gedaan. En weten jullie waarom? Omdat we daarmee ook een beroep kunnen doen op de fans van Ça Ira. Omdat we met elkaar willen genieten van die muziek waar we maar geen genoeg van kunnen krijgen. En het liefst in een volle, enthousiaste zaal. Daarvoor is het nodig dat we ruim 2.000 kaarten verkopen. Want dan hebben we dè entourage te pakken die Ça Ira verdient! Je kunt het anno 2008 toch niet verkopen Bevrijdingsdag te vieren met een handjevol feestgangers?
Gisteravond keken Veerle en ik nog naar het Jeugdjournaal, waarop beelden te zien waren van kindsoldaten. Het woord alleen al doet me gruwen. En over de hele wereld lopen deze kinderen rond, behangen met wapens. Met alle gevolgen van nog veel ingrijpender risico’s vandien. Niks verborgen agenda. Niks dubbele bodem. We zetten alle zeilen bij om daar te komen waar we willen komen. Dat ene regeltje uit Ça Ira staat niet voor niets als eye-catcher op onze site! We kunnen allemaal ons steentje bijdragen aan de manier waarop de wereld in elkaar steekt! “Make a choice”, is wat Roger Waters ons meegeeft.
Werk aan de winkel. De PR-machine voor Ça Ira for War Child moet voluit. En daar kunnen we alle hulp bij gebruiken. Zodra de flyer klaar is, ga ik een rondje Nederland om ze te verspreiden. Rondje Drenthe Aad & Trees. Rondje Gelderland Bert. Rondje Zuid-Holland Theo en Michel. Rondje Amsterdam NCK. Rondje Tilburg Hans en het TBO. Zou dat lukken?!
Alles is anders, een variatie op ‘Alles is liefde’. Hoor je veel en dagelijks op de radio.
Mooi lied, prachtige film. Aad, het verhaal ‘En zo is ’t gekomen’ gaat even op een zijspoor. Alles aan Ça Ira is anders en ik ben anders. Vandaag ben ik wispelturig, zoals vaker het geval. Onrustig nadat ik heb gehoord hoeveel kaarten er zijn verkocht. Even verder lezen, kom je het getal vanzelf tegen. Projectteam, niet schrikken. Jullie hebben net gelezen dat we er verstandig aan doen, dit getal nog maar even binnenskamers te houden, maar zo zit ik niet in elkaar. Vandaag tenminste niet. Waarom zou ik? Zo af en toe zoek ik mijn toevlucht tot het boek ‘Levenswijs’, wijsheden voor elke dag. En wat lees ik op 21 november? Wantrouwen is een teken van zwakte. Niet door de eerste de beste verkondigd, maar door Gandhi. Film over zijn leven gezien? Doen, als de kans zich voordoet. Na Alles is Liefde. Je kunt toch niet iedereen zomaar vertrouwen? Hoe vaak word je niet bedrogen, om de tuin geleid en opgelicht? Wantrouwen een teken van zwakte? Ja, dan zoek je overal iets achter. Ik vertrouw de mensen die op deze site deze stukjes lezen en erop reageren. Wantrouwen zoekt naar dubbele bodems, vermoedt verborgen agenda’s. Jammer, ik heb geen verborgen agenda, ik stel me open voor verrassingen, ook als ik daar onaangenaam door getroffen word. Wantrouwend zou ik altijd op m’n hoede zijn. Nu kan ik onbekommerd genieten, tot het tegendeel blijkt. Over risico’s gesproken ….
Hoewel ik dus nog geen uur geleden heb aangekondigd, het getal 129 nog even niet naar buiten te brengen, heb ik dat nu gedaan. En weten jullie waarom? Omdat we daarmee ook een beroep kunnen doen op de fans van Ça Ira. Omdat we met elkaar willen genieten van die muziek waar we maar geen genoeg van kunnen krijgen. En het liefst in een volle, enthousiaste zaal. Daarvoor is het nodig dat we ruim 2.000 kaarten verkopen. Want dan hebben we dè entourage te pakken die Ça Ira verdient! Je kunt het anno 2008 toch niet verkopen Bevrijdingsdag te vieren met een handjevol feestgangers?
Gisteravond keken Veerle en ik nog naar het Jeugdjournaal, waarop beelden te zien waren van kindsoldaten. Het woord alleen al doet me gruwen. En over de hele wereld lopen deze kinderen rond, behangen met wapens. Met alle gevolgen van nog veel ingrijpender risico’s vandien. Niks verborgen agenda. Niks dubbele bodem. We zetten alle zeilen bij om daar te komen waar we willen komen. Dat ene regeltje uit Ça Ira staat niet voor niets als eye-catcher op onze site! We kunnen allemaal ons steentje bijdragen aan de manier waarop de wereld in elkaar steekt! “Make a choice”, is wat Roger Waters ons meegeeft.
Werk aan de winkel. De PR-machine voor Ça Ira for War Child moet voluit. En daar kunnen we alle hulp bij gebruiken. Zodra de flyer klaar is, ga ik een rondje Nederland om ze te verspreiden. Rondje Drenthe Aad & Trees. Rondje Gelderland Bert. Rondje Zuid-Holland Theo en Michel. Rondje Amsterdam NCK. Rondje Tilburg Hans en het TBO. Zou dat lukken?!
Abonneren op:
Posts (Atom)