Ça Ira français is niet voor niets vertaald in Ça Ira anglais ...
Ah, rise, sun, eclipse the stars
that shine unveiled
in the deep blue firmament.
Ah! rise, rise, appear, appear!
Pure and entrancing star!
Lieve André,
De mensen die na Bevrijdingsdag 5 mei 2008 deze Blogs hebben gelezen, weten inmiddels dat ik tijdens mijn ‘heengaan’ wil luisteren naar Bruce Springsteen. Naar zijn versie van ‘Philadelphia’.
Nadat ik gistermiddag op je site heb geluisterd naar jouw versie van ‘Ah! lève-toi soleil! uit Gounod’s Roméo et Juliette, weet ik ook waar ik naar wil luisteren als de Ceremonie Protocollair begint. Dat de zon ondergaat weten we allemaal. Dat de zonsopgang zo stralend bezongen kan worden, mag iedereen weten. En horen, op http://www.andrepost.com/, Soundbites 1!
Ik ken je nu bijna een jaar. Nu ik Ça Ira met ‘Lieve André’ afsluit om ook jou persoonlijk te bedanken, ben ik je zó dankbaar.
Op 25 juni 2007 schreef ik je een mail met als onderwerp: zitten en koptelefoon op!
Het wordt spannend deze week. Ik denk dat we besluiten Ça Ira uit te voeren in het Concertgebouw. Maar zonder orkest zal het niet lukken. Het VU-orkest en het AJO (Jeugdorkest Amersfoort) zijn nog in de race. Geniet vooral van Ça Ira. Het verhaal, de muziek ... anders dan anders. Hoe dan ook, de moeite waard om naar te luisteren.
Je was er door de drukte van al je optredens nog niet aan toegekomen om ‘Ça Ira’ te beluisteren. Daarover maakte ik me wat zorgen. Stel je toch voor, dat ook André Post het zou laten afweten die waanzinnige rol van Tenor te willen zingen. Waanzinnig? Já, waanzinnig!
Even een zijspoor … toen Karin en ik terugkwamen uit Poznan, waar we geluisterd hadden naar de uitvoering van Ça Ira met een Poolse Tenor, hebben we elkaar meerdere keren aangekeken met een vragende blik. Enig idee wie deze rol, behalve Paul Groves (CD-opname), kan zingen? Dat Ernst Daniël de Baritonrol op zich zou nemen, stond voor mij al vast, ook al had ik hem nog niet gevraagd. Dat Karin de Sopraanrol zou gaan zingen, had ze me beloofd. Maar die Tenor …!
Goed, op Google kom je een heel end. Dacht ik. Ja, namen genoeg, maar hoe maak je een keuze als je niet weet hoe of wat, dat gaat dus niet. Over Rob Vermeulen ga ik nog schrijven en kom hierop terug. Het is aan Rob te danken dat ik via via bij André in Karlsruhe uit de lucht kwam vallen met de vraag of hij: “misschien in overweging zou willen nemen de Tenorenrol in Ça Ira te zingen …”
We weten inmiddels allemaal dat jìj die rol, die waanzinnig hoge Tenorenrol in Ça Ira, hebt gezongen. En hoe!!!
Even een zijspoor … op 31 januari 2008 hadden jij en ik onze ‘first date’ in Amsterdam.
Het stormde, en niet zo’n beetje, maar jij kwam vanuit Karlsruhe naar het Concertgebouw om daar te luisteren naar Jolanta’s eerste optreden in Nederland, in ‘Die Zauberflöte’. Mij was al meerdere keren gevraagd: “Wanneer spreek je André Post? We moeten nu wèl zekerheid hebben!” Zekerheid? Dat had ik allang. Misschien is het wel net als met de liefde. Je weet gewoon wanneer iets goed zit. Of niet. Ik wist dat je ‘ja’ had gezegd en dat ik op je kon rekenen. Ik had je nog nooit horen zingen, maar wist dat het goed zat.
Even een zijspoor … even voor onze ‘first date’ streek ik neer in Keizer, naast het Concertgebouw. Kom ik daar binnen, is er geen tafeltje vrij. Of ik maar even aan de bar wilde plaatsnemen. Ja hoor, maar niet als mijn bezoek is gearriveerd, want dan wil ik aan een behoorlijk tafeltje zitten. Weet je wie daar pontificaal zat? Jaap van Zweden. Druk in gesprek. Zodra hij zijn hielen lichtte, ben ik aan dat tafeltje gaan zitten en heb ik de partituur van Ça Ira pontificaal neergelegd. Zo! Nu kan iedereen zien dat ik zit te wachten op dè Tenor, die een waanzinnige rol in Ça Ira gaat zingen! André Post! ’t Is maar dat jullie even weten dat ik op hèm zit te wachten! En je kwam. Ik dacht steeds: “Ohh, als ik hem maar herken!” Maar je kwam. Om 18.15 uur stapte je binnen en na een zoen en een glaasje wijn, vroeg je: “Zo, en wie is Joke Tuinema? Ik heb tot 18.45 uur de tijd en dan ga ik nog even backstage naar Jolanta.” Zo, visitekaartje van André Post. Je ogen twinkelden, je luisterde geïnteresseerd naar “My story of Ça Ira” en na een half uurtje zat ik weer naar een lege stoel te kijken die even tevoren was bezet door een ‘Grandi Tenori’ ...
Op http://www.grandi-tenori.com/ mis ik een naam. Daar zal ik Google even van op de hoogte stellen. Ik mis de naam van André Post in het rijtje van namen van Grote Tenoren, die ‘Ah! lève-toi soleil! uit Roméo et Juliette hebben gezongen:
1923 – Cezar Vezzani
1945 – Jussib Björling
1953 – Nicolai Gedda
2005 – Joseph Calleja
2005 – Rolando Villazon
Google ‘Ah! lève-toi soleil! en de bekende namen vliegen je om de oren: Plácido Domingo, Patrick Layton, Dominique Moralez, Richard Troxell, James Valenti en Roberto Alagna.
Maar dan: André Post. Als de zon opkomt zingt hij, ònze Roméo, Juliette toe. Ze verschijnt op haar balkon en in alle rust verklaren ze elkaar hun liefde. Anno 2008. Als Revolutionary Priest pak je de hand van een vrouw die sterven gaat en zingt:
“Courage Madame, in this great rebirth, like wind-fallen fruit we return to the earth, please, take my hand …”
Met mij hebben ongetwijfeld heel veel mensen genoten van je pràchtige stem en je fenomenale vertolking van de rollen van Revolutionary Priest en Military Officer in Ça Ira van Waters. Paul Groves op CD? André Post live! In één adem noem ik jouw naam in het rijtje van Grote Tenoren. Je hoort er thuis. Je bent er één. Google loopt achter.
Wie weet … Hannover 2009? Of 2010? Als het me lukt, ben jij erbij!
Namens iedereen, ontzettend bedankt!
XXX
zaterdag 17 mei 2008
woensdag 14 mei 2008
KTC en het WFT
Catharina Wilhelmina ten Cate, roepnaam Karin! Wie?! Karin ten Cate. Sopraan Karin ten Cate. Ohh, dìe! Da’s toch die sopraan uit Heiloo die op zondag 13 januari 2008 op de voorpagina van Alkmaar op Zondag de lezers trots op de hoogte stelde van het feit dat ze een hoofdrol ging zingen? In .. ehh, hoe heette dat stuk ook alweer? Iets Frans, was het niet Ça Ira? Já, dat was het! De opera van Roger Waters. Wie?! Roger Waters. Roger Waters van Pink Floyd. Ohh, dìe! Heeft die een opera geschreven? Ohh, dan is het geen wonder dat Karin die rol heeft gekregen.
Zij is toch één van de weinig klassiek geschoolde zangeressen die haar neus niet ophaalt voor pop- en rockmuziek?! Já, dat was het. Karin heeft Freddie Mercury’s rockopera Barcelona nieuw leven ingeblazen. En naar Nederland gehaald! Wie?! Freddie Mercury. Van Queen. Van de Bohemian Rhapsody. Ohh, dìe! Mijn muziek niet. Trouwens, aan de muziek van Pink Floyd heb ik ook erg moeten wennen. Die Roger Waters haalt toch allemaal rare fratsen uit op het podium? Laat een varken overvliegen, en hoge muren in elkaar donderen ... hoe is dat eigenlijk met Ça Ira gegaan? Karin, zingend op een wit paard, net als in Bizets ‘Carmen’ in Frankrijk?
Lieve Karin,
Jij en ik. Een verhaal apart. We kunnen over Ça Ira inmiddels wel een boek schrijven.
Hoe het begon, weet je nog? De winter van 1985-1986, -/- 20C. Je ziel zou ervan bevriezen. We mochten van onze grote leermeester Kees Bornewasser niet naar buiten, de leidingen in de Jeugdherberg vroren kapot, maar wìj zongen samen een duet! Jij de pràchtige melodische bovenlijn, ik sloeg me met een hese stem door heel veel noten op de tweede balk heen. Samen zingen in ijzige kou (scene 4 - Wanorde in Frankrijk). Niets nieuws onder de zon. Jij en ik zijn in februari 2007 samen naar Poznan gereden, hebben uren en uren over ons leven èn over Ça Ira gepraat, hebben samen naar de voorstelling in Teatr Wielki gekeken en geluisterd naar de opvattingen van de Poolse dirigent en regisseur, en kwamen tot dezelfde konklusie: dat kunnen wij ook! En beter! Het DSB-Stadion! De Arena! Het Gelredome!
Enkele maanden later lees ik in een interview met jou in het NHD: “Zeg nou eerlijk: ik ben een klassiek zangeres, waar zou je dan liever staan, in het Concertgebouw of in de Waerdse Tempel … deze muziek (Rockopera Barcelona) is gewoon te mooi om niet te spelen voor een groot publiek. Alleen: ik ga een andere richting op. Zo gaat het wel eens in het leven.”
Ik heb grote bewonering en diep respect voor wat je hebt bereikt.
Je hebt durf, maakt steeds opnieuw alles behalve makkelijke keuzes en je werkt nu hard aan een internationale carrière. Mexico, Noorwegen en Zweden, Kiev, je deinst nergens voor terug, pakt je koffers en zingt waar dan ook, in je eentje, de sterren van de hemel.
'Music is emotion; I sing to reveal the soul of it'
In (alweer) het NHD weer enige tijd later de kop ‘Geen brood, dan geef je ze toch cake’ en een foto van Marie Antoinette in de gelijknamige film van Sofia Coppola. Foto gezien??!! Je lìjkt er zelfs op. Op Kirsten Dunst als Marie Antoinette. Mocht ze willen! Kirsten Dunst, bedoel ik. Dat ze zou lijken op Karin ten Cate als Marie Antoinette in Roger Waters' Ça Ira.
De film van Coppola, een feest voor het oog. Een zorgeloos, nauwelijks volwassen prinses. Probeert aan het traditionele leven te ontsnappen in wervelende excentrieke feesten (Dances and Marches), terwijl buiten de muren van het koninklijke leven de Franse Revolutie zich begint af te tekenen (Grievances of The People). Onschuldig, naïef, het gaat volkomen aan haar voorbij. Pruiken, kapsels, jurken, bonbons en taartjes, dat maakt in de film allemaal deel uit van het feest voor het oog ...
'Music is emotion; I sing to reveal the soul of it'
Onder de foto op 6 mei in (alweer) het NHD: Sopraan Karin ten Cate tijdens ‘Ça Ira’.
Een feest voor het oog! Je danst, je straalt, je raakt onze harten in de rollen van Koningin en Stem van de Revolutie. Met naast je die aan flarden geschoten vlag.
Je was sterk in de (vele) hoge noten. Leek zoekende tijdens de meer ingetogen passages.
Een groter compliment had Mark je niet kunnen maken. Je hebt je zozeer in de emoties van de rollen ingeleefd, dat je zelfs zoekend hebt gezongen. Hebt laten horen dat muziek per definitie emotie is. Bovendien, Ça Ira is één en al boodschap.
In 1765 droomde je al over hoe goed je het zou hebben als Koningin. Een Eerlijke Vogel kruist je pad en zegt dat je niet zo moet opscheppen. Je stuurt hem weg en wordt samen met je man onthoofd. Maar door de Revolutie komt het allemaal weer goed ...
De lessenaar voor de personages: Marie Marianne en Marie Antoinette bestaat uit een fleur-de-lis en getuigt van de combinatie adellijk symbool en strijd.
Lieve Karin,
Ik hoop en wens je toe dat je nog vaak kunt dromen over hoe goed je het hebt gedaan als Koningin. Hoe strijdvaardig je je door de Revolutie hebt heengeslagen. Je hebt als geen ander je handtekening gezet onder dat pamflet over het recht op een menswaardig bestaan, over vrijheid en gelijkheid. Met je hele persoonlijkheid, met je unieke stem. Ça Ira!
XXX
Zij is toch één van de weinig klassiek geschoolde zangeressen die haar neus niet ophaalt voor pop- en rockmuziek?! Já, dat was het. Karin heeft Freddie Mercury’s rockopera Barcelona nieuw leven ingeblazen. En naar Nederland gehaald! Wie?! Freddie Mercury. Van Queen. Van de Bohemian Rhapsody. Ohh, dìe! Mijn muziek niet. Trouwens, aan de muziek van Pink Floyd heb ik ook erg moeten wennen. Die Roger Waters haalt toch allemaal rare fratsen uit op het podium? Laat een varken overvliegen, en hoge muren in elkaar donderen ... hoe is dat eigenlijk met Ça Ira gegaan? Karin, zingend op een wit paard, net als in Bizets ‘Carmen’ in Frankrijk?
Lieve Karin,
Jij en ik. Een verhaal apart. We kunnen over Ça Ira inmiddels wel een boek schrijven.
Hoe het begon, weet je nog? De winter van 1985-1986, -/- 20C. Je ziel zou ervan bevriezen. We mochten van onze grote leermeester Kees Bornewasser niet naar buiten, de leidingen in de Jeugdherberg vroren kapot, maar wìj zongen samen een duet! Jij de pràchtige melodische bovenlijn, ik sloeg me met een hese stem door heel veel noten op de tweede balk heen. Samen zingen in ijzige kou (scene 4 - Wanorde in Frankrijk). Niets nieuws onder de zon. Jij en ik zijn in februari 2007 samen naar Poznan gereden, hebben uren en uren over ons leven èn over Ça Ira gepraat, hebben samen naar de voorstelling in Teatr Wielki gekeken en geluisterd naar de opvattingen van de Poolse dirigent en regisseur, en kwamen tot dezelfde konklusie: dat kunnen wij ook! En beter! Het DSB-Stadion! De Arena! Het Gelredome!
Enkele maanden later lees ik in een interview met jou in het NHD: “Zeg nou eerlijk: ik ben een klassiek zangeres, waar zou je dan liever staan, in het Concertgebouw of in de Waerdse Tempel … deze muziek (Rockopera Barcelona) is gewoon te mooi om niet te spelen voor een groot publiek. Alleen: ik ga een andere richting op. Zo gaat het wel eens in het leven.”
Ik heb grote bewonering en diep respect voor wat je hebt bereikt.
Je hebt durf, maakt steeds opnieuw alles behalve makkelijke keuzes en je werkt nu hard aan een internationale carrière. Mexico, Noorwegen en Zweden, Kiev, je deinst nergens voor terug, pakt je koffers en zingt waar dan ook, in je eentje, de sterren van de hemel.
'Music is emotion; I sing to reveal the soul of it'
In (alweer) het NHD weer enige tijd later de kop ‘Geen brood, dan geef je ze toch cake’ en een foto van Marie Antoinette in de gelijknamige film van Sofia Coppola. Foto gezien??!! Je lìjkt er zelfs op. Op Kirsten Dunst als Marie Antoinette. Mocht ze willen! Kirsten Dunst, bedoel ik. Dat ze zou lijken op Karin ten Cate als Marie Antoinette in Roger Waters' Ça Ira.
De film van Coppola, een feest voor het oog. Een zorgeloos, nauwelijks volwassen prinses. Probeert aan het traditionele leven te ontsnappen in wervelende excentrieke feesten (Dances and Marches), terwijl buiten de muren van het koninklijke leven de Franse Revolutie zich begint af te tekenen (Grievances of The People). Onschuldig, naïef, het gaat volkomen aan haar voorbij. Pruiken, kapsels, jurken, bonbons en taartjes, dat maakt in de film allemaal deel uit van het feest voor het oog ...
'Music is emotion; I sing to reveal the soul of it'
Onder de foto op 6 mei in (alweer) het NHD: Sopraan Karin ten Cate tijdens ‘Ça Ira’.
Een feest voor het oog! Je danst, je straalt, je raakt onze harten in de rollen van Koningin en Stem van de Revolutie. Met naast je die aan flarden geschoten vlag.
Je was sterk in de (vele) hoge noten. Leek zoekende tijdens de meer ingetogen passages.
Een groter compliment had Mark je niet kunnen maken. Je hebt je zozeer in de emoties van de rollen ingeleefd, dat je zelfs zoekend hebt gezongen. Hebt laten horen dat muziek per definitie emotie is. Bovendien, Ça Ira is één en al boodschap.
In 1765 droomde je al over hoe goed je het zou hebben als Koningin. Een Eerlijke Vogel kruist je pad en zegt dat je niet zo moet opscheppen. Je stuurt hem weg en wordt samen met je man onthoofd. Maar door de Revolutie komt het allemaal weer goed ...
De lessenaar voor de personages: Marie Marianne en Marie Antoinette bestaat uit een fleur-de-lis en getuigt van de combinatie adellijk symbool en strijd.
Lieve Karin,
Ik hoop en wens je toe dat je nog vaak kunt dromen over hoe goed je het hebt gedaan als Koningin. Hoe strijdvaardig je je door de Revolutie hebt heengeslagen. Je hebt als geen ander je handtekening gezet onder dat pamflet over het recht op een menswaardig bestaan, over vrijheid en gelijkheid. Met je hele persoonlijkheid, met je unieke stem. Ça Ira!
XXX
zondag 11 mei 2008
Uri Rapaport
Geen punt, geen uit, een X op Moederdag 2008.
Lieve Uri,
Hoe bedank je de man, die door Google wordt omschreven als ‘lichttovenaar’?
Hoe zeg je in hemelsnaam ‘Dank je wel’ tegen diezelfde man, zo groots waar het om ‘licht’ gaat?
Hoe bedank je Uri Rapaport voor zijn bijdrage aan Ça Ira for War Child?
Mark Minnema schrijft in het NHD: ‘Er is veel werk gemaakt van de aankleding. Belichting versterkt de stemming van ‘het volk’: woedend rood, of ingetogen paars.’
Als volstrekte leek op het gebied van de ins and outs van belichting, zou het ongepast zijn, iets te roepen over hoe jij kunt toveren met licht.
Ik heb het woord ‘light’ in Ça Ira voor je geteld; 3 x raden hoe vaak het woord ‘light’ in Ça Ira voorkomt: 10! Tien keer. Toeval, of verdien je gewoon een 10? Volmondig: ja, jij verdient een 10! Jij en je onvergelijkbare tovenarij met het licht in Ça Ira.
Op mijn map met hierin de complete tekst van Ça Ira, staat: “Denk je dat je klaar bent, kan je meteen beginnen …” Bevrijdingsdag 5 mei, aan het einde van de laatste reparatie-repetitie, knalde alles wat je had ingeprogrammeerd, van je scherm. Hoe kwetsbaar kun je zijn als het om ‘licht’ gaat? Je hebt me iets toevertrouwd over jouw beleving bij 4 mei. Ik werd daar zeer door geraakt. Veerle, Rosalie, Aad, Trees en ik hebben aan je gedacht, toen we in onze hotelkamer naar de TV-beelden keken van Dodenherdenking 2008 op de Dam.
Vandaag, op Moederdag 2008, wil ik je heel graag iets meegeven. Mijn broer Laurens stuurde me ruim 10 jaar geleden een prachtige kaart van een opkomende zon. Achterop de kaart schreef hij ‘Voor 1997 dit gedicht van Marijke van Hoff’. Deze kaart gaat al 2 jaar met me mee in diezelfde Ça Ira-map, op de plaats waar staat:
To freeze in the dead of night
To burn in a law divine
Deep in the crucible brine
The sorrow and the rage entwine
And coil and climb towards the light
The quill is poised above the page
Words like falling rain slake the thirst and dowse the flames
Cooling in the crucible and idea forms
A nugget of believe in the hearts of the poor
That maybe in the dawn’s new light
They have a right to the law …
Ik weet niet of je van gedichten houdt. Maar je houdt van licht, dat is zeker. Voor jou als dank:
DAGLICHT
Sta met mij in de tuin van heden,
vang het licht zolang het is,
roep het donker niet, het komt vanzelf.
Spreek niet van verleden,
leg op de toekomst geen beslag.
Zie deze dag als aanvang,
belofte voor wellicht een nieuw begin.
Ontwaar de glans en kom mij
daarin nader, geef dit moment
tot in de kleinste ruimte zin.
X
Lieve Uri,
Hoe bedank je de man, die door Google wordt omschreven als ‘lichttovenaar’?
Hoe zeg je in hemelsnaam ‘Dank je wel’ tegen diezelfde man, zo groots waar het om ‘licht’ gaat?
Hoe bedank je Uri Rapaport voor zijn bijdrage aan Ça Ira for War Child?
Mark Minnema schrijft in het NHD: ‘Er is veel werk gemaakt van de aankleding. Belichting versterkt de stemming van ‘het volk’: woedend rood, of ingetogen paars.’
Als volstrekte leek op het gebied van de ins and outs van belichting, zou het ongepast zijn, iets te roepen over hoe jij kunt toveren met licht.
Ik heb het woord ‘light’ in Ça Ira voor je geteld; 3 x raden hoe vaak het woord ‘light’ in Ça Ira voorkomt: 10! Tien keer. Toeval, of verdien je gewoon een 10? Volmondig: ja, jij verdient een 10! Jij en je onvergelijkbare tovenarij met het licht in Ça Ira.
Op mijn map met hierin de complete tekst van Ça Ira, staat: “Denk je dat je klaar bent, kan je meteen beginnen …” Bevrijdingsdag 5 mei, aan het einde van de laatste reparatie-repetitie, knalde alles wat je had ingeprogrammeerd, van je scherm. Hoe kwetsbaar kun je zijn als het om ‘licht’ gaat? Je hebt me iets toevertrouwd over jouw beleving bij 4 mei. Ik werd daar zeer door geraakt. Veerle, Rosalie, Aad, Trees en ik hebben aan je gedacht, toen we in onze hotelkamer naar de TV-beelden keken van Dodenherdenking 2008 op de Dam.
Vandaag, op Moederdag 2008, wil ik je heel graag iets meegeven. Mijn broer Laurens stuurde me ruim 10 jaar geleden een prachtige kaart van een opkomende zon. Achterop de kaart schreef hij ‘Voor 1997 dit gedicht van Marijke van Hoff’. Deze kaart gaat al 2 jaar met me mee in diezelfde Ça Ira-map, op de plaats waar staat:
To freeze in the dead of night
To burn in a law divine
Deep in the crucible brine
The sorrow and the rage entwine
And coil and climb towards the light
The quill is poised above the page
Words like falling rain slake the thirst and dowse the flames
Cooling in the crucible and idea forms
A nugget of believe in the hearts of the poor
That maybe in the dawn’s new light
They have a right to the law …
Ik weet niet of je van gedichten houdt. Maar je houdt van licht, dat is zeker. Voor jou als dank:
DAGLICHT
Sta met mij in de tuin van heden,
vang het licht zolang het is,
roep het donker niet, het komt vanzelf.
Spreek niet van verleden,
leg op de toekomst geen beslag.
Zie deze dag als aanvang,
belofte voor wellicht een nieuw begin.
Ontwaar de glans en kom mij
daarin nader, geef dit moment
tot in de kleinste ruimte zin.
X
Each café ... a stage!
En dat op Moederdag ...
Beetje vroeg om al aan de bar te hangen. Kopje thee op bed, even achter de PC, lezen dat Crewlid Ton enkele uren na de voorstelling is ingestort! Netjes voor de deur afgezet, daarna alleen de wind uit de Ça Ira-samples nog door de Teijlerstraat horen ruisen.
Ik dacht al: “Stilte na de storm in Den Haag?” Verdorie, Ton. Een zieke man is niks, een ziek Crewlid is helemaal niks. Je kunt mij wel om boodschappen sturen … alhoewel, duurt misschien wat lang voordat je ze krijgt. Ik raak buiten Sint Pancras de weg wel eens kwijt :-)
Ha, nu hoor ik iedereen denken: “Je zult, als je ziek bent, maar zo’n drukteschopper aan je bed hebben!” Toevallig, er bestaat ook zoiets als Joke in rust. Zoals vanmorgen in Moederdag-bed, “Hè, moet ik nu al rechtop zitten?”, 2 (!) boeken gekregen. Ja, da’s een andere hobby van me. Lezen. Wàt? Ja, ik lees graag. Foto van Trees gezien? In het zonnetje voor het WFT, wachtend op de dingen die komen gingen? Daar zou ik maar wat graag zitten. Af en toe, niet te vaak. Tenminste niet voor het WFT. Daar blijf ik voorlopig even weg.
Lieve Ton,
De allereerste woorden die je ooit tegen me zei, waren: “Zó. Ben je wakker?!” Nou, wakker was ik. Door en door wakker geschud door de allereerste kennismaking met Pink Project. Pauze in Terneuzen, remember?! Pink Project van Peter Chattelin kende ik toen nog niet. Nu wel. PP voor insiders ook. PP, de enige geloofwaardige Tribute Band van Pink Floyd in dit universum. Ik mag het zeggen. En Ton is daar geluidstechnicus. Ik zat recht achter hem en ben compleet voor hem gevallen. Dat schrijf ik zonder enige schroom, Ton. Een geluidstechnicus pakt zware kisten uit, legt snoeren neer, plakt ze vast, stelt boxen en monitoren op, gaat achter de mengtafel zitten, schuift aan schuifjes, ietsje terug, ietsje verder, knopje daar in, knopje daar uit, kortom, een geluidstechnicus speelt als een musicus met alles waar iemand die daar geen verstand van heeft, absoluut niet aan mag komen.
Met groot respect en ongeloofelijke bewondering voor dit vak, komt ie weer, met hoofdletter V, heb ik de afgelopen weken zelfs naar 2 van deze grote mannen mogen kijken. Mogen zien, maar vooral ook horen, dat mede door de grote inzet van deze 2 mannen (zeg, pastte XXL nu niet of wel?!), Ça Ira letterlijk van het WFT-podium knalde. Ohh, en in de zaal knalde het ook. En het knalde niet alleen! Iedereen heeft het kunnen horen. Van fluisterzachte koorpassages (na de dood van Queen Marie bijvoorbeeld, zóóóó mooi …), tot de verpletterende en vernietigende val van het mes van de Guillotine. “Ja, die kop is er toch ècht af!”, liet Ernst Daniël zich ontvallen, nadat was getest hoe hard het eigenlijk kon. Big smile, bij iedereen. Over goeie sfeer gesproken.
Ton, jij hebt in Ça Ira een bijzondere rol gespeeld. Een rol die ik zelf graag had willen spelen. Mocht ik al niet dirigeren, mocht ik ook de geluidseffecten al niet spelen :-) En blij dat ik daar achteraf om ben!
Beste allemaal, het moet maar eens even hardop gezegd. Hoogmoed komt voor de val. Je kunt je vanalles in je hoofd halen, maar er zijn grenzen. Ça Ira dirigeren is een heidense klus en slechts zeer wel toevertrouwd aan een professionele dirigent. Iemand als Rob Vermeulen.
Rob, nog even geduld, als er iemand is aan wie ik graag een ‘Lieve’ opdraag, ben jij het. Het spelen van de geluidseffecten (orkestpartij SFX) zou ook een heidense klus zijn geweest voor iemand die van schuifjes en knopjes geen verstand heeft. Ik dus!
Het bleef namelijk niet bij dat kleine keyboard, waarop Ton zo parmantig met één vinger de samples tot klinken bracht. Samen met Will-Jan heeft hij 2 dagen ziten mixen, hebben ze de uitersten opgezocht, hebben ze daarna voor de gulden middenweg gekozen, om het publiek niet van de stoelen te blazen. Wakker geschud zijn we ook in Den Haag!
Ton, ontzettend bedankt! Dat ik jou en Will-Jan met koffie wakker mocht houden, was ook een dankbare taak.
24 mei, Alphen a/d Rijn, Pink Project in Theater Castellum … Ça Ira-réunie met Pink Floyd-muziek? Doen!!!
Lieve Will-Jan,
Ja, jij dacht dat je er met een enkel regeltje vanaf kwam. Mis. Ik weet het, je bent bescheiden en zit niet te wachten op spotlights. Pech, want ik ga je er toch even in zetten.
We kennen elkaar al lang. Toen ik in 1985 toelatingsexamen had gedaan en in de gangen van het Conservatorium aan het Nassauplein wandelde, liep jij daar met lange wapperende haren, al een eind op weg naar je eindexamen. Ik kan me niet meer herinneren, of we daar met elkaar hebben gesproken. Ik kan me wel herinneren dat ik onder de indruk was van je ‘aanwezigheid’. En dat ben ik nog steeds.
Je hebt in de afgelopen jaren een miljoenenbedrijf opgebouwd. Peak Audio staat voor alles wat jij daar in hebt gestopt. Je begeeft je onder de ‘groten’, reist door heel Europa, en hebt als geen ander weet van hoe je met versterkingsapparatuur de kracht van de menselijke stem toch tot z’n recht laat komen.
Mag ik het zo eenvoudig omschrijven? Ik weet dat het verre van eenvoudig voor je is geweest, om alle problemen die Ça Ira in het World Forum Theater met zich brachten, het hoofd te bieden.
Ik heb er werkelijk geen seconde aan getwijfeld dat je dat zou lukken. Vakman die je bent. De man die 180 ‘punten’ aan weet te brengen in het Gelredome, kun je met een gerust hart Ça Ira toevertrouwen. En nog veel meer. Temidden van zoveel mensen, die allemaal roepen dat het met hun geluid niet goed zat, was jij een rots in de branding. Dat je dat tot op enkele dagen voor 5 mei geflikt hebt zònder partituur, is mij een volstrekt raadsel.
Iedere solo, van de solisten, van de individuele koorleden, de kinderen, de orkestleden, geen belangrijk moment is je ontgaan. Je liet me tijdens de ‘reparatie-repetitie’ op 5 mei even zien, hoeveel je voor de voorstelling had ingeprogrammeerd. Niet alleen wat ik kon zien op de mengtafel, maar ook ‘daaronder’ zaten nog even zo vele ingeprogrammeerde momenten, waarop die ene microfoon (hoeveel zijn het er uiteindelijk geworden?!) het nu juist wèl deed en die andere vooral niet. Unbelievable! Daar moet je dagen en dagen en dagen mee bezig zijn geweest.
Onbetaalbaar!
Gek, Will-Jan, de foto van jou, bezig aan de mengtafel, met de partituur er bovenop, vind ik één van de mooiste. Of is dat niet gek? Die foto vertelt mij, ons, The Story of The Sound of Ça Ira in Holland. Enkel en alleen door jouw vakmanschap en je grote muzikaliteit, heeft die ene ene keer Ça Ira zo mooi geklonken.
Punt. Uit. X.
Voor vandaag …
Beetje vroeg om al aan de bar te hangen. Kopje thee op bed, even achter de PC, lezen dat Crewlid Ton enkele uren na de voorstelling is ingestort! Netjes voor de deur afgezet, daarna alleen de wind uit de Ça Ira-samples nog door de Teijlerstraat horen ruisen.
Ik dacht al: “Stilte na de storm in Den Haag?” Verdorie, Ton. Een zieke man is niks, een ziek Crewlid is helemaal niks. Je kunt mij wel om boodschappen sturen … alhoewel, duurt misschien wat lang voordat je ze krijgt. Ik raak buiten Sint Pancras de weg wel eens kwijt :-)
Ha, nu hoor ik iedereen denken: “Je zult, als je ziek bent, maar zo’n drukteschopper aan je bed hebben!” Toevallig, er bestaat ook zoiets als Joke in rust. Zoals vanmorgen in Moederdag-bed, “Hè, moet ik nu al rechtop zitten?”, 2 (!) boeken gekregen. Ja, da’s een andere hobby van me. Lezen. Wàt? Ja, ik lees graag. Foto van Trees gezien? In het zonnetje voor het WFT, wachtend op de dingen die komen gingen? Daar zou ik maar wat graag zitten. Af en toe, niet te vaak. Tenminste niet voor het WFT. Daar blijf ik voorlopig even weg.
Lieve Ton,
De allereerste woorden die je ooit tegen me zei, waren: “Zó. Ben je wakker?!” Nou, wakker was ik. Door en door wakker geschud door de allereerste kennismaking met Pink Project. Pauze in Terneuzen, remember?! Pink Project van Peter Chattelin kende ik toen nog niet. Nu wel. PP voor insiders ook. PP, de enige geloofwaardige Tribute Band van Pink Floyd in dit universum. Ik mag het zeggen. En Ton is daar geluidstechnicus. Ik zat recht achter hem en ben compleet voor hem gevallen. Dat schrijf ik zonder enige schroom, Ton. Een geluidstechnicus pakt zware kisten uit, legt snoeren neer, plakt ze vast, stelt boxen en monitoren op, gaat achter de mengtafel zitten, schuift aan schuifjes, ietsje terug, ietsje verder, knopje daar in, knopje daar uit, kortom, een geluidstechnicus speelt als een musicus met alles waar iemand die daar geen verstand van heeft, absoluut niet aan mag komen.
Met groot respect en ongeloofelijke bewondering voor dit vak, komt ie weer, met hoofdletter V, heb ik de afgelopen weken zelfs naar 2 van deze grote mannen mogen kijken. Mogen zien, maar vooral ook horen, dat mede door de grote inzet van deze 2 mannen (zeg, pastte XXL nu niet of wel?!), Ça Ira letterlijk van het WFT-podium knalde. Ohh, en in de zaal knalde het ook. En het knalde niet alleen! Iedereen heeft het kunnen horen. Van fluisterzachte koorpassages (na de dood van Queen Marie bijvoorbeeld, zóóóó mooi …), tot de verpletterende en vernietigende val van het mes van de Guillotine. “Ja, die kop is er toch ècht af!”, liet Ernst Daniël zich ontvallen, nadat was getest hoe hard het eigenlijk kon. Big smile, bij iedereen. Over goeie sfeer gesproken.
Ton, jij hebt in Ça Ira een bijzondere rol gespeeld. Een rol die ik zelf graag had willen spelen. Mocht ik al niet dirigeren, mocht ik ook de geluidseffecten al niet spelen :-) En blij dat ik daar achteraf om ben!
Beste allemaal, het moet maar eens even hardop gezegd. Hoogmoed komt voor de val. Je kunt je vanalles in je hoofd halen, maar er zijn grenzen. Ça Ira dirigeren is een heidense klus en slechts zeer wel toevertrouwd aan een professionele dirigent. Iemand als Rob Vermeulen.
Rob, nog even geduld, als er iemand is aan wie ik graag een ‘Lieve’ opdraag, ben jij het. Het spelen van de geluidseffecten (orkestpartij SFX) zou ook een heidense klus zijn geweest voor iemand die van schuifjes en knopjes geen verstand heeft. Ik dus!
Het bleef namelijk niet bij dat kleine keyboard, waarop Ton zo parmantig met één vinger de samples tot klinken bracht. Samen met Will-Jan heeft hij 2 dagen ziten mixen, hebben ze de uitersten opgezocht, hebben ze daarna voor de gulden middenweg gekozen, om het publiek niet van de stoelen te blazen. Wakker geschud zijn we ook in Den Haag!
Ton, ontzettend bedankt! Dat ik jou en Will-Jan met koffie wakker mocht houden, was ook een dankbare taak.
24 mei, Alphen a/d Rijn, Pink Project in Theater Castellum … Ça Ira-réunie met Pink Floyd-muziek? Doen!!!
Lieve Will-Jan,
Ja, jij dacht dat je er met een enkel regeltje vanaf kwam. Mis. Ik weet het, je bent bescheiden en zit niet te wachten op spotlights. Pech, want ik ga je er toch even in zetten.
We kennen elkaar al lang. Toen ik in 1985 toelatingsexamen had gedaan en in de gangen van het Conservatorium aan het Nassauplein wandelde, liep jij daar met lange wapperende haren, al een eind op weg naar je eindexamen. Ik kan me niet meer herinneren, of we daar met elkaar hebben gesproken. Ik kan me wel herinneren dat ik onder de indruk was van je ‘aanwezigheid’. En dat ben ik nog steeds.
Je hebt in de afgelopen jaren een miljoenenbedrijf opgebouwd. Peak Audio staat voor alles wat jij daar in hebt gestopt. Je begeeft je onder de ‘groten’, reist door heel Europa, en hebt als geen ander weet van hoe je met versterkingsapparatuur de kracht van de menselijke stem toch tot z’n recht laat komen.
Mag ik het zo eenvoudig omschrijven? Ik weet dat het verre van eenvoudig voor je is geweest, om alle problemen die Ça Ira in het World Forum Theater met zich brachten, het hoofd te bieden.
Ik heb er werkelijk geen seconde aan getwijfeld dat je dat zou lukken. Vakman die je bent. De man die 180 ‘punten’ aan weet te brengen in het Gelredome, kun je met een gerust hart Ça Ira toevertrouwen. En nog veel meer. Temidden van zoveel mensen, die allemaal roepen dat het met hun geluid niet goed zat, was jij een rots in de branding. Dat je dat tot op enkele dagen voor 5 mei geflikt hebt zònder partituur, is mij een volstrekt raadsel.
Iedere solo, van de solisten, van de individuele koorleden, de kinderen, de orkestleden, geen belangrijk moment is je ontgaan. Je liet me tijdens de ‘reparatie-repetitie’ op 5 mei even zien, hoeveel je voor de voorstelling had ingeprogrammeerd. Niet alleen wat ik kon zien op de mengtafel, maar ook ‘daaronder’ zaten nog even zo vele ingeprogrammeerde momenten, waarop die ene microfoon (hoeveel zijn het er uiteindelijk geworden?!) het nu juist wèl deed en die andere vooral niet. Unbelievable! Daar moet je dagen en dagen en dagen mee bezig zijn geweest.
Onbetaalbaar!
Gek, Will-Jan, de foto van jou, bezig aan de mengtafel, met de partituur er bovenop, vind ik één van de mooiste. Of is dat niet gek? Die foto vertelt mij, ons, The Story of The Sound of Ça Ira in Holland. Enkel en alleen door jouw vakmanschap en je grote muzikaliteit, heeft die ene ene keer Ça Ira zo mooi geklonken.
Punt. Uit. X.
Voor vandaag …
zaterdag 10 mei 2008
Ridder Ernst Daniël Smid!
Zojuist bekend gemaakt: Ernst Daniël Smid, Ringmaster, King Louis, Troublemaker, Condorcet en Officer Ça Ira, is door H.M. Koningin Beatrix benoemd tot Ridder van Oranje Nassau!
Lieve Ernst Daniël,
Namens het Projectteam, Artistiek Team en alle uitvoerenden van 'Ça Ira for War Child': Van Harte Gefeliciteerd met deze fantàstische onderscheiding!
XXX Joke
Lieve Ernst Daniël,
Namens het Projectteam, Artistiek Team en alle uitvoerenden van 'Ça Ira for War Child': Van Harte Gefeliciteerd met deze fantàstische onderscheiding!
XXX Joke
The street is a theatre!
Van mij is wel eens, vaker gezegd, dat ik chaotisch ben. Is met enige zorg vóór de start van dit project aangegeven, dat het wel prettig zou zijn, als ik de zinnen goed bij elkaar hield. Zinnen. Eén van de bijzondere bijkomstigheden van dit project. Zinnen. Deel III bijvoorbeeld. Dit deel begint al weer anders dan ik dacht. Deel II helemaal. Ik ga zitten, denk na, en de zinnen komen vanzelf. Maar dat bedoelde degene niet, die het had over mijn zinnen. Die soms chaotisch lijken, omdat ik zo snel denk, dat ik het niet kan bijhouden om ze uit te spreken. Warboel.
Zo vergaat het me nu ook. Ik kom langzamerhand aan het einde van al die zinnen en heb nog zoveel ‘on my mind’, teveel om op te noemen. Gelukkig denk ik ook in beelden. En dat helpt, want bij een beeld kun je je zinnen bepalen.
Zoals vanmorgen, toen ik ineens dacht aan Bruce Springsteen. Zijn ‘Streets of Philadelphia’ :
I was bruised and battered and I couldnt tell what I felt
I was unrecognizable to myself
I saw my reflection in a window
I didnt know my own face
Oh brother are you gonna leave me wastin´away
On the streets of Philadelphia
I walked the avenue till my legs felt like stone
I heard the voices of friends vanished and gone
At night I could hear the blood in my veins
Black and whispering as the rain
On the streets of Philadelphia
Aint no angel gonna greet me, its just you and I my friend
My clothes dont fit me no more, I walked a thousand miles
Just to slip the skin
The night has fallen, Im lyin awake,
I can feel myself fading away
So receive me brother with your faithless kiss
Or will we leave each other alone like this
On the streets of Philadelphia ….
… staat nog altijd 1 in mijn Top 10 allertijden. En, ’t is maar eens, vaker gezegd, ‘Philadelphia’ wil ik horen als ik deze aarde verlaat. Nee, nu niet denken: “Dat zeg je toch niet ..”, ik zeg die dingen wel. Stel je voor, dat er iets gedraaid wordt van Pink Floyd of een mooi stukje uit Ça Ira. Niks ervan, Bruce Springsteen, when I’m fading away.
Kennen jullie Charles Ives, Amerikaans klassiek componist? Geniale man! Kreeg de liefde voor militaire blaasmuziek van zijn vader met de paplepel ingegoten. En, misschien wel vergelijkbaar met Roger Waters' Ça Ira, tijdens zijn leven werd Ives' muziek maar hoogst zelden uitgevoerd. Nu, ruim 50 jaar na zijn dood, wordt Ives beschouwd als een van de 'Amerikaanse originelen'. Luister maar eens naar Deel III uit zijn ‘Holidays Symphony’, hoe toepasselijk vandaag. Misschien vergaat het Ça Ira ook wel zo ...
Even terug naar ‘The street is a theatre’, anders raak ik de draad kwijt. Ives heeft een stuk geschreven, waarin hij twee fanfare-orkesten naar elkaar toe laat marcheren, ze vervolgens door elkaar heen en daarna weer bij van elkaar vandaan laat lopen. Quick March! Zooitje!Weten jullie nog hoe de Kickers tijdens de repetitie op “We sing of what we want” door het lokaal stampten? Gewèldig! Maar oh wee, Ives schreef dit stuk voor twee verschillende fanfares. Zoiets als The Marching Feet of the Soldiers aan de ene kant, en We sing in the Camps du Mars aan de andere kant. Dwars door elkaar heen, Theatre in the Street, en dan FIRE!
Stilte, het klapwieken van verschrikte vogels, rood licht, weg Kinderkoor. Ik kan me vergissen, maar als dat Anno 2008 niet net zo vernieuwend is als Charles Ives in zijn tijd … misschien maak ik het nog mee dat The Maestro will be restored instead.
Mark schrijft in het NHD: Ça Ira groeide uit tot een project van Nationale allure. Met professionele musici als dirigent Rob Vermeulen, bariton Ernst Daniël Smid, tenor André Post en sopraan Karin ten Cate. Helaas straalde dat niet af op de bezetting van de zaal, die nog niet half gevuld was.
Niets nieuws onder de zon. Roger Waters schrijft: I have watched at the roadside the grey parade of history passing by. The lessons unlearned. The innocent are still slaughtered in the name of God and Freedom.
Maar dan: Those who died before their time, made their mark upon the sand. The ‘more’ there is to Ça Ira is this. There is Hope.
Dat heeft die half gevulde zaal dan toch maar mee gekregen! Met de uitvoerenden meegeteld hebben meer dan 1.000 mensen deze boodschap gehoord. En dat geeft hoe dan ook hoop. Dat geeft kindsoldaten zicht op een andere toekomst. Dat geeft War Child de mogelijkheid aandacht te blijven vragen voor vrijheid. Rood! Passie! Niet voor niets hebben we de Kickers rood aangekleed.
Its just you and I my friend
Or will we leave each other alone like this
On the streets of Philadelphia …
Wordt vervolgd ...
Zo vergaat het me nu ook. Ik kom langzamerhand aan het einde van al die zinnen en heb nog zoveel ‘on my mind’, teveel om op te noemen. Gelukkig denk ik ook in beelden. En dat helpt, want bij een beeld kun je je zinnen bepalen.
Zoals vanmorgen, toen ik ineens dacht aan Bruce Springsteen. Zijn ‘Streets of Philadelphia’ :
I was bruised and battered and I couldnt tell what I felt
I was unrecognizable to myself
I saw my reflection in a window
I didnt know my own face
Oh brother are you gonna leave me wastin´away
On the streets of Philadelphia
I walked the avenue till my legs felt like stone
I heard the voices of friends vanished and gone
At night I could hear the blood in my veins
Black and whispering as the rain
On the streets of Philadelphia
Aint no angel gonna greet me, its just you and I my friend
My clothes dont fit me no more, I walked a thousand miles
Just to slip the skin
The night has fallen, Im lyin awake,
I can feel myself fading away
So receive me brother with your faithless kiss
Or will we leave each other alone like this
On the streets of Philadelphia ….
… staat nog altijd 1 in mijn Top 10 allertijden. En, ’t is maar eens, vaker gezegd, ‘Philadelphia’ wil ik horen als ik deze aarde verlaat. Nee, nu niet denken: “Dat zeg je toch niet ..”, ik zeg die dingen wel. Stel je voor, dat er iets gedraaid wordt van Pink Floyd of een mooi stukje uit Ça Ira. Niks ervan, Bruce Springsteen, when I’m fading away.
Kennen jullie Charles Ives, Amerikaans klassiek componist? Geniale man! Kreeg de liefde voor militaire blaasmuziek van zijn vader met de paplepel ingegoten. En, misschien wel vergelijkbaar met Roger Waters' Ça Ira, tijdens zijn leven werd Ives' muziek maar hoogst zelden uitgevoerd. Nu, ruim 50 jaar na zijn dood, wordt Ives beschouwd als een van de 'Amerikaanse originelen'. Luister maar eens naar Deel III uit zijn ‘Holidays Symphony’, hoe toepasselijk vandaag. Misschien vergaat het Ça Ira ook wel zo ...
Even terug naar ‘The street is a theatre’, anders raak ik de draad kwijt. Ives heeft een stuk geschreven, waarin hij twee fanfare-orkesten naar elkaar toe laat marcheren, ze vervolgens door elkaar heen en daarna weer bij van elkaar vandaan laat lopen. Quick March! Zooitje!Weten jullie nog hoe de Kickers tijdens de repetitie op “We sing of what we want” door het lokaal stampten? Gewèldig! Maar oh wee, Ives schreef dit stuk voor twee verschillende fanfares. Zoiets als The Marching Feet of the Soldiers aan de ene kant, en We sing in the Camps du Mars aan de andere kant. Dwars door elkaar heen, Theatre in the Street, en dan FIRE!
Stilte, het klapwieken van verschrikte vogels, rood licht, weg Kinderkoor. Ik kan me vergissen, maar als dat Anno 2008 niet net zo vernieuwend is als Charles Ives in zijn tijd … misschien maak ik het nog mee dat The Maestro will be restored instead.
Mark schrijft in het NHD: Ça Ira groeide uit tot een project van Nationale allure. Met professionele musici als dirigent Rob Vermeulen, bariton Ernst Daniël Smid, tenor André Post en sopraan Karin ten Cate. Helaas straalde dat niet af op de bezetting van de zaal, die nog niet half gevuld was.
Niets nieuws onder de zon. Roger Waters schrijft: I have watched at the roadside the grey parade of history passing by. The lessons unlearned. The innocent are still slaughtered in the name of God and Freedom.
Maar dan: Those who died before their time, made their mark upon the sand. The ‘more’ there is to Ça Ira is this. There is Hope.
Dat heeft die half gevulde zaal dan toch maar mee gekregen! Met de uitvoerenden meegeteld hebben meer dan 1.000 mensen deze boodschap gehoord. En dat geeft hoe dan ook hoop. Dat geeft kindsoldaten zicht op een andere toekomst. Dat geeft War Child de mogelijkheid aandacht te blijven vragen voor vrijheid. Rood! Passie! Niet voor niets hebben we de Kickers rood aangekleed.
Its just you and I my friend
Or will we leave each other alone like this
On the streets of Philadelphia …
Wordt vervolgd ...
vrijdag 9 mei 2008
Hold the front page!
Deel II. Hoe begin je Deel II van Ça Ira for War Child? Eigenlijk met Deel I.
Hoewel met enige schroom, ga ik jullie iets vertellen over een verslaggever. Want zonder hem zou er geen enkel deel van Ça Ira op het toneel zijn verschenen.
Nog niet zo lang geleden, ruim 2 jaar, heb ik vanuit mijn functie bij de Politie Noord-Holland Noord gereageerd op een column. Het schijnt zo te zijn, dat je je in een column alles kunt permitteren, omdat dat nu eenmaal de functie van een column is. Wist ik veel. Maar kom niet aan de politie, want dan kom je aan mij. En die verslaggever schreef dus over de klantvriendelijkheid, nee, over het gebrek aan klantvriendelijkheid. Zou hij na een avondje stappen een luisterend oor vinden voor het aangeven van het verlies van zijn warme handschoen? (Het vroor ten tijde van die gewraakte column.)
Nu zie ik niet altijd de humor van dingen in. Werd dus boos over het in mijn ogen onterechte idee dat het bij mijn werkgever aan klantvriendelijkheid ontbreekt. En klom in de pen. Ehhh, reageerde met een stevige mail op de column. Heb de verslaggever uitgelegd wat het verschil is tussen aangifte doen en het melden van een vermissing en heb hem vervolgens uitgenodigd een kopje koffie te komen drinken in het meest klantvriendelijke buro van politie wat je je maar bedenken kunt, het buro waar ik (nog) werk, buro Langedijk. Dat leverde me in de 1ste plaats een leuke reactie van de verslaggever op, waardoor het ijs tussen ons dooide, en in de 2e plaats een vermanende waarschuwing van mijn directe chef. Want, de ontdooide verslaggever wijdde er alsnog een column aan, die hij ‘Joke’ noemde. En in diezelfde column ging het over een klantvriendelijk uitnodiging om alsnog melding te komen maken op buro 'huppeldepup'van het verlies van een handschoen, onder het genot van een kopje koffie. Mijn chef, wist hij veel dat je je in een column alles kunt permitteren, riep mij op het matje ter verantwoording en zei: “Je kunt op persoonlijke titel geen directe reactie versturen namens de politie!” Oké, daar had hij gelijk in. Maar stel je toch voor, dat ik niet gereageerd had … die verslaggever, laat ik hem voor het gemak even Ruud noemen, bleek fervent aanhanger van Pink Floyd. Pink Floyd? Ja, wel van gehoord, maar niet naar geluisterd. Niet naar geluisterd? Wist hij veel dat ik ben opgegroeid met de ‘Matthäus Passion’ van Bach en de Boléro van Ravel? Ja, dat weet hij nu wel.
Dark Side of the Moon Lichtenvoorde, Arrow Rock 2006. Volle maan, Roger Waters op het podium … ik in hogere sferen. En toen kwam Ça Ira! Ik hoor het Ruud nog schrijven: “Ken jij Roger Waters’ klassieke opera Ça Ira?” Nooit van gehoord! Stellen jullie je dat even voor nà Bevrijdingsdag 5 mei 2008. Twee jaar later lees ik in zijn krant, het Noordhollands Dagblad: “Opera Ça Ira maakt indruk”.
Op woensdag 7 mei om precies te zijn. En laat Ruud nou jarig zijn op die dag … toeval? Nee hoor,
leuk verjaardagskado’tje!
Lieve Ruud,
We hebben nu ruim 2 jaar een digitaal lijntje. Je kon helaas niet aanwezig zijn op 5 mei, om daar te kijken en te luisteren naar Ça Ira in Holland. Jij weet als geen ander hoe de totstandkoming van deze uitvoering hand in hand ging met de opkomst van ‘volle maan’ en een pràchtige zonsondergang. “Ultiem geluk”, schreef je. Over wandelen over het strand en kijken naar een zonsondergang. For everyone under the sun … vandaag schijnt de zon voor ons allemaal, maar voor jou een beetje extra!
Met heel veel dankbaarheid zet ik Ruud Schmitz, verslaggever van het Noordhollands Dagblad, in Deel II in de stralende zon. Zonder hem had Ça Ira mijn pad niet gekruist. Had ik niets geleerd over de wijze levensles, dat je om een diep gat in het trottoir heen kunt lopen en door een andere straat je weg kunt vervolgen.
Namens iedereen die er op 5 mei 2008 wèl bij was: Dank je, Ruud, voor die ene vraag:
“Ken je Ça Ira?”
"Ja, inmiddels ken ik Ça Ira!"
Hoewel met enige schroom, ga ik jullie iets vertellen over een verslaggever. Want zonder hem zou er geen enkel deel van Ça Ira op het toneel zijn verschenen.
Nog niet zo lang geleden, ruim 2 jaar, heb ik vanuit mijn functie bij de Politie Noord-Holland Noord gereageerd op een column. Het schijnt zo te zijn, dat je je in een column alles kunt permitteren, omdat dat nu eenmaal de functie van een column is. Wist ik veel. Maar kom niet aan de politie, want dan kom je aan mij. En die verslaggever schreef dus over de klantvriendelijkheid, nee, over het gebrek aan klantvriendelijkheid. Zou hij na een avondje stappen een luisterend oor vinden voor het aangeven van het verlies van zijn warme handschoen? (Het vroor ten tijde van die gewraakte column.)
Nu zie ik niet altijd de humor van dingen in. Werd dus boos over het in mijn ogen onterechte idee dat het bij mijn werkgever aan klantvriendelijkheid ontbreekt. En klom in de pen. Ehhh, reageerde met een stevige mail op de column. Heb de verslaggever uitgelegd wat het verschil is tussen aangifte doen en het melden van een vermissing en heb hem vervolgens uitgenodigd een kopje koffie te komen drinken in het meest klantvriendelijke buro van politie wat je je maar bedenken kunt, het buro waar ik (nog) werk, buro Langedijk. Dat leverde me in de 1ste plaats een leuke reactie van de verslaggever op, waardoor het ijs tussen ons dooide, en in de 2e plaats een vermanende waarschuwing van mijn directe chef. Want, de ontdooide verslaggever wijdde er alsnog een column aan, die hij ‘Joke’ noemde. En in diezelfde column ging het over een klantvriendelijk uitnodiging om alsnog melding te komen maken op buro 'huppeldepup'van het verlies van een handschoen, onder het genot van een kopje koffie. Mijn chef, wist hij veel dat je je in een column alles kunt permitteren, riep mij op het matje ter verantwoording en zei: “Je kunt op persoonlijke titel geen directe reactie versturen namens de politie!” Oké, daar had hij gelijk in. Maar stel je toch voor, dat ik niet gereageerd had … die verslaggever, laat ik hem voor het gemak even Ruud noemen, bleek fervent aanhanger van Pink Floyd. Pink Floyd? Ja, wel van gehoord, maar niet naar geluisterd. Niet naar geluisterd? Wist hij veel dat ik ben opgegroeid met de ‘Matthäus Passion’ van Bach en de Boléro van Ravel? Ja, dat weet hij nu wel.
Dark Side of the Moon Lichtenvoorde, Arrow Rock 2006. Volle maan, Roger Waters op het podium … ik in hogere sferen. En toen kwam Ça Ira! Ik hoor het Ruud nog schrijven: “Ken jij Roger Waters’ klassieke opera Ça Ira?” Nooit van gehoord! Stellen jullie je dat even voor nà Bevrijdingsdag 5 mei 2008. Twee jaar later lees ik in zijn krant, het Noordhollands Dagblad: “Opera Ça Ira maakt indruk”.
Op woensdag 7 mei om precies te zijn. En laat Ruud nou jarig zijn op die dag … toeval? Nee hoor,
leuk verjaardagskado’tje!
Lieve Ruud,
We hebben nu ruim 2 jaar een digitaal lijntje. Je kon helaas niet aanwezig zijn op 5 mei, om daar te kijken en te luisteren naar Ça Ira in Holland. Jij weet als geen ander hoe de totstandkoming van deze uitvoering hand in hand ging met de opkomst van ‘volle maan’ en een pràchtige zonsondergang. “Ultiem geluk”, schreef je. Over wandelen over het strand en kijken naar een zonsondergang. For everyone under the sun … vandaag schijnt de zon voor ons allemaal, maar voor jou een beetje extra!
Met heel veel dankbaarheid zet ik Ruud Schmitz, verslaggever van het Noordhollands Dagblad, in Deel II in de stralende zon. Zonder hem had Ça Ira mijn pad niet gekruist. Had ik niets geleerd over de wijze levensles, dat je om een diep gat in het trottoir heen kunt lopen en door een andere straat je weg kunt vervolgen.
Namens iedereen die er op 5 mei 2008 wèl bij was: Dank je, Ruud, voor die ene vraag:
“Ken je Ça Ira?”
"Ja, inmiddels ken ik Ça Ira!"
Abonneren op:
Posts (Atom)