Geen punt, geen uit, een X op Moederdag 2008.
Lieve Uri,
Hoe bedank je de man, die door Google wordt omschreven als ‘lichttovenaar’?
Hoe zeg je in hemelsnaam ‘Dank je wel’ tegen diezelfde man, zo groots waar het om ‘licht’ gaat?
Hoe bedank je Uri Rapaport voor zijn bijdrage aan Ça Ira for War Child?
Mark Minnema schrijft in het NHD: ‘Er is veel werk gemaakt van de aankleding. Belichting versterkt de stemming van ‘het volk’: woedend rood, of ingetogen paars.’
Als volstrekte leek op het gebied van de ins and outs van belichting, zou het ongepast zijn, iets te roepen over hoe jij kunt toveren met licht.
Ik heb het woord ‘light’ in Ça Ira voor je geteld; 3 x raden hoe vaak het woord ‘light’ in Ça Ira voorkomt: 10! Tien keer. Toeval, of verdien je gewoon een 10? Volmondig: ja, jij verdient een 10! Jij en je onvergelijkbare tovenarij met het licht in Ça Ira.
Op mijn map met hierin de complete tekst van Ça Ira, staat: “Denk je dat je klaar bent, kan je meteen beginnen …” Bevrijdingsdag 5 mei, aan het einde van de laatste reparatie-repetitie, knalde alles wat je had ingeprogrammeerd, van je scherm. Hoe kwetsbaar kun je zijn als het om ‘licht’ gaat? Je hebt me iets toevertrouwd over jouw beleving bij 4 mei. Ik werd daar zeer door geraakt. Veerle, Rosalie, Aad, Trees en ik hebben aan je gedacht, toen we in onze hotelkamer naar de TV-beelden keken van Dodenherdenking 2008 op de Dam.
Vandaag, op Moederdag 2008, wil ik je heel graag iets meegeven. Mijn broer Laurens stuurde me ruim 10 jaar geleden een prachtige kaart van een opkomende zon. Achterop de kaart schreef hij ‘Voor 1997 dit gedicht van Marijke van Hoff’. Deze kaart gaat al 2 jaar met me mee in diezelfde Ça Ira-map, op de plaats waar staat:
To freeze in the dead of night
To burn in a law divine
Deep in the crucible brine
The sorrow and the rage entwine
And coil and climb towards the light
The quill is poised above the page
Words like falling rain slake the thirst and dowse the flames
Cooling in the crucible and idea forms
A nugget of believe in the hearts of the poor
That maybe in the dawn’s new light
They have a right to the law …
Ik weet niet of je van gedichten houdt. Maar je houdt van licht, dat is zeker. Voor jou als dank:
DAGLICHT
Sta met mij in de tuin van heden,
vang het licht zolang het is,
roep het donker niet, het komt vanzelf.
Spreek niet van verleden,
leg op de toekomst geen beslag.
Zie deze dag als aanvang,
belofte voor wellicht een nieuw begin.
Ontwaar de glans en kom mij
daarin nader, geef dit moment
tot in de kleinste ruimte zin.
X
zondag 11 mei 2008
Each café ... a stage!
En dat op Moederdag ...
Beetje vroeg om al aan de bar te hangen. Kopje thee op bed, even achter de PC, lezen dat Crewlid Ton enkele uren na de voorstelling is ingestort! Netjes voor de deur afgezet, daarna alleen de wind uit de Ça Ira-samples nog door de Teijlerstraat horen ruisen.
Ik dacht al: “Stilte na de storm in Den Haag?” Verdorie, Ton. Een zieke man is niks, een ziek Crewlid is helemaal niks. Je kunt mij wel om boodschappen sturen … alhoewel, duurt misschien wat lang voordat je ze krijgt. Ik raak buiten Sint Pancras de weg wel eens kwijt :-)
Ha, nu hoor ik iedereen denken: “Je zult, als je ziek bent, maar zo’n drukteschopper aan je bed hebben!” Toevallig, er bestaat ook zoiets als Joke in rust. Zoals vanmorgen in Moederdag-bed, “Hè, moet ik nu al rechtop zitten?”, 2 (!) boeken gekregen. Ja, da’s een andere hobby van me. Lezen. Wàt? Ja, ik lees graag. Foto van Trees gezien? In het zonnetje voor het WFT, wachtend op de dingen die komen gingen? Daar zou ik maar wat graag zitten. Af en toe, niet te vaak. Tenminste niet voor het WFT. Daar blijf ik voorlopig even weg.
Lieve Ton,
De allereerste woorden die je ooit tegen me zei, waren: “Zó. Ben je wakker?!” Nou, wakker was ik. Door en door wakker geschud door de allereerste kennismaking met Pink Project. Pauze in Terneuzen, remember?! Pink Project van Peter Chattelin kende ik toen nog niet. Nu wel. PP voor insiders ook. PP, de enige geloofwaardige Tribute Band van Pink Floyd in dit universum. Ik mag het zeggen. En Ton is daar geluidstechnicus. Ik zat recht achter hem en ben compleet voor hem gevallen. Dat schrijf ik zonder enige schroom, Ton. Een geluidstechnicus pakt zware kisten uit, legt snoeren neer, plakt ze vast, stelt boxen en monitoren op, gaat achter de mengtafel zitten, schuift aan schuifjes, ietsje terug, ietsje verder, knopje daar in, knopje daar uit, kortom, een geluidstechnicus speelt als een musicus met alles waar iemand die daar geen verstand van heeft, absoluut niet aan mag komen.
Met groot respect en ongeloofelijke bewondering voor dit vak, komt ie weer, met hoofdletter V, heb ik de afgelopen weken zelfs naar 2 van deze grote mannen mogen kijken. Mogen zien, maar vooral ook horen, dat mede door de grote inzet van deze 2 mannen (zeg, pastte XXL nu niet of wel?!), Ça Ira letterlijk van het WFT-podium knalde. Ohh, en in de zaal knalde het ook. En het knalde niet alleen! Iedereen heeft het kunnen horen. Van fluisterzachte koorpassages (na de dood van Queen Marie bijvoorbeeld, zóóóó mooi …), tot de verpletterende en vernietigende val van het mes van de Guillotine. “Ja, die kop is er toch ècht af!”, liet Ernst Daniël zich ontvallen, nadat was getest hoe hard het eigenlijk kon. Big smile, bij iedereen. Over goeie sfeer gesproken.
Ton, jij hebt in Ça Ira een bijzondere rol gespeeld. Een rol die ik zelf graag had willen spelen. Mocht ik al niet dirigeren, mocht ik ook de geluidseffecten al niet spelen :-) En blij dat ik daar achteraf om ben!
Beste allemaal, het moet maar eens even hardop gezegd. Hoogmoed komt voor de val. Je kunt je vanalles in je hoofd halen, maar er zijn grenzen. Ça Ira dirigeren is een heidense klus en slechts zeer wel toevertrouwd aan een professionele dirigent. Iemand als Rob Vermeulen.
Rob, nog even geduld, als er iemand is aan wie ik graag een ‘Lieve’ opdraag, ben jij het. Het spelen van de geluidseffecten (orkestpartij SFX) zou ook een heidense klus zijn geweest voor iemand die van schuifjes en knopjes geen verstand heeft. Ik dus!
Het bleef namelijk niet bij dat kleine keyboard, waarop Ton zo parmantig met één vinger de samples tot klinken bracht. Samen met Will-Jan heeft hij 2 dagen ziten mixen, hebben ze de uitersten opgezocht, hebben ze daarna voor de gulden middenweg gekozen, om het publiek niet van de stoelen te blazen. Wakker geschud zijn we ook in Den Haag!
Ton, ontzettend bedankt! Dat ik jou en Will-Jan met koffie wakker mocht houden, was ook een dankbare taak.
24 mei, Alphen a/d Rijn, Pink Project in Theater Castellum … Ça Ira-réunie met Pink Floyd-muziek? Doen!!!
Lieve Will-Jan,
Ja, jij dacht dat je er met een enkel regeltje vanaf kwam. Mis. Ik weet het, je bent bescheiden en zit niet te wachten op spotlights. Pech, want ik ga je er toch even in zetten.
We kennen elkaar al lang. Toen ik in 1985 toelatingsexamen had gedaan en in de gangen van het Conservatorium aan het Nassauplein wandelde, liep jij daar met lange wapperende haren, al een eind op weg naar je eindexamen. Ik kan me niet meer herinneren, of we daar met elkaar hebben gesproken. Ik kan me wel herinneren dat ik onder de indruk was van je ‘aanwezigheid’. En dat ben ik nog steeds.
Je hebt in de afgelopen jaren een miljoenenbedrijf opgebouwd. Peak Audio staat voor alles wat jij daar in hebt gestopt. Je begeeft je onder de ‘groten’, reist door heel Europa, en hebt als geen ander weet van hoe je met versterkingsapparatuur de kracht van de menselijke stem toch tot z’n recht laat komen.
Mag ik het zo eenvoudig omschrijven? Ik weet dat het verre van eenvoudig voor je is geweest, om alle problemen die Ça Ira in het World Forum Theater met zich brachten, het hoofd te bieden.
Ik heb er werkelijk geen seconde aan getwijfeld dat je dat zou lukken. Vakman die je bent. De man die 180 ‘punten’ aan weet te brengen in het Gelredome, kun je met een gerust hart Ça Ira toevertrouwen. En nog veel meer. Temidden van zoveel mensen, die allemaal roepen dat het met hun geluid niet goed zat, was jij een rots in de branding. Dat je dat tot op enkele dagen voor 5 mei geflikt hebt zònder partituur, is mij een volstrekt raadsel.
Iedere solo, van de solisten, van de individuele koorleden, de kinderen, de orkestleden, geen belangrijk moment is je ontgaan. Je liet me tijdens de ‘reparatie-repetitie’ op 5 mei even zien, hoeveel je voor de voorstelling had ingeprogrammeerd. Niet alleen wat ik kon zien op de mengtafel, maar ook ‘daaronder’ zaten nog even zo vele ingeprogrammeerde momenten, waarop die ene microfoon (hoeveel zijn het er uiteindelijk geworden?!) het nu juist wèl deed en die andere vooral niet. Unbelievable! Daar moet je dagen en dagen en dagen mee bezig zijn geweest.
Onbetaalbaar!
Gek, Will-Jan, de foto van jou, bezig aan de mengtafel, met de partituur er bovenop, vind ik één van de mooiste. Of is dat niet gek? Die foto vertelt mij, ons, The Story of The Sound of Ça Ira in Holland. Enkel en alleen door jouw vakmanschap en je grote muzikaliteit, heeft die ene ene keer Ça Ira zo mooi geklonken.
Punt. Uit. X.
Voor vandaag …
Beetje vroeg om al aan de bar te hangen. Kopje thee op bed, even achter de PC, lezen dat Crewlid Ton enkele uren na de voorstelling is ingestort! Netjes voor de deur afgezet, daarna alleen de wind uit de Ça Ira-samples nog door de Teijlerstraat horen ruisen.
Ik dacht al: “Stilte na de storm in Den Haag?” Verdorie, Ton. Een zieke man is niks, een ziek Crewlid is helemaal niks. Je kunt mij wel om boodschappen sturen … alhoewel, duurt misschien wat lang voordat je ze krijgt. Ik raak buiten Sint Pancras de weg wel eens kwijt :-)
Ha, nu hoor ik iedereen denken: “Je zult, als je ziek bent, maar zo’n drukteschopper aan je bed hebben!” Toevallig, er bestaat ook zoiets als Joke in rust. Zoals vanmorgen in Moederdag-bed, “Hè, moet ik nu al rechtop zitten?”, 2 (!) boeken gekregen. Ja, da’s een andere hobby van me. Lezen. Wàt? Ja, ik lees graag. Foto van Trees gezien? In het zonnetje voor het WFT, wachtend op de dingen die komen gingen? Daar zou ik maar wat graag zitten. Af en toe, niet te vaak. Tenminste niet voor het WFT. Daar blijf ik voorlopig even weg.
Lieve Ton,
De allereerste woorden die je ooit tegen me zei, waren: “Zó. Ben je wakker?!” Nou, wakker was ik. Door en door wakker geschud door de allereerste kennismaking met Pink Project. Pauze in Terneuzen, remember?! Pink Project van Peter Chattelin kende ik toen nog niet. Nu wel. PP voor insiders ook. PP, de enige geloofwaardige Tribute Band van Pink Floyd in dit universum. Ik mag het zeggen. En Ton is daar geluidstechnicus. Ik zat recht achter hem en ben compleet voor hem gevallen. Dat schrijf ik zonder enige schroom, Ton. Een geluidstechnicus pakt zware kisten uit, legt snoeren neer, plakt ze vast, stelt boxen en monitoren op, gaat achter de mengtafel zitten, schuift aan schuifjes, ietsje terug, ietsje verder, knopje daar in, knopje daar uit, kortom, een geluidstechnicus speelt als een musicus met alles waar iemand die daar geen verstand van heeft, absoluut niet aan mag komen.
Met groot respect en ongeloofelijke bewondering voor dit vak, komt ie weer, met hoofdletter V, heb ik de afgelopen weken zelfs naar 2 van deze grote mannen mogen kijken. Mogen zien, maar vooral ook horen, dat mede door de grote inzet van deze 2 mannen (zeg, pastte XXL nu niet of wel?!), Ça Ira letterlijk van het WFT-podium knalde. Ohh, en in de zaal knalde het ook. En het knalde niet alleen! Iedereen heeft het kunnen horen. Van fluisterzachte koorpassages (na de dood van Queen Marie bijvoorbeeld, zóóóó mooi …), tot de verpletterende en vernietigende val van het mes van de Guillotine. “Ja, die kop is er toch ècht af!”, liet Ernst Daniël zich ontvallen, nadat was getest hoe hard het eigenlijk kon. Big smile, bij iedereen. Over goeie sfeer gesproken.
Ton, jij hebt in Ça Ira een bijzondere rol gespeeld. Een rol die ik zelf graag had willen spelen. Mocht ik al niet dirigeren, mocht ik ook de geluidseffecten al niet spelen :-) En blij dat ik daar achteraf om ben!
Beste allemaal, het moet maar eens even hardop gezegd. Hoogmoed komt voor de val. Je kunt je vanalles in je hoofd halen, maar er zijn grenzen. Ça Ira dirigeren is een heidense klus en slechts zeer wel toevertrouwd aan een professionele dirigent. Iemand als Rob Vermeulen.
Rob, nog even geduld, als er iemand is aan wie ik graag een ‘Lieve’ opdraag, ben jij het. Het spelen van de geluidseffecten (orkestpartij SFX) zou ook een heidense klus zijn geweest voor iemand die van schuifjes en knopjes geen verstand heeft. Ik dus!
Het bleef namelijk niet bij dat kleine keyboard, waarop Ton zo parmantig met één vinger de samples tot klinken bracht. Samen met Will-Jan heeft hij 2 dagen ziten mixen, hebben ze de uitersten opgezocht, hebben ze daarna voor de gulden middenweg gekozen, om het publiek niet van de stoelen te blazen. Wakker geschud zijn we ook in Den Haag!
Ton, ontzettend bedankt! Dat ik jou en Will-Jan met koffie wakker mocht houden, was ook een dankbare taak.
24 mei, Alphen a/d Rijn, Pink Project in Theater Castellum … Ça Ira-réunie met Pink Floyd-muziek? Doen!!!
Lieve Will-Jan,
Ja, jij dacht dat je er met een enkel regeltje vanaf kwam. Mis. Ik weet het, je bent bescheiden en zit niet te wachten op spotlights. Pech, want ik ga je er toch even in zetten.
We kennen elkaar al lang. Toen ik in 1985 toelatingsexamen had gedaan en in de gangen van het Conservatorium aan het Nassauplein wandelde, liep jij daar met lange wapperende haren, al een eind op weg naar je eindexamen. Ik kan me niet meer herinneren, of we daar met elkaar hebben gesproken. Ik kan me wel herinneren dat ik onder de indruk was van je ‘aanwezigheid’. En dat ben ik nog steeds.
Je hebt in de afgelopen jaren een miljoenenbedrijf opgebouwd. Peak Audio staat voor alles wat jij daar in hebt gestopt. Je begeeft je onder de ‘groten’, reist door heel Europa, en hebt als geen ander weet van hoe je met versterkingsapparatuur de kracht van de menselijke stem toch tot z’n recht laat komen.
Mag ik het zo eenvoudig omschrijven? Ik weet dat het verre van eenvoudig voor je is geweest, om alle problemen die Ça Ira in het World Forum Theater met zich brachten, het hoofd te bieden.
Ik heb er werkelijk geen seconde aan getwijfeld dat je dat zou lukken. Vakman die je bent. De man die 180 ‘punten’ aan weet te brengen in het Gelredome, kun je met een gerust hart Ça Ira toevertrouwen. En nog veel meer. Temidden van zoveel mensen, die allemaal roepen dat het met hun geluid niet goed zat, was jij een rots in de branding. Dat je dat tot op enkele dagen voor 5 mei geflikt hebt zònder partituur, is mij een volstrekt raadsel.
Iedere solo, van de solisten, van de individuele koorleden, de kinderen, de orkestleden, geen belangrijk moment is je ontgaan. Je liet me tijdens de ‘reparatie-repetitie’ op 5 mei even zien, hoeveel je voor de voorstelling had ingeprogrammeerd. Niet alleen wat ik kon zien op de mengtafel, maar ook ‘daaronder’ zaten nog even zo vele ingeprogrammeerde momenten, waarop die ene microfoon (hoeveel zijn het er uiteindelijk geworden?!) het nu juist wèl deed en die andere vooral niet. Unbelievable! Daar moet je dagen en dagen en dagen mee bezig zijn geweest.
Onbetaalbaar!
Gek, Will-Jan, de foto van jou, bezig aan de mengtafel, met de partituur er bovenop, vind ik één van de mooiste. Of is dat niet gek? Die foto vertelt mij, ons, The Story of The Sound of Ça Ira in Holland. Enkel en alleen door jouw vakmanschap en je grote muzikaliteit, heeft die ene ene keer Ça Ira zo mooi geklonken.
Punt. Uit. X.
Voor vandaag …
zaterdag 10 mei 2008
Ridder Ernst Daniël Smid!
Zojuist bekend gemaakt: Ernst Daniël Smid, Ringmaster, King Louis, Troublemaker, Condorcet en Officer Ça Ira, is door H.M. Koningin Beatrix benoemd tot Ridder van Oranje Nassau!
Lieve Ernst Daniël,
Namens het Projectteam, Artistiek Team en alle uitvoerenden van 'Ça Ira for War Child': Van Harte Gefeliciteerd met deze fantàstische onderscheiding!
XXX Joke
Lieve Ernst Daniël,
Namens het Projectteam, Artistiek Team en alle uitvoerenden van 'Ça Ira for War Child': Van Harte Gefeliciteerd met deze fantàstische onderscheiding!
XXX Joke
The street is a theatre!
Van mij is wel eens, vaker gezegd, dat ik chaotisch ben. Is met enige zorg vóór de start van dit project aangegeven, dat het wel prettig zou zijn, als ik de zinnen goed bij elkaar hield. Zinnen. Eén van de bijzondere bijkomstigheden van dit project. Zinnen. Deel III bijvoorbeeld. Dit deel begint al weer anders dan ik dacht. Deel II helemaal. Ik ga zitten, denk na, en de zinnen komen vanzelf. Maar dat bedoelde degene niet, die het had over mijn zinnen. Die soms chaotisch lijken, omdat ik zo snel denk, dat ik het niet kan bijhouden om ze uit te spreken. Warboel.
Zo vergaat het me nu ook. Ik kom langzamerhand aan het einde van al die zinnen en heb nog zoveel ‘on my mind’, teveel om op te noemen. Gelukkig denk ik ook in beelden. En dat helpt, want bij een beeld kun je je zinnen bepalen.
Zoals vanmorgen, toen ik ineens dacht aan Bruce Springsteen. Zijn ‘Streets of Philadelphia’ :
I was bruised and battered and I couldnt tell what I felt
I was unrecognizable to myself
I saw my reflection in a window
I didnt know my own face
Oh brother are you gonna leave me wastin´away
On the streets of Philadelphia
I walked the avenue till my legs felt like stone
I heard the voices of friends vanished and gone
At night I could hear the blood in my veins
Black and whispering as the rain
On the streets of Philadelphia
Aint no angel gonna greet me, its just you and I my friend
My clothes dont fit me no more, I walked a thousand miles
Just to slip the skin
The night has fallen, Im lyin awake,
I can feel myself fading away
So receive me brother with your faithless kiss
Or will we leave each other alone like this
On the streets of Philadelphia ….
… staat nog altijd 1 in mijn Top 10 allertijden. En, ’t is maar eens, vaker gezegd, ‘Philadelphia’ wil ik horen als ik deze aarde verlaat. Nee, nu niet denken: “Dat zeg je toch niet ..”, ik zeg die dingen wel. Stel je voor, dat er iets gedraaid wordt van Pink Floyd of een mooi stukje uit Ça Ira. Niks ervan, Bruce Springsteen, when I’m fading away.
Kennen jullie Charles Ives, Amerikaans klassiek componist? Geniale man! Kreeg de liefde voor militaire blaasmuziek van zijn vader met de paplepel ingegoten. En, misschien wel vergelijkbaar met Roger Waters' Ça Ira, tijdens zijn leven werd Ives' muziek maar hoogst zelden uitgevoerd. Nu, ruim 50 jaar na zijn dood, wordt Ives beschouwd als een van de 'Amerikaanse originelen'. Luister maar eens naar Deel III uit zijn ‘Holidays Symphony’, hoe toepasselijk vandaag. Misschien vergaat het Ça Ira ook wel zo ...
Even terug naar ‘The street is a theatre’, anders raak ik de draad kwijt. Ives heeft een stuk geschreven, waarin hij twee fanfare-orkesten naar elkaar toe laat marcheren, ze vervolgens door elkaar heen en daarna weer bij van elkaar vandaan laat lopen. Quick March! Zooitje!Weten jullie nog hoe de Kickers tijdens de repetitie op “We sing of what we want” door het lokaal stampten? Gewèldig! Maar oh wee, Ives schreef dit stuk voor twee verschillende fanfares. Zoiets als The Marching Feet of the Soldiers aan de ene kant, en We sing in the Camps du Mars aan de andere kant. Dwars door elkaar heen, Theatre in the Street, en dan FIRE!
Stilte, het klapwieken van verschrikte vogels, rood licht, weg Kinderkoor. Ik kan me vergissen, maar als dat Anno 2008 niet net zo vernieuwend is als Charles Ives in zijn tijd … misschien maak ik het nog mee dat The Maestro will be restored instead.
Mark schrijft in het NHD: Ça Ira groeide uit tot een project van Nationale allure. Met professionele musici als dirigent Rob Vermeulen, bariton Ernst Daniël Smid, tenor André Post en sopraan Karin ten Cate. Helaas straalde dat niet af op de bezetting van de zaal, die nog niet half gevuld was.
Niets nieuws onder de zon. Roger Waters schrijft: I have watched at the roadside the grey parade of history passing by. The lessons unlearned. The innocent are still slaughtered in the name of God and Freedom.
Maar dan: Those who died before their time, made their mark upon the sand. The ‘more’ there is to Ça Ira is this. There is Hope.
Dat heeft die half gevulde zaal dan toch maar mee gekregen! Met de uitvoerenden meegeteld hebben meer dan 1.000 mensen deze boodschap gehoord. En dat geeft hoe dan ook hoop. Dat geeft kindsoldaten zicht op een andere toekomst. Dat geeft War Child de mogelijkheid aandacht te blijven vragen voor vrijheid. Rood! Passie! Niet voor niets hebben we de Kickers rood aangekleed.
Its just you and I my friend
Or will we leave each other alone like this
On the streets of Philadelphia …
Wordt vervolgd ...
Zo vergaat het me nu ook. Ik kom langzamerhand aan het einde van al die zinnen en heb nog zoveel ‘on my mind’, teveel om op te noemen. Gelukkig denk ik ook in beelden. En dat helpt, want bij een beeld kun je je zinnen bepalen.
Zoals vanmorgen, toen ik ineens dacht aan Bruce Springsteen. Zijn ‘Streets of Philadelphia’ :
I was bruised and battered and I couldnt tell what I felt
I was unrecognizable to myself
I saw my reflection in a window
I didnt know my own face
Oh brother are you gonna leave me wastin´away
On the streets of Philadelphia
I walked the avenue till my legs felt like stone
I heard the voices of friends vanished and gone
At night I could hear the blood in my veins
Black and whispering as the rain
On the streets of Philadelphia
Aint no angel gonna greet me, its just you and I my friend
My clothes dont fit me no more, I walked a thousand miles
Just to slip the skin
The night has fallen, Im lyin awake,
I can feel myself fading away
So receive me brother with your faithless kiss
Or will we leave each other alone like this
On the streets of Philadelphia ….
… staat nog altijd 1 in mijn Top 10 allertijden. En, ’t is maar eens, vaker gezegd, ‘Philadelphia’ wil ik horen als ik deze aarde verlaat. Nee, nu niet denken: “Dat zeg je toch niet ..”, ik zeg die dingen wel. Stel je voor, dat er iets gedraaid wordt van Pink Floyd of een mooi stukje uit Ça Ira. Niks ervan, Bruce Springsteen, when I’m fading away.
Kennen jullie Charles Ives, Amerikaans klassiek componist? Geniale man! Kreeg de liefde voor militaire blaasmuziek van zijn vader met de paplepel ingegoten. En, misschien wel vergelijkbaar met Roger Waters' Ça Ira, tijdens zijn leven werd Ives' muziek maar hoogst zelden uitgevoerd. Nu, ruim 50 jaar na zijn dood, wordt Ives beschouwd als een van de 'Amerikaanse originelen'. Luister maar eens naar Deel III uit zijn ‘Holidays Symphony’, hoe toepasselijk vandaag. Misschien vergaat het Ça Ira ook wel zo ...
Even terug naar ‘The street is a theatre’, anders raak ik de draad kwijt. Ives heeft een stuk geschreven, waarin hij twee fanfare-orkesten naar elkaar toe laat marcheren, ze vervolgens door elkaar heen en daarna weer bij van elkaar vandaan laat lopen. Quick March! Zooitje!Weten jullie nog hoe de Kickers tijdens de repetitie op “We sing of what we want” door het lokaal stampten? Gewèldig! Maar oh wee, Ives schreef dit stuk voor twee verschillende fanfares. Zoiets als The Marching Feet of the Soldiers aan de ene kant, en We sing in the Camps du Mars aan de andere kant. Dwars door elkaar heen, Theatre in the Street, en dan FIRE!
Stilte, het klapwieken van verschrikte vogels, rood licht, weg Kinderkoor. Ik kan me vergissen, maar als dat Anno 2008 niet net zo vernieuwend is als Charles Ives in zijn tijd … misschien maak ik het nog mee dat The Maestro will be restored instead.
Mark schrijft in het NHD: Ça Ira groeide uit tot een project van Nationale allure. Met professionele musici als dirigent Rob Vermeulen, bariton Ernst Daniël Smid, tenor André Post en sopraan Karin ten Cate. Helaas straalde dat niet af op de bezetting van de zaal, die nog niet half gevuld was.
Niets nieuws onder de zon. Roger Waters schrijft: I have watched at the roadside the grey parade of history passing by. The lessons unlearned. The innocent are still slaughtered in the name of God and Freedom.
Maar dan: Those who died before their time, made their mark upon the sand. The ‘more’ there is to Ça Ira is this. There is Hope.
Dat heeft die half gevulde zaal dan toch maar mee gekregen! Met de uitvoerenden meegeteld hebben meer dan 1.000 mensen deze boodschap gehoord. En dat geeft hoe dan ook hoop. Dat geeft kindsoldaten zicht op een andere toekomst. Dat geeft War Child de mogelijkheid aandacht te blijven vragen voor vrijheid. Rood! Passie! Niet voor niets hebben we de Kickers rood aangekleed.
Its just you and I my friend
Or will we leave each other alone like this
On the streets of Philadelphia …
Wordt vervolgd ...
vrijdag 9 mei 2008
Hold the front page!
Deel II. Hoe begin je Deel II van Ça Ira for War Child? Eigenlijk met Deel I.
Hoewel met enige schroom, ga ik jullie iets vertellen over een verslaggever. Want zonder hem zou er geen enkel deel van Ça Ira op het toneel zijn verschenen.
Nog niet zo lang geleden, ruim 2 jaar, heb ik vanuit mijn functie bij de Politie Noord-Holland Noord gereageerd op een column. Het schijnt zo te zijn, dat je je in een column alles kunt permitteren, omdat dat nu eenmaal de functie van een column is. Wist ik veel. Maar kom niet aan de politie, want dan kom je aan mij. En die verslaggever schreef dus over de klantvriendelijkheid, nee, over het gebrek aan klantvriendelijkheid. Zou hij na een avondje stappen een luisterend oor vinden voor het aangeven van het verlies van zijn warme handschoen? (Het vroor ten tijde van die gewraakte column.)
Nu zie ik niet altijd de humor van dingen in. Werd dus boos over het in mijn ogen onterechte idee dat het bij mijn werkgever aan klantvriendelijkheid ontbreekt. En klom in de pen. Ehhh, reageerde met een stevige mail op de column. Heb de verslaggever uitgelegd wat het verschil is tussen aangifte doen en het melden van een vermissing en heb hem vervolgens uitgenodigd een kopje koffie te komen drinken in het meest klantvriendelijke buro van politie wat je je maar bedenken kunt, het buro waar ik (nog) werk, buro Langedijk. Dat leverde me in de 1ste plaats een leuke reactie van de verslaggever op, waardoor het ijs tussen ons dooide, en in de 2e plaats een vermanende waarschuwing van mijn directe chef. Want, de ontdooide verslaggever wijdde er alsnog een column aan, die hij ‘Joke’ noemde. En in diezelfde column ging het over een klantvriendelijk uitnodiging om alsnog melding te komen maken op buro 'huppeldepup'van het verlies van een handschoen, onder het genot van een kopje koffie. Mijn chef, wist hij veel dat je je in een column alles kunt permitteren, riep mij op het matje ter verantwoording en zei: “Je kunt op persoonlijke titel geen directe reactie versturen namens de politie!” Oké, daar had hij gelijk in. Maar stel je toch voor, dat ik niet gereageerd had … die verslaggever, laat ik hem voor het gemak even Ruud noemen, bleek fervent aanhanger van Pink Floyd. Pink Floyd? Ja, wel van gehoord, maar niet naar geluisterd. Niet naar geluisterd? Wist hij veel dat ik ben opgegroeid met de ‘Matthäus Passion’ van Bach en de Boléro van Ravel? Ja, dat weet hij nu wel.
Dark Side of the Moon Lichtenvoorde, Arrow Rock 2006. Volle maan, Roger Waters op het podium … ik in hogere sferen. En toen kwam Ça Ira! Ik hoor het Ruud nog schrijven: “Ken jij Roger Waters’ klassieke opera Ça Ira?” Nooit van gehoord! Stellen jullie je dat even voor nà Bevrijdingsdag 5 mei 2008. Twee jaar later lees ik in zijn krant, het Noordhollands Dagblad: “Opera Ça Ira maakt indruk”.
Op woensdag 7 mei om precies te zijn. En laat Ruud nou jarig zijn op die dag … toeval? Nee hoor,
leuk verjaardagskado’tje!
Lieve Ruud,
We hebben nu ruim 2 jaar een digitaal lijntje. Je kon helaas niet aanwezig zijn op 5 mei, om daar te kijken en te luisteren naar Ça Ira in Holland. Jij weet als geen ander hoe de totstandkoming van deze uitvoering hand in hand ging met de opkomst van ‘volle maan’ en een pràchtige zonsondergang. “Ultiem geluk”, schreef je. Over wandelen over het strand en kijken naar een zonsondergang. For everyone under the sun … vandaag schijnt de zon voor ons allemaal, maar voor jou een beetje extra!
Met heel veel dankbaarheid zet ik Ruud Schmitz, verslaggever van het Noordhollands Dagblad, in Deel II in de stralende zon. Zonder hem had Ça Ira mijn pad niet gekruist. Had ik niets geleerd over de wijze levensles, dat je om een diep gat in het trottoir heen kunt lopen en door een andere straat je weg kunt vervolgen.
Namens iedereen die er op 5 mei 2008 wèl bij was: Dank je, Ruud, voor die ene vraag:
“Ken je Ça Ira?”
"Ja, inmiddels ken ik Ça Ira!"
Hoewel met enige schroom, ga ik jullie iets vertellen over een verslaggever. Want zonder hem zou er geen enkel deel van Ça Ira op het toneel zijn verschenen.
Nog niet zo lang geleden, ruim 2 jaar, heb ik vanuit mijn functie bij de Politie Noord-Holland Noord gereageerd op een column. Het schijnt zo te zijn, dat je je in een column alles kunt permitteren, omdat dat nu eenmaal de functie van een column is. Wist ik veel. Maar kom niet aan de politie, want dan kom je aan mij. En die verslaggever schreef dus over de klantvriendelijkheid, nee, over het gebrek aan klantvriendelijkheid. Zou hij na een avondje stappen een luisterend oor vinden voor het aangeven van het verlies van zijn warme handschoen? (Het vroor ten tijde van die gewraakte column.)
Nu zie ik niet altijd de humor van dingen in. Werd dus boos over het in mijn ogen onterechte idee dat het bij mijn werkgever aan klantvriendelijkheid ontbreekt. En klom in de pen. Ehhh, reageerde met een stevige mail op de column. Heb de verslaggever uitgelegd wat het verschil is tussen aangifte doen en het melden van een vermissing en heb hem vervolgens uitgenodigd een kopje koffie te komen drinken in het meest klantvriendelijke buro van politie wat je je maar bedenken kunt, het buro waar ik (nog) werk, buro Langedijk. Dat leverde me in de 1ste plaats een leuke reactie van de verslaggever op, waardoor het ijs tussen ons dooide, en in de 2e plaats een vermanende waarschuwing van mijn directe chef. Want, de ontdooide verslaggever wijdde er alsnog een column aan, die hij ‘Joke’ noemde. En in diezelfde column ging het over een klantvriendelijk uitnodiging om alsnog melding te komen maken op buro 'huppeldepup'van het verlies van een handschoen, onder het genot van een kopje koffie. Mijn chef, wist hij veel dat je je in een column alles kunt permitteren, riep mij op het matje ter verantwoording en zei: “Je kunt op persoonlijke titel geen directe reactie versturen namens de politie!” Oké, daar had hij gelijk in. Maar stel je toch voor, dat ik niet gereageerd had … die verslaggever, laat ik hem voor het gemak even Ruud noemen, bleek fervent aanhanger van Pink Floyd. Pink Floyd? Ja, wel van gehoord, maar niet naar geluisterd. Niet naar geluisterd? Wist hij veel dat ik ben opgegroeid met de ‘Matthäus Passion’ van Bach en de Boléro van Ravel? Ja, dat weet hij nu wel.
Dark Side of the Moon Lichtenvoorde, Arrow Rock 2006. Volle maan, Roger Waters op het podium … ik in hogere sferen. En toen kwam Ça Ira! Ik hoor het Ruud nog schrijven: “Ken jij Roger Waters’ klassieke opera Ça Ira?” Nooit van gehoord! Stellen jullie je dat even voor nà Bevrijdingsdag 5 mei 2008. Twee jaar later lees ik in zijn krant, het Noordhollands Dagblad: “Opera Ça Ira maakt indruk”.
Op woensdag 7 mei om precies te zijn. En laat Ruud nou jarig zijn op die dag … toeval? Nee hoor,
leuk verjaardagskado’tje!
Lieve Ruud,
We hebben nu ruim 2 jaar een digitaal lijntje. Je kon helaas niet aanwezig zijn op 5 mei, om daar te kijken en te luisteren naar Ça Ira in Holland. Jij weet als geen ander hoe de totstandkoming van deze uitvoering hand in hand ging met de opkomst van ‘volle maan’ en een pràchtige zonsondergang. “Ultiem geluk”, schreef je. Over wandelen over het strand en kijken naar een zonsondergang. For everyone under the sun … vandaag schijnt de zon voor ons allemaal, maar voor jou een beetje extra!
Met heel veel dankbaarheid zet ik Ruud Schmitz, verslaggever van het Noordhollands Dagblad, in Deel II in de stralende zon. Zonder hem had Ça Ira mijn pad niet gekruist. Had ik niets geleerd over de wijze levensles, dat je om een diep gat in het trottoir heen kunt lopen en door een andere straat je weg kunt vervolgen.
Namens iedereen die er op 5 mei 2008 wèl bij was: Dank je, Ruud, voor die ene vraag:
“Ken je Ça Ira?”
"Ja, inmiddels ken ik Ça Ira!"
Read all about it!
Red - white - and blue - and they all followed suit!
Een lawine van lieve reacties op mijn email!
Ik vond het super om mee te spelen!
Dank voor die schitterende opera, dank voor alle foto's, dank voor de vip plaatsen, dank voor alles! Het was geweldig om dit mee te mogen maken.
Mijn gasten en wij hebben een mooi concert meegemaakt. Het is niet mijn muziek, dat heb ik nooit onder stoelen of banken gestoken, maar ik kan jullie zeggen dat ik mij het hele concert prima heb vermaakt! Geweldig hoe dingen dan bij elkaar komen!
Wat hebben wij genoten van jullie stemmen.
Wij hebben ontzettend genoten van de prachtige opera Ca Ira. Petje af voor deze prestatie !!
Hoi Joke,
Bij deze nog even de Factuur.
We genieten nog steeds na van het Ça Ira gebeuren en we weten zeker dat we er nog lang van zullen blijven genieten ook.
Het is toch altijd een gat, als een productie over is; bijzonder, als het zo een groot project is.
Ik heb echt genoten die avond. Ik was nog nooit naar een opera geweest maar dit was echt geweldig. Wat leuk om Roger Waters 'trekjes' terug te horen in de muziek. Hij heeft er écht invloed op gehad......
Wat was het maandag een prachtige avond. Wat zul jij trots zijn. En terecht! Wij hebben enorm genoten en om ons heen heb ik geen ander geluid opgevangen.
I wrote this to matt ..... and for you as well ..... Thanx a lot ..... What an event!
We came to the netherlands from hannover/ germany to see this big work from Roger Waters for the first time.We arrived on saturday and met the coordinator Joke Tuinema in the hotel right beside the World Forum Theater which is the biggest theater in the netherlands. Joke became a friend of mine via eMail in the past months and it was a real joy to meet her and get to know even more details of this project. I couldn't imagine what has to be done to make this dream come true!On sunday we (my wife, her sister and husband and me) have had great luck to be invited to be present at the general rehearsal of the complete opera....... So we took place on our booked seats for monday. If that was not good enough were we invited to change place right before the mixingdesk in the centre of the theater. Even in these hours they seemed to be familiar and perfect allready with this masterpiece of music which is played only a few times in its full length. But this was exactly on the point like I had in mind!!Only little corrections like synchronising the sound effects (they were able to use the original samples), the lights and the position of the choirs (yes, there were three of them). Therefore they played all three acts and repeated only a few parts after that.The whole opera will be performed concertant on monday. So there was no need to do a lot of choregraphics. But for each song they have animated titles with a little story within of each song shown on the screen in the background of the orchestra. Can you imagine that for "the fugitive king" single letters and numbers turn around and look for the word "king"? Well, if not you can believe me. It all worked very well. This sunday afternoon I will never forget! I hardly could await these hours until I could sit down on my seat in row 8 on monday. Will they be able to repeat this perfect sound? Will they be able to synchronize these pictures and animations exactly again?Will the audience like the combination of choirs, orchestra, sound of birds, fireworks, guns and cannons, marching feets and the Guillotine?On monday night we went to the World Forum Theater again to see this unique presentation of Roger Waters opera. Just a few minutes after eight we entered the hall and took place in row eight. There was no opening speech.Sorry ROGER: I missed you to say a few words about the opera and these around 240 enthusiastic people whose hearts are bleeding to put this on stage.At twenty minutes past eight everybody had took their seats and all calmed down to silence. Rob Vermeulen our conductor tonight gave his first sign. Not to the orchestra or the choirs, but to the sound and vision masters. The ceremony is about to begin.Wind and wolves are howling, ducks and goose chat and a marching snaredrum starts silent and becomes louder.....The overture starts with trumpet and then the whole orchestra gets full attention of the audience.The ringmaster guides us to vienna where little marie antoinette dreams of her life as a queen. Soon the story goes on and life in france is getting worse if you are not rich as king. The people stand up for bread while in Versaille they dine and have fun. Only military and guns can hold the starving people back. The revolution is about to come. The king and queen try to sneak away but they are catched and the king is in prison. The life of King Louis ends under the guillotine and the Queens life as well. The monarchy is over-vive la commune de paris! Now there is hope of a better life for everyone under the sun.The audience around me sits still but looks around for the sound effects. Are there birds, is it raining in here? The few people in here who knows the sound of PF and RW are surely satisfied that every gunshot, thunder and downfalling blade is perfectly placed. Every sentence from each singer is perfect in light and place. During "the fugitive King" the children sing "......we sing of what we want....." were really shot down (or not?). Everybody in the audience must think that because they go down at once and everything on stage is drowned in (blood)red......Remarkable!! And what are the other highlights?I can't tell you to be honest. There are too many of them. Every note, every sound and every gesture seems to be as it must be. Too soon we reach the end of the final act. For me there is no need to hear the final words of "ca ira" ever again. This is burned in my mind forever!Everyone in the audience is on feet for standing ovations. You have to know that every one stood up at once and not because he or she saw other people standing up. I stood up right in time and nearly noone was on seat anymore. So all the audience was fascinated not only by this music but also this outstanding performance! After some time we were pleased to sit down again. The childrens choir had left his place on stage and comes in line in front before the stage. Starting on the left they handed the old and worn flag of france from one children's hand to the other. Just after doing so the child turns his back in front of the audience so we can read a single letter on its back. When the flag was handed to the right side of the stage every child has turned around and we are able to read: thank you for helping us to save a child from war. (Written in dutch, I hope I've got the meaning right)After this great event we met Joke, Andre Post and Rob and some others in the hotel bar for a drink or two and we had the chance to learn a bit about the works on this opera. This has made these days even more special and unforgetable to us.And again:Sorry ROGER: YOU missed an outstanding performance. These people did an outstanding job and you would have been very proud to see what they have lifted up the stage. Due to the limited budget there was not as much advertisement as were needed for another staging. It's too sad that this was a oneoff performance. I know the artists would love to do it again. So everyone who has not seen this opera yet, look out for CA IRA! in the future.The ones who've seen it, will want to see it again and again.......
Ik heb de foto's in een on-line gallery gezet (wel zo makkelijk)Dit is de linkhttp://gallery.mac.com/cpthansolo/100361En als mensen zelf foto's hebben, kunnen ze deze via het speciale e-mail adres hieronder in de gallery zetten:cpthansolo-p993@post.mac.com
Mijn bedoeling was om het geheel, ondanks totale versterking, akoestisch te laten klinken. Is blijkbaar gelukt; ik was zelf in ieder geval zeer tevreden. Maar hier uit blijkt maar weer hoe kwetsbaar het geluid is; alsof wij niet ons stinkende best hebben gedaan. Gelukkig weet ik dat jij beter weet.
Geachte abonnee,Onlangs is er vanuit meerdere bronnen aangetoond dat via uw internet aansluiting ongewenste e-mail verzonden is.
Oef, Joke, hoeveel komt er nog??
Ik heb op uitzending gemist het jeugdjournaal gekeken, en dat was een leuk en groot item, inclusief zang!
We hebben genoten! Een erg mooi concert. Ik heb respect voor jullie.. zoveel instuderen voor een voorstelling.
Still got tears in my eyes when I ( we all!) think of these days.IT WAS WONDERFUL !!!!!!!!!
toch nog een mooie afsluiter in de krant.
Wij hebben gisteravond enorm genoten van jou/jullie opera Ca Ira. Voor de kinderen was het iets heel anders. Ze kwamen enthousiast uit het theater vandaan.
Hartelijk Gefeliciteerd met het grote succes van gisteravond in DEN HAAG!!
Ik heb die polo nog in mijn bezit en waar zal ik hem naar toesturen?
Wie weet krijgt dit project ooit nog een leuk vervolg.
There is een hoop gebeurd, in dat dikke jaar achter ons. Maar gisteren stond het dan daar toch maar op de planken. Ik was onder de indruk, zowel van de muziek zelf, als ook van de performance. Vooral de kinderstemmen en het koper klonken heel helder.
Ik heb net nog even nagenoten van het jeugdjournaal, de video stond klaar.
Net naar het jeugdjournaal gekeken....dat zag er goed uit! 't was overweldigend mooi! Wat waren we blij dat we dat meegemaakt hebben!
Gisteren avond zijn we naar de uitvoering in Den Haag geweest we hebben daar geen spijt van gekregen we vonden zowel het orkest, koren en jullie als solist geweldig vooral het slot
Jammer dat het slechts een eenmalige uitvoering was. ik kreeg bij sommige stukken zelfs kippenvel zo mooi was het. Ook was het fantastisch om te zien hoe de dirigent alles in goed banen begeleidde. Nogmaals een fantastisch concert!
Er gebeurde veel, en ik geloof dat alles min of meer in goed banen terecht is gekomen.
Ik ben al ruim 3 kwartier bezig, om een zinnig woord op m'n beeldscherm te krijgen. Maar alles wat er naar boven komt, doet afbreuk aan de fantastische ervaring van gisteren. Eigenlijk is het maar moeilijk te bevatten dat het allemaal voorbij is.Het begon zo mooi, met de fluwelen klanken van Melissa. Maar voor dat je het wist, waren we al 2,5 uur verder en was het weer voorbij. En in die 2,5 uur, een stortvloed aan emoties. Maar naast emoties, waren er ook leuke momenten. Zoals sommige van de animaties die best wel grappig waren, of de blik in de ogen van Karin ten Cate tijdens 'Dances and Marches'. Ik kan me nauwelijks voorstellen hoe lastig het is om een stuk in te studeren om het vervolgens maar eenmalig uit te voeren.
Wij hebben genoten gisteravond. We zaten super, rij 8 in het midden. Geweldig, helemaal uitverkocht volgens mij. Ongetwijfeld zal er achter de schermen nog wel iets mis gegaan zijn, maar daar was in de zaal niets van te merken.
Ik wil je enorm bedanken voor je krankzinnige idee en we mailen over het hoe en nu verder!!!
Hoe en nu verder!!!
Lieve allemaal,
Daar zit ik dan, al weer, nog steeds, alweer achter de PC. Donderdag 8 mei 2008. Ons leventje na maandag 5 mei 2008 lijkt weer op de rails te staan. En de lessenaars van de Solisten staan in onze woonkamer!
Veerle speelt op het zonovergoten plein achter ons huis, en ik heb me verplicht ‘na het eten’ nog iets te schrijven over Ça Ira. Met dat eten is het al een tijdje mis. In elk ordentelijk gezin, dus ook bij ons, staat de warme hap rond de klok van 6-en wel zo’n beetje op tafel. Bij ons niet. To be honest, al enkele weken niet. Ach, als we in Zuid-Frankrijk woonden, zou dat niet opvallen. Tijdens onze vakanties aan de Côte d’Azur doen we niets liever dan laat pizza’s eten en we leven nog steeds. En hoe! “Mam, het is veel te warm buiten.” “Mam, ik voel me niet zo lekker.” “Mam, mag ik onder de sproeier?” “Mam, die lessenaars staan in de weg …”
De dagen erna …
Tjee, wat zijn die lessenaars groot! Dat viel helemaal niet op, op het grote WFT-podium. En wat zijn ze mooi! Dat viel gelukkig wél op, op het grote WFT-podium. Paul, wat heb je de rollen die Ernst Daniël, André en Karin hebben gezongen, pràchtig vervat in de symbolisch vorm gegeven lessenaars.
Dank je voor deze unieke beelden. Ze kunnen jammer genoeg niet in onze woonkamer blijven staan. Veerle moppert nu al, en de poes maakt krassen op het ijzer. Jouw beelden verdienen een betere, ruimere plaats en veel bewonderende blikken. Maar waar? Het Rijksmuseum lijkt mij de meest geschikte plaats. Drie handgemaakte lessenaars voor de eerste 3 solisten die Roger Waters’ opera over vrijheid, gelijkheid, broederschap en passie, in West-Europa ten gehore hebben gebracht. Mooi bord erbij …Tja, of ze er in Amsterdam ook zo over denken? We shall see.
Joost! Wat hebben we genoten van je animaties! Weet je dat ik maanden achter de PC en in spanning heb gezeten om de beelden van Mark Holthusen vrij te krijgen? Om te kunnen projecteren bij Ça Ira in Holland? Nee, dat weet je vast niet. Tig mails gingen vooraf aan de uiteindelijke goedkeuring van Roger Waters en his Crew, om deze studiofoto’s voor Ça Ira te mogen gebruiken. Wat was ik blij! Mijn Crew niet, dus de beelden van Mark Holthusen werden in ons stamcafé, van tafel geveegd. De Poort van Kleef, recht voor de ingang van het Conservatorium in Utrecht. Waar we regelmatig op donderdagochtend neerstreken en heel veel koffie en cappucino’s dronken om ons door de Ça Ira-problemen heen te slaan. Foto’s om het verhaal te ondersteunen? Aan de kant ermee. We gaan geen plaatjes kijken. Versterkingsperikelen om de geluidseffecten te kunnen trotseren. Dat hele hele grote koor de zaal in te kunnen dragen. Zeg, en dan die tribune! Enig idee? In Kampen stond een voor Ça Ira gemaakte podium-opbouw. Jammer, maar helaas. Kampen en Den Haag liggen meer dan 50 km van elkaar vandaan en zo ver mocht met die perfecte tribune niet heen en weer worden gereden. Uiteindelijk bood Mannenkoor Jubilate uitkomst! Je zult er maar zo lang op moeten zitten. Van 19.30-22.45 uur. Gezien en gehoord in het Jeugdjournaal?! “Houten kont!” Joost, jij hebt 8 hele dagen met al die dansende, marcherende en vechtende letters gestoeid en was af en toe vast heel erg moe: “Mam, je moet toch eens goed kijken, de letters CNAFRE staan door elkaar” ... gewèldig!
Arbeid adelt! Loaf ken lang an, las ik laatst op een t-shirt. T-shirts! Stefan!
Lieve Stefan,
Ik heb je leren kennen via Theo. Jullie wonen beide in Den Haag. Theo met een passie voor Pink Floyd, jij met een passie voor Taekwondo. Je werkt hard aan de opbouw van je eigen bedrijf ‘Qualitysign’. En je verzorgt PP-/ en PF-materiaal in allerlei soorten en maten. You name it en Stefan print it. On t-shirts. Van Kinderkoor de Kickers! HELPWARCHILDOORLOGUITEENKINDTEHALEN aan de achterkant, ons logo Ça Ira for War Child en de vlaggen van de landen waar War Child hulp verleent, aan de voorkant. Gedonder met maten, gedonder met vrije TNT-bezorgings-dagen (Queensday en Hemelvaartsdag in één week!) kostten mij en Stefan het nodige beltegoed. Waar zijn de t-shirts? En wanneer worden ze bezorgd? Het kwam allemaal goed. Zaterdagmiddag, 3 mei, in Walibi, briefje op de deur thuis voor de pakketdienst, de buurt in rep en roer, maar dan het verlossende telefoontje van buurvrouw Jolande: “De t-shirts staan in de keuken!”
Diezelfde middag ben je begonnen aan de Ça Ira for War Child CREW-shirts. Nee, polo’s, toch even meer stijl. Weet je, Stefan, nadat je de door jouw geprinte blanco cheque afleverde en het later tijd was om (best trots) in dat pràchtige Crew-shirt plaats te gaan nemen tussen de èchte Crew, heb ik even voor de spiegel gestaan. In onze hotelkamer in het Novotel, hoog boven het podium in het WFT. Helemaal in m’n eentje, in stilte. Kijk, daar was het nu allemaal om te doen. Ça Ira for War Child - CREW, in rode letters op een mooi zwart polo-shirt. Dank je, Stefan, voor je support, voor je zorg, voor je enthousiasme om met jouw t-shirts ook een bijdrage te leveren aan het werk van War Child!
21.05 uur. Time to eat! Tot morgen … deel II
Dat was gisteravond en toen kon ik ineens niet meer 'bloggen'. "U heeft geen blog-account op deze site", werd mij even fijntjes medegedeeld door Google. Hùh? Mooi wel, thanks to Frank!
11.45 uur. No coffee? Makes me idiot! Tot vanavond ... deel II
Een lawine van lieve reacties op mijn email!
Ik vond het super om mee te spelen!
Dank voor die schitterende opera, dank voor alle foto's, dank voor de vip plaatsen, dank voor alles! Het was geweldig om dit mee te mogen maken.
Mijn gasten en wij hebben een mooi concert meegemaakt. Het is niet mijn muziek, dat heb ik nooit onder stoelen of banken gestoken, maar ik kan jullie zeggen dat ik mij het hele concert prima heb vermaakt! Geweldig hoe dingen dan bij elkaar komen!
Wat hebben wij genoten van jullie stemmen.
Wij hebben ontzettend genoten van de prachtige opera Ca Ira. Petje af voor deze prestatie !!
Hoi Joke,
Bij deze nog even de Factuur.
We genieten nog steeds na van het Ça Ira gebeuren en we weten zeker dat we er nog lang van zullen blijven genieten ook.
Het is toch altijd een gat, als een productie over is; bijzonder, als het zo een groot project is.
Ik heb echt genoten die avond. Ik was nog nooit naar een opera geweest maar dit was echt geweldig. Wat leuk om Roger Waters 'trekjes' terug te horen in de muziek. Hij heeft er écht invloed op gehad......
Wat was het maandag een prachtige avond. Wat zul jij trots zijn. En terecht! Wij hebben enorm genoten en om ons heen heb ik geen ander geluid opgevangen.
I wrote this to matt ..... and for you as well ..... Thanx a lot ..... What an event!
We came to the netherlands from hannover/ germany to see this big work from Roger Waters for the first time.We arrived on saturday and met the coordinator Joke Tuinema in the hotel right beside the World Forum Theater which is the biggest theater in the netherlands. Joke became a friend of mine via eMail in the past months and it was a real joy to meet her and get to know even more details of this project. I couldn't imagine what has to be done to make this dream come true!On sunday we (my wife, her sister and husband and me) have had great luck to be invited to be present at the general rehearsal of the complete opera....... So we took place on our booked seats for monday. If that was not good enough were we invited to change place right before the mixingdesk in the centre of the theater. Even in these hours they seemed to be familiar and perfect allready with this masterpiece of music which is played only a few times in its full length. But this was exactly on the point like I had in mind!!Only little corrections like synchronising the sound effects (they were able to use the original samples), the lights and the position of the choirs (yes, there were three of them). Therefore they played all three acts and repeated only a few parts after that.The whole opera will be performed concertant on monday. So there was no need to do a lot of choregraphics. But for each song they have animated titles with a little story within of each song shown on the screen in the background of the orchestra. Can you imagine that for "the fugitive king" single letters and numbers turn around and look for the word "king"? Well, if not you can believe me. It all worked very well. This sunday afternoon I will never forget! I hardly could await these hours until I could sit down on my seat in row 8 on monday. Will they be able to repeat this perfect sound? Will they be able to synchronize these pictures and animations exactly again?Will the audience like the combination of choirs, orchestra, sound of birds, fireworks, guns and cannons, marching feets and the Guillotine?On monday night we went to the World Forum Theater again to see this unique presentation of Roger Waters opera. Just a few minutes after eight we entered the hall and took place in row eight. There was no opening speech.Sorry ROGER: I missed you to say a few words about the opera and these around 240 enthusiastic people whose hearts are bleeding to put this on stage.At twenty minutes past eight everybody had took their seats and all calmed down to silence. Rob Vermeulen our conductor tonight gave his first sign. Not to the orchestra or the choirs, but to the sound and vision masters. The ceremony is about to begin.Wind and wolves are howling, ducks and goose chat and a marching snaredrum starts silent and becomes louder.....The overture starts with trumpet and then the whole orchestra gets full attention of the audience.The ringmaster guides us to vienna where little marie antoinette dreams of her life as a queen. Soon the story goes on and life in france is getting worse if you are not rich as king. The people stand up for bread while in Versaille they dine and have fun. Only military and guns can hold the starving people back. The revolution is about to come. The king and queen try to sneak away but they are catched and the king is in prison. The life of King Louis ends under the guillotine and the Queens life as well. The monarchy is over-vive la commune de paris! Now there is hope of a better life for everyone under the sun.The audience around me sits still but looks around for the sound effects. Are there birds, is it raining in here? The few people in here who knows the sound of PF and RW are surely satisfied that every gunshot, thunder and downfalling blade is perfectly placed. Every sentence from each singer is perfect in light and place. During "the fugitive King" the children sing "......we sing of what we want....." were really shot down (or not?). Everybody in the audience must think that because they go down at once and everything on stage is drowned in (blood)red......Remarkable!! And what are the other highlights?I can't tell you to be honest. There are too many of them. Every note, every sound and every gesture seems to be as it must be. Too soon we reach the end of the final act. For me there is no need to hear the final words of "ca ira" ever again. This is burned in my mind forever!Everyone in the audience is on feet for standing ovations. You have to know that every one stood up at once and not because he or she saw other people standing up. I stood up right in time and nearly noone was on seat anymore. So all the audience was fascinated not only by this music but also this outstanding performance! After some time we were pleased to sit down again. The childrens choir had left his place on stage and comes in line in front before the stage. Starting on the left they handed the old and worn flag of france from one children's hand to the other. Just after doing so the child turns his back in front of the audience so we can read a single letter on its back. When the flag was handed to the right side of the stage every child has turned around and we are able to read: thank you for helping us to save a child from war. (Written in dutch, I hope I've got the meaning right)After this great event we met Joke, Andre Post and Rob and some others in the hotel bar for a drink or two and we had the chance to learn a bit about the works on this opera. This has made these days even more special and unforgetable to us.And again:Sorry ROGER: YOU missed an outstanding performance. These people did an outstanding job and you would have been very proud to see what they have lifted up the stage. Due to the limited budget there was not as much advertisement as were needed for another staging. It's too sad that this was a oneoff performance. I know the artists would love to do it again. So everyone who has not seen this opera yet, look out for CA IRA! in the future.The ones who've seen it, will want to see it again and again.......
Ik heb de foto's in een on-line gallery gezet (wel zo makkelijk)Dit is de linkhttp://gallery.mac.com/cpthansolo/100361En als mensen zelf foto's hebben, kunnen ze deze via het speciale e-mail adres hieronder in de gallery zetten:cpthansolo-p993@post.mac.com
Mijn bedoeling was om het geheel, ondanks totale versterking, akoestisch te laten klinken. Is blijkbaar gelukt; ik was zelf in ieder geval zeer tevreden. Maar hier uit blijkt maar weer hoe kwetsbaar het geluid is; alsof wij niet ons stinkende best hebben gedaan. Gelukkig weet ik dat jij beter weet.
Geachte abonnee,Onlangs is er vanuit meerdere bronnen aangetoond dat via uw internet aansluiting ongewenste e-mail verzonden is.
Oef, Joke, hoeveel komt er nog??
Ik heb op uitzending gemist het jeugdjournaal gekeken, en dat was een leuk en groot item, inclusief zang!
We hebben genoten! Een erg mooi concert. Ik heb respect voor jullie.. zoveel instuderen voor een voorstelling.
Still got tears in my eyes when I ( we all!) think of these days.IT WAS WONDERFUL !!!!!!!!!
toch nog een mooie afsluiter in de krant.
Wij hebben gisteravond enorm genoten van jou/jullie opera Ca Ira. Voor de kinderen was het iets heel anders. Ze kwamen enthousiast uit het theater vandaan.
Hartelijk Gefeliciteerd met het grote succes van gisteravond in DEN HAAG!!
Ik heb die polo nog in mijn bezit en waar zal ik hem naar toesturen?
Wie weet krijgt dit project ooit nog een leuk vervolg.
There is een hoop gebeurd, in dat dikke jaar achter ons. Maar gisteren stond het dan daar toch maar op de planken. Ik was onder de indruk, zowel van de muziek zelf, als ook van de performance. Vooral de kinderstemmen en het koper klonken heel helder.
Ik heb net nog even nagenoten van het jeugdjournaal, de video stond klaar.
Net naar het jeugdjournaal gekeken....dat zag er goed uit! 't was overweldigend mooi! Wat waren we blij dat we dat meegemaakt hebben!
Gisteren avond zijn we naar de uitvoering in Den Haag geweest we hebben daar geen spijt van gekregen we vonden zowel het orkest, koren en jullie als solist geweldig vooral het slot
Jammer dat het slechts een eenmalige uitvoering was. ik kreeg bij sommige stukken zelfs kippenvel zo mooi was het. Ook was het fantastisch om te zien hoe de dirigent alles in goed banen begeleidde. Nogmaals een fantastisch concert!
Er gebeurde veel, en ik geloof dat alles min of meer in goed banen terecht is gekomen.
Ik ben al ruim 3 kwartier bezig, om een zinnig woord op m'n beeldscherm te krijgen. Maar alles wat er naar boven komt, doet afbreuk aan de fantastische ervaring van gisteren. Eigenlijk is het maar moeilijk te bevatten dat het allemaal voorbij is.Het begon zo mooi, met de fluwelen klanken van Melissa. Maar voor dat je het wist, waren we al 2,5 uur verder en was het weer voorbij. En in die 2,5 uur, een stortvloed aan emoties. Maar naast emoties, waren er ook leuke momenten. Zoals sommige van de animaties die best wel grappig waren, of de blik in de ogen van Karin ten Cate tijdens 'Dances and Marches'. Ik kan me nauwelijks voorstellen hoe lastig het is om een stuk in te studeren om het vervolgens maar eenmalig uit te voeren.
Wij hebben genoten gisteravond. We zaten super, rij 8 in het midden. Geweldig, helemaal uitverkocht volgens mij. Ongetwijfeld zal er achter de schermen nog wel iets mis gegaan zijn, maar daar was in de zaal niets van te merken.
Ik wil je enorm bedanken voor je krankzinnige idee en we mailen over het hoe en nu verder!!!
Hoe en nu verder!!!
Lieve allemaal,
Daar zit ik dan, al weer, nog steeds, alweer achter de PC. Donderdag 8 mei 2008. Ons leventje na maandag 5 mei 2008 lijkt weer op de rails te staan. En de lessenaars van de Solisten staan in onze woonkamer!
Veerle speelt op het zonovergoten plein achter ons huis, en ik heb me verplicht ‘na het eten’ nog iets te schrijven over Ça Ira. Met dat eten is het al een tijdje mis. In elk ordentelijk gezin, dus ook bij ons, staat de warme hap rond de klok van 6-en wel zo’n beetje op tafel. Bij ons niet. To be honest, al enkele weken niet. Ach, als we in Zuid-Frankrijk woonden, zou dat niet opvallen. Tijdens onze vakanties aan de Côte d’Azur doen we niets liever dan laat pizza’s eten en we leven nog steeds. En hoe! “Mam, het is veel te warm buiten.” “Mam, ik voel me niet zo lekker.” “Mam, mag ik onder de sproeier?” “Mam, die lessenaars staan in de weg …”
De dagen erna …
Tjee, wat zijn die lessenaars groot! Dat viel helemaal niet op, op het grote WFT-podium. En wat zijn ze mooi! Dat viel gelukkig wél op, op het grote WFT-podium. Paul, wat heb je de rollen die Ernst Daniël, André en Karin hebben gezongen, pràchtig vervat in de symbolisch vorm gegeven lessenaars.
Dank je voor deze unieke beelden. Ze kunnen jammer genoeg niet in onze woonkamer blijven staan. Veerle moppert nu al, en de poes maakt krassen op het ijzer. Jouw beelden verdienen een betere, ruimere plaats en veel bewonderende blikken. Maar waar? Het Rijksmuseum lijkt mij de meest geschikte plaats. Drie handgemaakte lessenaars voor de eerste 3 solisten die Roger Waters’ opera over vrijheid, gelijkheid, broederschap en passie, in West-Europa ten gehore hebben gebracht. Mooi bord erbij …Tja, of ze er in Amsterdam ook zo over denken? We shall see.
Joost! Wat hebben we genoten van je animaties! Weet je dat ik maanden achter de PC en in spanning heb gezeten om de beelden van Mark Holthusen vrij te krijgen? Om te kunnen projecteren bij Ça Ira in Holland? Nee, dat weet je vast niet. Tig mails gingen vooraf aan de uiteindelijke goedkeuring van Roger Waters en his Crew, om deze studiofoto’s voor Ça Ira te mogen gebruiken. Wat was ik blij! Mijn Crew niet, dus de beelden van Mark Holthusen werden in ons stamcafé, van tafel geveegd. De Poort van Kleef, recht voor de ingang van het Conservatorium in Utrecht. Waar we regelmatig op donderdagochtend neerstreken en heel veel koffie en cappucino’s dronken om ons door de Ça Ira-problemen heen te slaan. Foto’s om het verhaal te ondersteunen? Aan de kant ermee. We gaan geen plaatjes kijken. Versterkingsperikelen om de geluidseffecten te kunnen trotseren. Dat hele hele grote koor de zaal in te kunnen dragen. Zeg, en dan die tribune! Enig idee? In Kampen stond een voor Ça Ira gemaakte podium-opbouw. Jammer, maar helaas. Kampen en Den Haag liggen meer dan 50 km van elkaar vandaan en zo ver mocht met die perfecte tribune niet heen en weer worden gereden. Uiteindelijk bood Mannenkoor Jubilate uitkomst! Je zult er maar zo lang op moeten zitten. Van 19.30-22.45 uur. Gezien en gehoord in het Jeugdjournaal?! “Houten kont!” Joost, jij hebt 8 hele dagen met al die dansende, marcherende en vechtende letters gestoeid en was af en toe vast heel erg moe: “Mam, je moet toch eens goed kijken, de letters CNAFRE staan door elkaar” ... gewèldig!
Arbeid adelt! Loaf ken lang an, las ik laatst op een t-shirt. T-shirts! Stefan!
Lieve Stefan,
Ik heb je leren kennen via Theo. Jullie wonen beide in Den Haag. Theo met een passie voor Pink Floyd, jij met een passie voor Taekwondo. Je werkt hard aan de opbouw van je eigen bedrijf ‘Qualitysign’. En je verzorgt PP-/ en PF-materiaal in allerlei soorten en maten. You name it en Stefan print it. On t-shirts. Van Kinderkoor de Kickers! HELPWARCHILDOORLOGUITEENKINDTEHALEN aan de achterkant, ons logo Ça Ira for War Child en de vlaggen van de landen waar War Child hulp verleent, aan de voorkant. Gedonder met maten, gedonder met vrije TNT-bezorgings-dagen (Queensday en Hemelvaartsdag in één week!) kostten mij en Stefan het nodige beltegoed. Waar zijn de t-shirts? En wanneer worden ze bezorgd? Het kwam allemaal goed. Zaterdagmiddag, 3 mei, in Walibi, briefje op de deur thuis voor de pakketdienst, de buurt in rep en roer, maar dan het verlossende telefoontje van buurvrouw Jolande: “De t-shirts staan in de keuken!”
Diezelfde middag ben je begonnen aan de Ça Ira for War Child CREW-shirts. Nee, polo’s, toch even meer stijl. Weet je, Stefan, nadat je de door jouw geprinte blanco cheque afleverde en het later tijd was om (best trots) in dat pràchtige Crew-shirt plaats te gaan nemen tussen de èchte Crew, heb ik even voor de spiegel gestaan. In onze hotelkamer in het Novotel, hoog boven het podium in het WFT. Helemaal in m’n eentje, in stilte. Kijk, daar was het nu allemaal om te doen. Ça Ira for War Child - CREW, in rode letters op een mooi zwart polo-shirt. Dank je, Stefan, voor je support, voor je zorg, voor je enthousiasme om met jouw t-shirts ook een bijdrage te leveren aan het werk van War Child!
21.05 uur. Time to eat! Tot morgen … deel II
Dat was gisteravond en toen kon ik ineens niet meer 'bloggen'. "U heeft geen blog-account op deze site", werd mij even fijntjes medegedeeld door Google. Hùh? Mooi wel, thanks to Frank!
11.45 uur. No coffee? Makes me idiot! Tot vanavond ... deel II
dinsdag 6 mei 2008
Eten
Dat is wat ik nu eerst ga doen, Trees. En daarna ga ik er even voor zitten. Om ook mijn belevenissen bij Ça Ira in Holland, 5 mei 2008, aan internet toe te vertrouwen.
Nachtelijk dolen in een uitgestorven WFT, op zoek naar een slok champagne, dolen door een uitgestorven Den Haag, na de voorstelling, het WFT niet meer kunnen vinden, niet slapen, niet eten .... en nog veel meer. Tot zo!
Wat een lieve reacties allemaal in ons Gastenboek!
Nachtelijk dolen in een uitgestorven WFT, op zoek naar een slok champagne, dolen door een uitgestorven Den Haag, na de voorstelling, het WFT niet meer kunnen vinden, niet slapen, niet eten .... en nog veel meer. Tot zo!
Wat een lieve reacties allemaal in ons Gastenboek!
Abonneren op:
Posts (Atom)